menu

Spoon - They Want My Soul (2014)

mijn stem
3,83 (286)
286 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Loma Vista

  1. Rent I Pay (3:09)
  2. Inside Out (5:01)
  3. Rainy Taxi (3:58)
  4. Do You (3:32)
  5. Knock Knock Knock (4:39)
  6. Outlier (4:21)
  7. They Want My Soul (3:21)
  8. I Just Don't Understand (2:37)
  9. Let Me Be Mine (3:25)
  10. New York Kiss (3:26)
totale tijdsduur: 37:29
zoeken in:
avatar van midnight boom
4,5
Spoon is al jaren een constante factor binnen de indiemuziek, maar een vierjarige pauze leek in 2010 wel heel slecht getimed. Met het verschijnen van het meer experimentele Transference kon deze eigenzinnige gitaargroep eindelijk van de muziek alleen leven en was de populariteit langzaam groeiende, zeker in thuisland Amerika. Maar na diverse muzikale uitstapjes - waarbij Britt Daniel's 'supergroep' Divine Fits logischerwijs de meeste aandacht kreeg - is hier They Want My Soul, de achtste studioplaat van Spoon. In vergelijking met Transference is They Want My Soul meer back to the basis, zonder ergens als een herhalingsoefening aan te voelen. Dat betekent in de praktijk: tien nieuwe liedjes, die onderling sterk convergeren maar toch allemaal duidelijk het Spoon-signatuur dragen. Belangrijker: zowel qua songstructuren als qua uitwerking van de liedjes zit Spoon weer op een zeldzaam hoog niveau.


Zo zijn er zeker vijf nummers die zich direct met de beste liedjes uit het Spoon-verleden ('The Underdog, 'Written In Reverse', 'I Turn My Camera On' en somt u de hele riedel maar op) kunnen meten. Allereerst is daar de vooruitgeschoven single 'Rent I Pay'. Een flink groovend liedje dat met veel karakter en even rauw als catchy door Daniel wordt gezongen. Het goede gevoel voor timing en de (vaak ietwat dwarse) ritmiek die Spoon van nature bezit komen hier weer goed tot uiting. Zo eindigt 'Rent I Pay' onverwachts, wanneer je doorgaans een climax zou verwachten. Het zomerse, met shakers en pakkende mmm-mmm-mmm koortjes gebrachte 'Do You' is een liefelijk popliedje en al even perfect als de dynamische afsluiter 'New York Kiss'. Dat terwijl het dromerige, onderkoelde 'Inside Out' en het psychedelisch trippende 'Outliner' voor de spannendste momenten van de plaat zorgen.

Ondertussen zijn de onderlinge cohesie en het speelplezier binnen Spoon voelbaar en vullen de muzikanten elkaar goed aan. De liedjes zitten vol met details en authentieke invalshoeken waardoor deze plaat per luisterbeurt beter wordt. Die doeltreffende gitaarsolo in het stemmige - met opvallend dwingende bas gebrachte - 'Rainy Taxi' bijvoorbeeld. En wat te denken van dat vrolijke orgeltje in het puntige titelnummer of de drumcomputers, rondzingende gitaren en dat fluitfragmentje in 'Knock Knock Knock'? Het is allemaal behoorlijk smooth. De meer heldere productie dikt dat alleen maar aan. Als het besef aandringt dat Spoon na acht albums nog altijd in de groei is, krijg je toch het gevoel dat deze groep gewoon niet teleur kán stellen.

Van: Daans Muziek Blog

avatar van Norrage
4,0
Spoon. Het Amerikaanse lievelingetje van de indie-rock. De underground band die waarschijnlijk altijd underground zal blijven, maar die iedereen stiekem toch wel kent. Kwaliteit na kwaliteit hebben ze al geleverd. Het wervelende Ga Ga Ga Ga Ga, het psychedelische Transference of het riffende Girls Can Tell. Elk album was een tikkeltje anders, maar telkens typisch Spoon. Lekkere gitaar, heerlijke melodieën en één en al aanstekelijkheid. En na een korte hiatus van 4 jaar, is hier dan They Want My Soul.

They Want My Soul doet meteen al denken aan de no-nonsense indie-pop van vooral Ga Ga Ga Ga Ga. Moeilijk doen met gitaar-solo's, lange outro's of semi-ballads doen ze niet op deze plaat. Dat horen we het beste op dat eerste nummer, Rent I Pay. Al eerder uitgebracht als single, en de fans lekker makend voor het uiteindelijke album, was Rent I Pay al meteen raak. Heerlijke drums, een dansbare beat en pakkende gitaarriffs. Fantastisch. Hierna wordt dit afgewisseld met een meer down-tempo nummer als Inside Out, dat met synths, piano en dromerig keyboard-spel je weer even terug op aarde zet. Maar daarna knalt het album weer moeiteloos door. Ietwat cheesy vocals op het catchy en oh zo vrolijke Do You, gefluit en losbandig tempo-gewissel op het knallende Knock Knock Knock of psychedelica op Outlier. Telkens slaagt Spoon er hier weer in om pakkende pop-knallers te maken, met genoeg afwisseling om de gehele 37 minuten te blijven boeien. Dat komt ook omdat leadzanger Britt Daniel in opperbeste vorm is met zijn karakteristieke stemgeluid, dat zoals altijd weer sterk de stempel drukt op de pakkende muziek. Maar ook omdat het hele album gewoonweg dat heerlijke melodische, dwarse en vreugdevolle Spoon-geluid kent.

They Want My Soul is typisch Spoon. Niet vernieuwend, maar pakkender dan ooit, en ik ben benieuwd of ze hier dan toch eindelijk mee zullen doorbreken. Maar misschien hebben we dat liever niet, en blijft Spoon voor eeuwig deze pretentieloze kwaliteit produceren.
Pat-sounds: Album Spoon - They Want My Soul (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Spoon - They Want My Soul - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Wat is het een fantastisch oeuvre dat de uit Austin, Texas, afkomstige band Spoon inmiddels op haar naam heeft staan. Het is een oeuvre dat de meeste andere rockbands waarschijnlijk al lang in de grote arena’s en stadions had gebracht, maar Spoon is nog altijd een relatief kleine band, zeker in Nederland.

De band is misschien niet meer zo productief als in haar beginjaren en viel een jaar of vier geleden toch wat tegen met haar vorige plaat Transference, maar met haar nieuwe plaat They Want My Soul laat Spoon horen dat het het maken van onweerstaanbare maar tegelijkertijd inventieve rockmuziek nog altijd niet verleerd is.

Het is rockmuziek die het beste van een aantal decennia rockmuziek lijkt te combineren, maar tegelijkertijd fris en eigenzinnig klinkt. They Want My Soul klinkt hierdoor enerzijds als een omgevallen platenkast, maar hiernaast minstens net zoveel als Spoon. De omgevallen platenkast hoor je direct in de openingstrack. Spoon opent als The Rolling Stones in hun beste jaren, schakelt vervolgens over naar Red Hot Chili Peppers en komt uiteindelijk via 10CC in topvorm toch weer bij Spoon uit.

Deze veelkleurigheid hoor je eigenlijk in alle tracks op de plaat. Spoon houdt van monumentale gitaarriffs, maar kleurt haar muziek net zo makkelijk in met dromerige elektronische soundscapes. Spoon houdt van aanstekelijke melodieën, maar is ook niet vies van naar Krautrock neigende experimenten. They Want My Soul is hierdoor een plaat die direct aanmoedigt tot meedeinen op de aangename en aanstekelijke klanken, maar het is ook een plaat die aanvoelt als een ontdekkingsreis langs steeds weer nieuwe maar altijd adembenemende bestemmingen vol verrassende wendingen.

Op haar vorige plaat klonk Spoon zoals gezegd net wat minder geïnspireerd, maar They Want My Soul is er weer een die zich kan meten met de Spoon klassiekers uit het verleden. They Want My Soul is hoorbaar gemaakt met veel plezier, waardoor de chemie tussen de bandleden weer helemaal terug is en de songs stuk voor stuk naar een hoger plan worden getild.

They Want My Soul is een plaat die zoals gezegd associaties oproept met een omgevallen platenkast, maar op hetzelfde moment ken ik eigenlijk geen enkele andere band als Spoon. De muziek van Spoon is een veelkleurige lappendeken, maar het is ook muziek die ondanks zijn grote diversiteit klinkt als een eenheid. Hierbij speelt de fantastische productie van Joe Chiccarelli (My Morning Jacket) en Dave Fridmann (The Flaming Lips) ongetwijfeld een belangrijke rol, want wat klinkt de nieuwe plaat van Spoon strak en urgent. Het is een bij vlagen volle productie, maar iedere noot lijkt functioneel.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal fantastisch, maar het meest ben ik toch weer onder de indruk van de vocalen van Britt Daniel die dit keer het beste van Anthony Kiedis, John Lennon en Kurt Cobain lijkt te verenigen.

They Want My Soul is al met al een mooie en waardevolle aanvulling op het al zo indrukwekkende oeuvre van Spoon. Iedereen die dit oeuvre kent weet inmiddels dat They Want My Soul in de categorie ‘verplichte aanschaf’ valt. Erwin Zijleman

avatar van west
4,0
In tegenstelling tot erwinz hierboven mij, vond ik de vorige plaat van Spoon Transference juist erg goed. Het begeleidende concert in Paradiso was grandioos. Na 4 (!) jaar wachten, was ik dan ook zeer benieuwd naar dit They Want My Soul. In eerste instantie moest ik ook heel even wennen, maar dat was snel voorbij. Want deze nieuwe plaat staat vol met lekkere tot heerlijke liedjes. Die worden door de band sterk neergezet: de songs lopen weer erg fijn, zoals Spoon dat zo goed kan doen.

Daarbij krijg je allerlei geluidseffecten, waarbij verschillende instrumenten gebruikt worden, ook de synthesizer. Prettig is ook weer die piano die soms te horen is, de lekkere gitaren en bovenal die groovy ritmes. Verder zingt zanger Britt Daniel met zijn karakteristieke stem weer de sterren van de hemel. En zo heb je een typische klasse Spoon plaat, maar toch met wat andere electronische nuances, zodat ik bij vlagen moet denken aan Vampire Weekend (Outlier) en zelfs Alphaville (New York Kiss), maar ook weer aan Wilco (Do You) als de nadruk meer op de rock wordt gelegd. Alles bij elkaar opgeteld is het weer genieten geblazen!

4,0
Spoon heeft nog nooit ontgoocheld, ook nu niet. Ik snap de kritiek op de plaat wel, want het is toegankelijk, makkelijk in het oor liggend, en ja soms cheesy. Pure pop dus, en dat zijn we van hen niet meteen gewoon. Spoon zit verstopt onder een dikke laag zoetigheid, maar je smaakt ze wel degelijk, en dat onderscheidt deze plaat van de andere 13-in-een-dozijn dingen waarmee we overspoeld worden.

Well done guys, alleen weet ik niet of They Want My Soul een blijver is. Ze mikten ongetwijfeld op de grote doorbraak, maar die komt er - volgens mij - niet. En wij, de zelfverklaarde kenners, vinden de andere platen toch nét iets beter. Authentieker. Gedurfder. Tegendraads als we zijn.

Edit: -1 voor de soms magere teksten.

avatar van captain scarlet
4,5
Wat mij betreft een van de beste albums van het jaar. En gelukkig ben ik niet de enige getuige het eindejaarslijstje van muziekblad OOR. Helaas is de vinylversie al niet meer te vinden.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:48 uur

geplaatst: vandaag om 01:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.