The Church - Starfish (1988)

Austalie in de jaren 80.
Muzikaal gezien kwamen er hier veel bands vandaan in deze bloeiperiode.
INXS en Midnight oil boeken internationaal succes met hitsingletjes.
Nick Cave zijn solo carrière komt op gang.
Op alternatief gebied zien we dat Crime + The City Solution, Triffids en Dead Can Dance een grote groep aan volgelingen opbouwt.
En dan hebben we ook nog The Church.

The Church die een klein hitsucces had met Under The Milkyway.
Waarbij het intro gejat lijkt van Space Oddity.
Under The Milky Way, met terugwerkende kracht een van de meest tijdloze songs uit de jaren 80.
Van het geweldige album Starfish.
Wat maakt The Church en Starfish zo speciaal?

Is het de sfeer van de golvende gitaarlijnen in Destination, later gekopieerd door onder andere The Search?
De geniale single Under The Milky Way, met het doedelzak achtige middenstuk?
Het aan Bryan Ferry herinnerende Blood Money?
De verloren parel Lost?
De opeenvolging van pakkende songs; zoals Antenna, dat me aan Waterboys en Big Country doet denken.
Of is het de jachtigheid van Reptile?
Ik weet het niet; het blijft pakkende muziek.

En toch is dit album van The Church niet eens zo bijzonder.
Met zeker Heyday, Gold Afternoon Fix en Priest=Aura bewijzen ze dat ze kwalitatief meer hoogstandjes kunnen maken.
Dus zelfs geen eendagsvlieg te noemen.

Weergaloos album met louter klasse nummers van een fantastische band die voor dit album nog veel meer fraais heeft gemaakt. Ik heb de band midden jaren 80 op de muzikale radar gekregen met Seance en Blurred Crusade. Dat was muzikale liefde op het eerste gezicht. Ben daarna de band trouw blijven volgen ook al moet ik bekennen dat na Priest=Aura de band een pad in sloeg (met wisselende muzikanten) wat niet meer zo mijn kopje thee was. Ik vind het zelf nog steeds vreselijk jammer dat drummer Richard Ploog de band verliet. De band in de oude samenstelling had een chemie die eigenlijk niet meer terug gekomen is. Met de latere drummer Tim Powles heb ik niet zoveel, vindt dat geen bijzondere drummer, en zijn rommelige manier van spelen en chagrijnige hoofd stoort mij al vrij snel. Voor mij was Richard Ploog de enige echte drummer van The Church. Dit album heeft een zeer interessante geschiedenis en voor de liefhebbers kun je dat lezen op de website van Marty Willson-Piper (klikker-de-klik) die bij de oude platen fantastische linernotes heeft geschreven, goed voor een paar uurtjes leesvoer. Absolute aanrader!