Clannad - PastPresent (1989)

Een band die ik indertijd helemaal gemist heb, maar deze compilatie is een mooie manier om dat verzuim goed te maken. Bikkel2 heeft het op 22-11-2008 over Clannads "sferische keltische stijl met de nodige pop/rock randjes", maar ik hoor hier zelf eerder voornamelijk warmbloedige pop waarbij de bandleden hun achtergrond gebruiken om met zowel traditionele als moderne (digitale) instrumenten de nummers wat Keltische sfeer mee te geven en mistige contreien te suggereren. Er staan ook wel een paar akoestische ballades op, maar voor mijn gevoel zijn de meeste composities toch in het klassieke popidioom geschreven, en daar is niets mis mee, want de melodieën zitten goed in elkaar, de arrangementen zijn gevarieerd, Maire Brennan heeft een puike stem en de diverse gastmuzikanten voegen echt wat toe, met name de onvolprezen saxofonist Mel Collins. (De enige onwelkome gast is wat mij betreft Bono met zijn valse lucht ("Ah, whegin aghain") en gemaniëreerde dramatische zang ("unless iiiiit disappears").) En misschien is het onvermijdelijk dat popmuziek uit deze tijd lijdt onder die gedateerde jaren-80-produktie met cheesy keyboards, echoënde drums en elektronische percussie, maar dat blijft hier allemaal redelijk binnen de perken, en de zorg en de liefde waar deze muziek mee wordt uitgevoerd is verder evident. Grappig dat Stepping stone op het album van oorsprong gewoon halverwege staat maar hier juist een perfecte afsluiter is : het "wandelende" ritme laat mij als het ware naar meer verlangen.