Kate Bush - Never for Ever (1980)

Als enorme aanhanger van haar vorige albums en haar albums na Never For Ever voelt dit album voor mij niet als heel bijzonder aan. Juist dit album, in plaats van Lionheart, voelt inspiratieloos qua melodietjes. De instrumenten en de stem van Kate zijn natuurlijk wel in topvorm, maar er is geen track op dit album die mij echt bijzonder boeit, behalve de singles "Breathing" en "Army Dreamers". Babooshka is al een veel oudere track van Kate en het feit dat dit een standout track is van dit album is voor mij al geen goed teken.

Maar goed ik lijk alleen in mijn mening, maar voor mij is dit gewoon een veel zwakkere versie van "The Dreaming" en is er een na Babooshka een reeks oninteressante nummers: het overbodige "Delius" en de onopgemerkt voorbijgaande "Blow Away" en het onopvallende fluitende "All We Ever Look For". Ook "Egypt" doet het niet voor me.

De tweede helft van het album klinkt gelukkig wel veel interessanter dan de eerste heflt, met de eerste twee nummers "The Wedding List" en "Violin" die lekker weg luisteren en tegelijkertijd goed aanwezig zijn. Het tussenstukje "Night Scented Stock" was niet nodig geweest. Zoals ik net al zei, de laatste twee nummers zijn erg goed en vooral "Breathing" springt eruit qua uniekheid. Het is ook geen slecht album...het is gewoon een basis van een interessante formule die gewoon geperfectioneerd is bij de opvolger van Never For Ever: The Dreaming. Ik ben het niet gewend van Kate Bush albums dat de singles er zo bovenuit springen en vind dit haar minste. Alhoewel de hoes werkelijk geweldig artistiek gemaakt is.

Eigenlijk haast zo mooi als haar debuutplaat, toch?
Voor mij in elk geval wel!
Egypt, Army Dreamers en Breathing als aboslute uitschieters.

Wauw, wat is Army Dreamers een prachtig liedje!

Heb deze op elpee.Het gekke is dat ik altijd de B kant draai.Heb dat wel meer.Valt me steeds meer op dat 1 kant veel beter is als de ander.

Niet erg bijzonder deze Never for ever. Toch maar op cd gekocht om de collectie compleet te krijgen. De laatste twee liedjes zijn zonder twijfel de besten.Toch geniet de originele cd de voorkeur boven The whole story'.Na de eerste twee nummers is de rest van Never for ever redelijk te doorstaan.Drie sterren voor Kate Bush.

Leuke sprookjesachtige plaat maar "The kick inside" wordt hier niet overtroffen.

Langs geen kanten gedateerd vind ik dit hoor, beaster.... de heldere productie en open sound maken dit net vreselijk tijdloos, voor mij nog zo lekker als toen de plaat uitkwam; Zàlig plaatje.

Met The Infant Kiss, Army Dreamers en Breathing heeft dit album één van de sterkste eindes ooit.

Inderdaad een mooi einde maar het begin vind ik nog veel mooier. De eerste vier nummers vormen voor mij het hoogtepunt van dit schitterende, misschien wel beste album van Kate Bush. Mooie donkere en mystieke klanken. Vooral het nummer "Delius" springt er voor mij uit in schoonheid. Wel jammer dat dit album na "Egypt" een dip krijgt. Tracks 6 t/m 9 vind ik niet zo bijzonder maar gelukkig weet Kate zich weer te hervinden in de beide afsluiters "Army Dreamers" en "Breathe". Dit album vind ik duidelijk beter dan "The Kick Inside" dat misschien wel evenwichtiger was maar alleen de song "Wuthering Heights" voor mij als hoogtepunt had.

4,5*

Weer een geweldig album van Kate Bush, deze weet me tot nu toe meer te grijpen dan Hounds of Love die, hoewel ik hem erg mooi vind (4-sterren) niet met me doet wat het met sommige mensen lijkt te doen en ik vind dit album ook een stuk beter. Wat zit het weer verdraaid mooi in elkaar en Kate Bush zingt natuurlijk de sterren van de hemel. Het is niet zo mooi als The Kick Inside maar komt aardig in de buurt. 4,5*

Ik vind 'Babooshka' nogal irritant, vooral het refrein, maar verder ken ik hier geen nummers van (althans niet bewust). Ligt de rest in de lijn van 'Babooshka'?

Niet bepaald. Je moet de laatste drie nummers waar ik het eerder over had eens proberen. Als je dat niet goed vind, begin hier dan maar niet aan.

Babooshka vind ik juist top.
Echt Kate Bush.

Daarnaast zijn zeker Army Dreamers en Breathing ook gouden nummers.

Ik vind Babooshka geen uitschieter op dit album, maar dat zegt dan ook meer over de kwaliteit van het album dan over dat nummer. Een geweldig nummer is het namelijk zeker.

Stijn, als ik je cijfer bij The Kick Inside zie is het zeker de moeite waard om de rest van dit album te gaan luisteren. Er staat veel op dat minstens net zo goed is als op The Kick Inside.

Bedankt voor het antwoord. Maar gewoon proberen dus.

Helemaal verslingerd aan dit album op het moment. En in tegenstelling tot de meeste berichten hier vind ik de eerste rits songs juist prachtig. Niet dat het tweede deel mij niet kan bekoren, integendeel; Breathing is een van mijn persoonlijke favorieten van deze engel.
Een speciale vermelding voor Blow Away (for Bill), wat een prachtsong.
Erg leuk dat de meningen zo lekker kunnen verschillen.

The Kick Inside doet mij (in tegenstelling tot vele anderen) toch wat minder. De grote 3 gaan voor mij van dit album t/m Hounds of Love.

Ik ben op dit moment een beetje te gekleurd om een weloverwogen beoordeling te geven, ik ga op dit moment door een ware Kate-fase. Ik ben zelden zo verslingerd geweest aan een artiest, en al helemaal niet aan een vrouwelijke. Joni Mitchell is de enige die voor mij in de buurt komt. Ik begin maar met een bescheiden inzet met de potentie voor meer:

****

Ik hoor trouwens dat componist Yasunori Mitzuda goed naar dit album (m.n. de track Egypt) heeft geluisterd. Mensen die de klassieke Square rpg Chrono Cross (Playstation) hebben gespeeld weten wel wat ik bedoel. Maar goed, dat even terzijde

Geweldig popalbum van Kate Bush, dit album kent zoveel toppers. Ik kende al heel veel van onze eigen gemaakte best of. Maar de nummers die ik nog niet kende zijn ook niet te versmaden. Beste nummer vind ik toch wel The Wedding List. Overigens één van de beste nummer van Kate Bush samen met bijvoorbeeld The Saxophone Song

Ik vind deze minder sterk dan haar vorige twee albums. De muziek en haar stem klinken hier gecontroleerder. Alles is net wat meer verzorgd, en dat gaat wat ten koste van de spontaniteit. Het album komt op mij ook niet echt over als één geheel. 'The Wedding List' en 'Violin' sluiten bijv. helemaal niet aan bij wat daarvoor kwam. Hetzelfde geldt voor 'Babooshka' en wat daar op volgt.

Dan zou ik "The Dreaming" maar overslaan. Violin en Wedding List zijn meer in de lijn van wat komen zal.

(eigenlijk moet je "The Dreaming" natuurlijk helemaal niet overslaan - want het is haar beste plaat tot dan toe, maar als je meer van het liefelijke van de eerste twee platen houdt wordt dat een hele schok)

Ik denk juist dat Stijn The Dreaming wel goed zal vinden. Naar mijn mening ook haar beste album tot dan toe en heerlijk experimenteel. Wat erg mooi gedaan is op dat album is dat er juist die samenhang van de nummers die Stijn hier zo erg mist en dat het dan alsnog lukt zoveel stijlen in de muziek te stoppen.

Maar ik heb niet gezegd dat ik iets op die nummers tegen heb.

Ben sowieso wel van plan om het hele oeuvre van Bush langzaamaan door te lopen, dus we zullen vanzelf wel zien.

ik vind deze ook minstens net zo goed als the kick inside en zeker beter dan lionheart. iets meer experiment al en meer memorabele nummers. Babooshka vind ik een goede single maar totaal niet representatief voor het album, ook lang niet het beste nummer op deze plaat. die eer gaat wmb naar de 2 laatste nummers van de plaat. Alleen Hounds of Love vind ik beter dan deze.

Vandaag aangeschaft op lp voor 1 euro, voornamelijk vanwege de hoes (kon bijna geen miskoop zijn). Ken Kate Bush eigenlijk nog niet, en heb de plaat ook nog niet geluisterd. Is dit een goede om mee te beginnen, of is er een andere plaat die ik beter eerst kan luisteren?

Deze is prima om mee te beginnen.

is the infant kiss een nummer over pedofilie? dit album is consequenter dan haar debuut en zeker beter dan lionheart, al blijf ik met die stem zitten. heb hier op hounds of love geen last van.

Never for ever is mijn inziens het meest sprookjesachtige album van `Kate Bush`. Dit beeld wordt ook ondersteund door de prachtige hoes. Het zijn echter niet deze fantasierijke wezens die voor de magie zorgen: dat zijn toch echt de nummers op dit album.
-
Never for ever opent lekker met het swingende Baboushka. Tekstueel heeft het nummer ook nog eens een mooi uitgangspunt. Een vrouw die haar echtgenote “test” door anonieme liefdesbrieven te sturen. De synthesizer geeft het nummer een ondeugend onderbuik gevoel.
-
Delius(song of summer) klinkt, met name door de sitargolven, alsof er goed naar de jaren 60 geluisterd is. Een slaafse nawerking is het overigens geenszins, Kate voegt altijd haar eigen twist aan de muziek toe. Zij lijkt haar stem hier meer als een instrument te gebruiken dan als vertolker van de tekst. Het nummer is een ode aan de Componist Frederick Delius.
-
All we ever look for is een schattig nummer met een heerlijk fluittoontje die in je kop blijft zitten. In het nummer lijkt Kate Bush een zeker Escapisme te insinueren. Een zoektocht naar een manier om de realiteit te ontsnappen.
-
Helaas staan er ook wat missers op dit album. Wedding list irriteert mij gek genoeg door de zeurderige refrijnen. Echt slecht is het nummer niet. Hier is nog een echo van de speelsheid van The kick inside te horen. Er is echter al wat meer cynisme te proeven: het nummer gaat over een moordende bruid.
-
Violin is het enige echt slechte nummer op dit album. Violin is een geforceerd hardrocknummer waar Kate Bush volledig met haar stem uit de bocht vliegt. Laat dit soort nummers maar aan anderen over Kate. Gelukkig zijn de 3 afsluitende nummers grandioos.
-
The infant Kiss, laat haar cellopartijen grommen. Slim, want het levert een mooi contrast op met de hoge stem en de melodische pianopartijen. Het dromerige, ietwat middeleeuwse, Army Dreamers is het hoogtepunt van deze plaat. Onder de vrolijke ritmes speelt zich echter een tragisch verhaal af . Niet elk soldatenverhaal eindigt in een glorieuze terugkeer naar het thuisland.
-
Breathing is dan opeens weer een stuk dreigender. Het blikt al enigszins vooruit op de volgende 2 meester-werkjes. Kate Bush lijkt bij elk album volwassener te worden: het niets-aan – de- hand-geluid wordt steeds meer losgelaten. De dood wordt zelfs al recht in de ogen gekeken.
-
Hoewel de hoes anders lijkt te vermoeden heeft zij geen kobolden en ander gedrochten nodig om een fantasierijke sfeer neer te zetten. Het is jammer dat het album in het midden wat inzakt, want de nummers die wel goed gelukt zijn, zijn briljant! Niet het beste album van Kate Bush, maar zeker een waardevolle plaat.

Goed stuk, maar ben het er niet helemaal mee eens.
Violin doet mij denken aan Martha and the Muffins. Haar stem vliegt juist niet uit de bocht maar laat horen dat ze zeer behendig een stevig nummer kan draaien. Het nummer valt ook niet uit de toon op deze plaat maar zorgt er voor dat het allemaal niet te sprookjesachtig gaat aanvoelen.
The wedding list is samen met Breathing voor mij één van de hoogtepunten. Hard afspelen dat nummer.

All we even look for heeft als leuk detail dat er een deur open gaat en dat men voor een fractie George Harrison Hari Krishna hoort zingen.

Martha & the Muffins kende ik nog niet, maar ik hoor wat je bedoelt. Violin heeft er inderdaad iets van weg. Het stukje zang van Harrison op All we ever look for was me nog niet opgevallen. Typisch Kate Bush; ze weet altijd op leuke wijze achtergrondgeluiden in haar muziek te integreren.