The Church - Starfish (1988)

Halfje omhoog, want dit album vind ik op alle fronten top. Speelt mee dat dit de kennismaking is met de heren van mijn kant

The Church leerde ik pas kennen door MuMe en meer bepaald het prachtige Under the Milky Way waardoor ik benieuwd was naar meer. Pas nu heb ik dit album kunnen vinden omdat die heruitgegeven was. Het is in ieder geval een tijdloos album met fraaie, melodieuze songs, helder geproduceerd met vrij inventieve arrangementen (zoals bv. doedelzakken bij[i] Under The Milky Way [/i). Een beetje dromerig, ook wat donker, stilistisch enigszins te vergelijken met Triffids. Geen baanbrekend album maar wel veel kwaliteit.

De doedelzakken komen rechtstreeks uit de gitaar van Peter Koppes overigens, een combinatie van (in ieder geval) ebow met wah-pedaal.

Live in Amsterdam

The Church - Under the Milky Way @ Paradiso

The Church - Reptile @ Paradiso

Dit album ook maar eens geluisterd. Ik heb deze band leren kennen door het zoeken naar 'Hiroshima mon amour' van Ultravox op youtube (Ik luisterde hierbij per ongeluk de 1999-coverversie van The Church, die ook erg mooi klonk) en daarna het beluisteren van het prachtige 'Under the milky way' (vele malen) en 'Reptile'. Deze twee nummers zijn niet de enige goede nummers. Het hele album klinkt bij de eerste luisterbeurt best goed.
Een cijfer ga ik nog niet geven, daar zijn meerdere luisterbeurten voor nodig.

Dit blijft hun allerbeste, echt een weergaloos album.
Ben nu hun laatste worp aan het beluisteren, Further Deeper uit 2014 maar ook deze haalt het niet bij dit album, aan Starfish klopt werkelijk alles.

Na zo'n drie keer dit te hebben geluisterd, moet ik zeggen dat een geweldig album. Alle nummers zitten heel goed in elkaar en hebben mooie solo's en teksten. 'Under the milky way' en 'Antenna' zijn mijn favoriete tracks. Eigenlijk had ik ook 'Reptile' aan willen kruisen.

ook hun twee daaropvolgende albums vind ik super

En ook The Blurred Crusade en Heyday zijn erg mooi

Mooi,melancholisch pop album,in mijn ogen geen meesterwerk maar wel degelijke kwaliteit.Vooral Reptile,Under the milky way en North South East and West maken indruk.

Ik kan me wel vinden in jouw mening, Frolunda. Ik vind hem als geheel ook niet even sterk, maar wel ruim voldoende en een aangenaam album. Under The Milky Way is werkelijk van een geweldige schoonheid.

Under The Milky Way kende ik al lang van toen het nog een radiohitje was, het overigens prima album was bij mij onder de radar gebleven , het doet sterk aan The House Of Love denken en zelfs aan sommige nummers van The Stone Roses , gekruid met een vleugje latere Echo , allen niet toevallig uit dezelfde periode

En daar waren ze weer, The Church met een nieuwe plaat in "88".
Terug om met een kennelijk nieuw plan eindelijk eens groter te worden.
Dat lukte heel aardig.
Een smakelijk voorgerecht was er al in de vorm van de single Under The Milky Way.
Daar konden de radiozenders en MTV, toch onmogelijk omheen.
Prachtig liedje, betoverend zelfs.
Wellicht zelfs hun beste liedje, want alles klopt eigenlijk.
De treffende riff aan het begin, de te gekke baslijn en de fraaie zang.
Maar Starfish is in zijn geheel een boeiende plaat.
Je hoort ook wel dat het voor een wat grotere markt is gemaakt, maar het is en blijft The Church.
Stevig en lichter wisselen elkaar af en altijd zijn er weer van die typische pakkende melodieen, ondersteund door wederom prachtig gitaarwerk.
Net even wat geproducder dan voorheen, maar wel van een constant nivo.
Ik kan niet zeggen dat ik het als beter beschouw dan het meeste dan de vorige albums.
Het zijn tot dan platen die ik beschouw als zeer constant en met hele fijne songs.
Dat is hier niet anders, al heeft de band met Under The Milky Way natuurlijk een echt prijsnummer.

Sowieso 1 van de beste albums van 1988.
Echter, bleef The Church gewoon in de subtop meedraaien.
Ach, dat heeft ook zijn charme.

Genadeloos slaan donderwolken onze vermeende zekerheden aan diggelen. Afstand nemen plaatst de dingen in perspectief. Werd voor mij een pad uitgestippeld? Of is het lot een illusie, een middeltje om levensgebeurtenissen betekenis te geven. De afstand tussen ons lijkt hoe dan ook een eigen leven te leiden. Wist ik maar wat je zoekt. Dan zouden we elkaar vannacht onder de Melkweg kunnen vinden, zoals toen.

Met een witte vlag heb ik de vier windstreken bezocht, in de hoop een mooie begraafplaats te vinden. Geen enkele plek wou onze strijdbijl ter aarde bestellen. Onder jouw priemende blik ben ik vervolgens het spoor bijster geraakt. Nu zijn we beiden verdwaald. Verspil dus geen woorden. Richt jouw aandacht niet langer op jouw zelfgesponnen web van leugens.

Toch wil ik die bekoring nog eenmaal ten volle ervaren. Laat het verleden nog eenmaal doorschemeren, werp jouw huid af. Aanschouw me met de zuiverste edelstenen. Hoe mijn hart toen ontbrandde! Het is een nabij verleden. Nu moet ik opnieuw beginnen, met de afstand tussen ons als brandstof. Morgen beleef ik opnieuw mijn geboorte. Tot die tijd klamp ik me vast aan de baarmoeder, terwijl onder de Melkweg een nieuwe storm zich vormt.

Dus vanaf morgen is het Frank JR Maudit.

Of Franck Junior² Maudit, ik kijk niet op een wedergeboorte meer of min

Ik vind het wel een mooi geschreven stuk, ook bekend met hun latere albums?
Minder wave, meer richting progressieve rock.

Bij sommige artiesten blijf ik 'hangen' bij 1 album, ook al vind ik het album in kwestie geweldig (en zou het niet meer dan logisch zijn indien ik andere albums een kans gaf). The Church is zo'n geval.
Heb Priest=Aura in de kast staan maar de luisterbeurten kan je op 1 hand tellen. Daar moet ik dringend eens verandering in brengen.

Starfish vind ik hoe dan ook 1 van de betere platen die de jaren '80 hebben voortgebracht.

Ik vind vooral Under The Milky Way geweldig, al moet ik bij het intro altijd aan Space Oddity van David Bowie denken.

Vandaag deze voor 't eerst tegen het lijf gelopen. Ben aangenaam verrast! Nu 1 keer beluisterd. Vind track 2 en 8 de sterkste nummers.

Weergaloos album met louter klasse nummers van een fantastische band die voor dit album nog veel meer fraais heeft gemaakt. Ik heb de band midden jaren 80 op de muzikale radar gekregen met Seance en Blurred Crusade. Dat was muzikale liefde op het eerste gezicht. Ben daarna de band trouw blijven volgen ook al moet ik bekennen dat na Priest=Aura de band een pad in sloeg (met wisselende muzikanten) wat niet meer zo mijn kopje thee was. Ik vind het zelf nog steeds vreselijk jammer dat drummer Richard Ploog de band verliet. De band in de oude samenstelling had een chemie die eigenlijk niet meer terug gekomen is. Met de latere drummer Tim Powles heb ik niet zoveel, vindt dat geen bijzondere drummer, en zijn rommelige manier van spelen en chagrijnige hoofd stoort mij al vrij snel. Voor mij was Richard Ploog de enige echte drummer van The Church. Dit album heeft een zeer interessante geschiedenis en voor de liefhebbers kun je dat lezen op de website van Marty Willson-Piper (klikker-de-klik) die bij de oude platen fantastische linernotes heeft geschreven, goed voor een paar uurtjes leesvoer. Absolute aanrader!

Man man man wat wast deze band goed in deze periode... The Church Live 1988 - Reptile - YouTube en The Church Live 1988 - Destination - YouTube

Ook een favoriete live registratie van mezelf. Ze speelden voor deze show ook opener Destination, zo ongrijpbaar en onheilspellend alsof je je in de openingsscène van Peter Weirs Last Wave bevindt.

Destination zit er bij als 2e link, ik zag dat ze ook nog The Church Live 1988 - Under the Milky Way - YouTube deden in een acoustische versie met mooi ebow gitaarwerk van Peter Koppes. Dit is ook mijn favoriete line-up, daarna werd het voor mij minder behalve Priest=Aura en Magician Among The Spirits. Ik ben geen fan van het drumwerk van Tim Powles. Richard Ploog was voor mij de bink.

Van de Deluxe Edition is Nose Dive een vermelding zeker waard, zo post punk heeft The Church weinig geklonken, heerlijke etherische gitaargolven van Willson-Piper…

In 1990 verscheen Gold Afternoon Fox van The Church en die vond ik zo goed dat ik de 2 voorgangers ook op cd kocht. Starfish verscheen in 1988 en maakte indruk met het bescheiden maar fantastische hitje Under The Milky Way. Typerend voor The Church zijn de typische rinkelende en tingeltangende gitaarspel van het duo Koppes/Wlison-Piper en de cryptische en onbegrijpelijke teksten van Steve Kilbey. De songs zijn ijzersterk en fraai gezongen door Steve Kilbey. Pete Koppes en Marty Wilson-Piper nemen ieder ook eentje voor hun rekening.

Starfish is een uitstekende album die ik nog regelmatig draai. Wellicht ietsje beter dan Gold Afternoon Fix maar ja, dat was mijn kennismaking met The Church en daar heb nog steeds een enorme zwak voor.

Hun beste ‘grote’ album.
Maar eigenlijk vind ik de albums hiervoor, van 1983-1985 nog net iets mooier.

Leuk album maar toch niet zo goed als hierboven allemaal wordt beweerd. De hit en reptile zijn sterk de rest varieert van aardig tot goed. 3,5 ster

Pohh, hele sterke new wave plaat zeg. Ik kende under the milky way al en vond dat altijd een prachtig nummer. Maar het hele album staat bol van de sterke nummers. Weten de kenners van deze band of er nog meer van zulke albums door hen gemaakt zijn?

Alle albums hiervoor zijn de moeite waard. Voor mij staat Heyday ook op 4,5*.