Van Morrison - Into the Music (1979)

Zowel qua aantal stemmen (185) als qua gemiddelde score (4,04) stevig op de vierde plaats van de (momenteel) top-37 van Van Morrison-studioplaten op MusicMeter, achter Astral weeks, Moondance en Veedon fleece (ook mijn persoonlijke Morrison-top-3). En wie ben ik om in dat hoge stemgemiddelde verandering te brengen? Morrison geheel op z'n gemak, omringd door muzikanten op dezelfde golflengte, inclusief de lieve tweede stem van Katie Kissoon en de prachtige en zeer aanwezige viool van Toni Marcus, en met sterk repertoire waaruit tegelijk tevredenheid en extase spreekt. Eén van Morrisons beste en meest toegankelijke, en ook bij mij zeker in 's mans top-10 (voor die vierde plek concurrerend met zijn werk uit de tweede helft van de jaren 80).

dit is het beste album van Van Morrison . in mijn ogen is het begin nummer meteen het zwakste
beluister de b-kant met een glas Otard cognac bij de hand en droom helemaal weg tot het laatste nr.helemaal uitdooft;

het zoveelste pareltje van "The Belfast Kid". als er 1 artiest is met wie ik er de meeste luisteruren op heb zitten, is het "Van The Man". kan me goed vinden in termen als intens, melodieus, spiritueel. zeker geen religieus album, of misschien wel in de zin dat de man door over God gegeven gaven beschikt. hij heeft een ongekend rijk oeuvre op zijn naam staan, waaronder vele meesterwerken (teveel om hier op te noemen) waarvan ook deze "Into The Music" er 1 is. als ik dit album zou moeten verdelen in brons, zilver en goud dan zouden nummers 1 t/m 3 brons zijn, nummers 4 t/m 7 zilver, en 8 t/m 10 een gouden trilogie, die ik graag mee zou nemen naar het bekende onbewoonde eiland. de laatste 3 nummers "And the healing has begun", It's all in the game en You know what they're writing about vormen een spirituele luister trip van een kleine 20 minuten vol met monumentale muziek om 'stil' van te worden, vergelijkbaar met de hemelse uitvoeringen van "Caravan"en "Cypres Avenue" op zijn klassieke live album "It's Too Late To Stop Now" (1974). er worden tegenwoordig heel wat albums als "Grand Cru"bestempeld, en dat mag ook, maar voor de echte "Grand Cru" kom ik toch altijd weer bij dit soort albums uit. de man brengt overigens ruim 40 jaar later nog steeds prima albums uit, zoals "Keep Me Singing" uit 2016 en "Three Chords & the Truth uit 2019. 4 sterren albums wat mij betreft.

Om de zoveel tijd heb ik weer een periode van 1 of 2 weken waarin ik een flink aantal albums uit Van's rijke catalogus draai. De vorige keer ben ik bewust de albums gaan beluisteren, die ik destijds tot de mindere vond behoren. De resultaten waren bijzonder: veel van die albums kunnen zeker niet tippen aan de stuk of 8 meesterwerken, maar bleken toch ook wel weer eens heel stuk beter dan ik ze destijds beoordeelde.
Omdat ik nu weer in zo'n periode zit doe ik het eens 'andersom': ik beluister nu zijn beste albums om er achter te komen of ik ze nu nog zo extreem goed vind, of dat dit nu bij nader inzien een tikkie minder is.

Into the Music gaf ik destijds niet voor niets 5 sterren. Dat is nog altijd zo. De eerste 6 nummers zijn afwisselend, maar ook nog altijd heel fijn om te horen. Maar met Angeliou verandert de toon van het album. En dan volgt het magistrale trio And the Healing Has Begun, It's All in the Game en de afsluiter You Know What They're Writing About.

Na een klein half uur genieten laat Van mij (nog altijd) bijna in trance achter.