FKA twigs - LP1 (2014)

Dat is juist heerlijk sensueel!

Erg gave electro plaat met heel veel details en een lekker volle sound.
Na Lights On was ik al verkocht aan het album; wat een geweldig nummer!
Dit is de eerste plaat van FKA Twigs die ik luister, maar ik ga zeker EP2 nog meepakken.

Intrigerend album, maar FKA lijkt erg goed naar Andy Barlow & Lou Rhodes te hebben geluisterd. E.e.a. lijkt soms wel wat erg veel op wat Lamb in the late nineties uitbracht.

Live is het toch best veel van hetzelfde...

Ik vind de productie geweldig, de zang nét tegen het randje van tenenkrommend aan (ben geen r'n'b liefhebber) en jammer genoeg beklijven na meerdere luisterbeurten maar 2 nummers bij mij (lights on en two weeks. De rest van de nummers is bijzonder geproduceerd, sfeervol maar te weinig memorabele hooks om te blijven....haken

Ik kom er zojuist achter dat Two Weeks inderdaad ENORM VET is. Dat is alles, misschien later meer.

Tjah als iets goed is waarom niet, ik vond het lome monotone geluid in de Trouw erg fijn in het oor liggen.

Ik ging dit luisteren vanwege de fijne hoes op de startpagina hier. Een soort 'Beyonce meets Portishead' maar dan anders... Eerst vond ik het nogal saai maar daar ben ik overheen, het wemelt van de kleine mooie dingetjes. Vind het wel erg ingehouden, af en toe zou je willen dat het even helemaal los gaat, zowel de zang als de muziek. Maar misschien maakt dat het wel zo spannend. Tot nu toe vind ik alleen Give Up nogal zwak. Closer luister ik als een soort eerbetoon aan Joy Division, met gothic kerkgalm en eindigend met 'isolation'.

Sex en muziek, het is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vooral de soulartiesten waren daar heel goed in. Neem een Al Green en natuurlijk de meester in sex op muziek zetten: Marvin Gaye. Let’s Get it On is misschien wel het meest sexy nummer ooit gemaakt. Anno 2014 komen we er dan wel bekaaid vanaf met platvloerse R&B of half-naakte zangeressen in de raarste poses. Of is er dan toch hoop aan de horizon? Dat leek in 2013 als een beetje te ontplooien. Vanuit het Verenigd Koninkrijk kwam daar namelijk het sexy FKA Twigs. Sex met een knipoog, sex die in combinatie vooral klopte. Na EP1 en EP2 is daar dan eindelijk LP1. Hoe sexy is die plaat eigenlijk?

Nou, heel sexy kan ik vast verklappen. FKA Twigs doet mij persoonlijk altijd wat denken aan een nieuwe versie van Aaliyah. Deze prachtige zangeres heeft ons helaas te vroeg verlaten en kan tekstueel ook nog weleens suggestief uit de hoek komen. FKA Twigs is daar ook heel goed in, zij het met een andere muzikale basis. Die basis ligt meer in het electronische. Veel details in de producties, veel gekreun en gekroel. Een sfeer waarvan je meteen rode oortjes krijgt, of dan tenminste je wangetjes. Deze plaat beschouw ik dan ook als één groot sex op muziek experiment. Daarin is Surface het voorspel. Ze doet nog rustig aan, maar laat in Lights On merken dat ze ondeugend genoeg is om de lichten aan te laten. Om het niet allemaal te makkelijk te maken speelt ze hard-to-get in Two Weeks. Dit nummer is mijn persoonlijke favoriet. Uithoudingsvermogen is ook erg makkelijk en dat ze daarover beschikt horen we in Hours om dan in Pendulum toch weer even af te houden. Nee, dit is geen dame om met blote handjes aan te pakken. Ze geeft in ieder geval aan het niet zo privé te willen houden Video Girls, waar ze zich eenzaam, verslagen en verloren voelt op Numbers. Deze dame laat je toch echt niet meer lopen? Vooral als ze zo warm, liefdevol en romantisch is als op het kuise Closer. Liefde en sex kent ook pijn, ook bij FKA Twigs, blijkt uit Give Up. Om het hele spel dan af te ronden met Kicks.

Ik kan je vertellen, bij het beluisteren van deze plaat wordt volledig in de aanhoudende sexy sfeer gezogen. Je wil meer horen, je wil meer beleven en dat doe je. Tien nummers lang. Sex is sinds tijden, in al zijn facetten, niet zo goed op plaat gezet.

(bron: Opus de Soul)

Ik kan nog steeds niet geloven hoe goed Two Weeks is. Echt wát een nummer! Maar de hele plaat is van een ontzettend hoog niveau. Briljant hoe ze dit klaarspeelt op haar debuut. Hier ben ik wel nog een paar maanden zoet mee...

Vooral Lights On en Two Weeks vind ik heel sterk. Veel van de overige nummers klinken wel aardig, maar dringen nog niet echt door.

Tot nu toe vind ik het erg veel van hetzelfde.

Ok, ik hou van donkere muziek, ik ben opgegroeid met Joy Division, The Cure (van Faith), The Cocteau Twins, Laibach, Coil, en Co, later overgeschakelt op de Squarepushers van deze wereld en soul, heel veel oude soul en r&b. Het lijkt wel alsof dit een R&B versie van Sade is, diep sensueel maar dan ipv die softe jazz, een harde donkere industriele variant en dito teksten. Deze muziek klinkt ongelofelijk uitgewerkt, en toch gevoelig. Ik geef hem een 4.5* . Wat een verrassing. (moest het eerder beschreven dipje er niet zijn omstreeks closer zou het en 5* zijn)

Voorlopig geen liefde op het eerste gezicht. Ik laat het even rusten, duidelijk niet aan mij besteed.

Hoppa verhoogt naar 5 sterren. Lang geleden dat ik zon geweldig album heb gehoord! 15 oktober Tolhuis tuin! Can't wait!

Ik had nog nooit van Twigs gehoord, maar dit kan wel ineens m'n favoriete plaat van 2014 worden. Wat een geweldige gelaagde producties met overal foefjes, wat een heerlijke stem en flow, wat een heerlijke sfeer.

FKA Twigs debuteert met het fraaie LP1, waarop ze de moderne R&B een bijzondere vrouwelijke touch geeft. Kil en afstandelijk blijken uitstekend samen te gaan met intiem en sexy.

R&B is een hele tijd een bijna vies genre geweest voor zelfverklaarde serieuze muziekliefhebbers. Die verweten het genre gladheid, een fixatie op erotiek, en een gebrek aan diepgang. De laatste jaren is het tij echter gekeerd: de albums van Drake en The Weeknd werden juichend ontvangen, terwijl hun teksten vaak behoorlijk hedonistisch van aard zijn. Een deel van de charme van hun albums zit 'm in het contrast tussen een kille elektronische instrumentatie enerzijds, en verhalen over uitspattingen met drank, drugs en vrouwen anderzijds. De beide elementen versterken elkaar alleen maar, en dat levert intrigerende muziek op.

Shit, ik ben gewoon op 10 oktober vergeten om een link naar de rest te droppen, maar de rest staat hier.

Het nieuwe jaar staat weer voor de deur (of ja, het is toch al zichtbaar vanop de oprit), dus weer tijd om me af te vragen wat ik het afgelopen jaar allemaal beluisterd heb. Mijn passieve stemgedrag was wederom niet de beste hulp.

Ik weet nog dat ik na het horen van Two Weeks dit album maar eens een kans heb gegeven. Two Weeks was ook meteen het beste nummer en hoewel ik het album een tijdje vaak gedraaid heb, is het langzaam vervaagd tot iets dat enkel nog vermeld kan worden in een dergelijke context; die van een jaar dat op zijn einde loopt. Als iemand me zou vragen "Wat voor muziek van het afgelopen jaar zou ik nog gehoord moeten hebben", zou ik wellicht dit album mee vernoemen, aan het eind van een lijstje met betere albums met als kanttekening "Ik vond het zelf maar matig maar vele anderen vonden het wel wat, en ik weet ook niet precies waar jij naar op zoek bent bij muziek, en het is sowieso wel catchy voor even".

Het gevoel dat ik had bij de voorafgaande EP's, en ik even dacht kwijtgeraakt te zijn bij dit album, bekroop me uiteindelijk toch weer: het is net wat te slap om te blijven hangen en meer kan ik er niet echt over kwijt.

deze plaat gooit in de jaarlijstjes bijna net zo hoge als War on drugs........

Verdiende eerste plek op mijn 2014 lijstje, een enorme verassing en prachtig album. Heb eerlijk gezegd nog nooit zoiets gehoord.

hierbij wil ik FKA Twigs feliciteren met de titel: album van het jaar. Ik had het niet verwacht maar FKA Twigs heeft concurrenten als War on drugs, Run the jewels en st. Vincent achter zich gelaten en heeft de hoogste ogen gegooid in de jaarlijstjes.......

De plaat komt toevallig voorbij en ik vind m schitterend. Lekker onverwacht scherp en prikkelend, knappe en boeiende sound. Soms wat te loom voor mij.

Mijn ding is het niet. Soms komt er een nummer voorbij dat me wel intrigeert maar als geheel is het me te vermoeiend. Ben sowieso niet zo van haar stem. Ik krijg daar de kriebels van maar dan geen fijne. Videoclips werken ook niet mee moet ik zeggen. Net als de muziek is het me te klinisch, te kil en te kunstmatig. Het raakt me niet en dan haakt deze meneer af.

FKA Twigs plaagt je.. Nummers staan constant op het punt te ontploffen, maar dat gebeurt nooit. Ik blijf achter met een onvoldaan gevoel, maar de weg daar naartoe was heerlijk.

Zelf hoor ik vooral popmuziek. Nergens word het echt hard en zeker niet industieel. Het donkere kan misschien in de teksten zitten, maar teksten vallen mij pas op na enkelle speelbeurten, en meedere speelbeurten zitten er voor mij niet in.

Eerder vandaag heb ik enkelle van haar EP's beluisterd en die vind ik wel heel goed. Die zijn een stuk experimenteler, harder en ja zelfs een klein tintje industrieel. Er is op die EP's ook meer ruimte voor de muziek. En daar dit album tussen 2 van die EP's is verschenen had ik gehoop wat meer van dat te horen. Maar op dit album heeft ze duidelijk voor toegankelijker materiaal gekozen.

Vanwege Eusexua heb ik deze weer een paar keer gedraaid en hier moest echt een halfje bij op. Ruim tien jaar later valt op dat dit wel echt een van de allerbeste - en spannendste en fok ja, ik ga het gewoon zeggen, avant-gardistischte - albums was en blijft die de alternatieve R&B destijds voortbracht.