Talking Heads - Talking Heads: 77 (1977)

Errug lekkere popplaat. Mijn 1e kennismaking met de Talking Heads en het smaakt naar meer, veel meer. Mijn favoriet van dit album is 'Loves Comes To Town'. Een prachtig jaren '60 popliedje dat dagen in mijn hoofd heeft gezeten, mede door die lekkere steeldrums. 4 sterretjes.

de eerste van the heads en meteen één van de beste debuten ever, waar de britten verzanden in hun punk, in london, vele kreten maar instrumenten beheersen , dat was een ramp, konden de heads wel hun instrumenten bespelen en waren tekstueel veel scherpzinniger, psycho killer is een klassieker, en de rest is zéér goed, het begin van de new wave

Hoezo het begin van de new wave? Ik zou dit meer postpunk noemen. Het is allemaal van voor mijn tijd, maar de new wave begon toch rond 1980? En zo niet, wat zijn dan andere platen die het begin van de new wave markeerden?

HUn eerste plaat en ook hun beste. "No Compassion" duurt iets te lang maar verder ongeveer perfect.

Word je niet ongelofelijk vrolijk van deze plaat? Een juweel van een plaat. Ieder liedje fonkelt en sprankelt. Wat een energie. Het doet pijn hier favoriete tracks uit te kiezen. Gekocht op 3 april 1978 toen mijn oma, jawel 77 jaar werd.

en met Psycho Killer staat er nog hun mischien beste track erop

Ik dacht vroeger als kind zijnde altijd dat Psycho Killer een nummer van Roxy Music was. Als ik het nu terug hoor vind ik het eigelijk niet eens zo vreemd. Leg hem maar eens naast Let's Stick Together of Love Is A Drug. Ook David Byrne heeft dan wel wat weg van Brian Ferry.

Grappig, ik haal Byrne en Ferry altijd door elkaar.

Dan ben ik dus blijkbaar niet de enige.

Brian Ferry was wel knapper, hoor......

Er zijn duidelijk overeenkomsten, al was me dat voor je berichtje nooit opgevallen, raar hé ??

Vreemd hoe je een popgroep argeloos kunt "vergeten" - terwijl hun nummers toch steeds prominente plaatsen innemen binnen je popmuziekgeheugen.

Zo verwonderde ik me als vijf/zesjarige telke male aan de naïeve platenhoes van "Little Creatures". Op de ommezijde stonden vier kleurrijk ingeduffelde personen je matroesjkagewijs aan te staren. Het geheel moet me in een licht verwarde toestand achtergelaten hebben (mijn muzikale achtergrond reikte toen niet verder dan een paar nummers van Duran Duran & Billy Joel ).

Een dertiental jaar later werd "Stop Making Sense" opnieuw uitgebracht. Talking Heads - was dat die groep niet van die fijne singles "Burning Down The House" en "Psycho Killer"?

Aanschaffen dus, die liveplaat, waarin volgende ultrakorte bespiegeling terug te vinden is: "In the future, love will be taught on television and by listening to pop songs."

Toch leverde het me geen Talking Heads-exploratiedrang op: behoudens de Al Green-cover "Take Me To The River" raakte ik nergens muzikaal opgewonden, wél geamuseerd.

Het onverwachte is meestal aangenamer dan hooggespannen verwachtingen. Toen ik "Remain in Light" besloot nog 'ns te beluisteren - had ik dan ook nooit verwacht mezelf drie weken later terug te vinden in een heuse Talking Heads-periode. Maar kijk

Plotseling ontstond er een enorme behoefte aan Talking Heads-nummers, aangevuurd door het hupse, dwarse ritme van "Remain in Light".

Nu vraag ik me af: hoe kon ik deze nummers al die jaren negeren? Alles bevindt zich hier waarvan ik ongezond goedgeluimd word.

"Uh-oh loves comes to town" (ja, gemaster - de steeldrums ): "I been to college, I been to school - I met the people you read about books". Het lijkt wel een beginselverklaring van David Byrne, à la "ja - mensen. Ik heb een verhaal te vertellen."

Wat hij meteen in "Tentative Decisions" lijkt te bevestigen:

"I wanna talk
I wanna talk as much as I want
I'm gonna give
I'm gonna give the problem to you"

Niet enkel muzikaal is het verschil met "Remain in Light" immens, ook de groepsfoto achteraan op "Talking Heads: 77" heeft nog het meeste weg van een castfoto van - pak 'em beet - Falcon Crest of Dallas. De bevreemdende verpakking van "Fear Of Music" was nog mijlenver weg in 1977

Het djingel-djangel gehalte is hier hoger dan "Remain in Light", dit in schril contrast met de toen heersende über-assertieve punkattitude. David Byrne en de zijnen stonden los van het peloton

Dat deze debuutplaat geen oefening was in bubbelgumpop (niet mis mee trouwens ), hoor je terug in de unheimliche intro (hartkloppingen?) van het overbekende komisch-neurotische "Psycho Killer".

Maar misschien nog meer in het rondstuiterende "No Compassion" (mijn overduidelijke favoriet hier). Ik verwonder me telkens hoe dat nummer opbouwt, stilvalt - opnieuw start (prachtig hoe Jerry Harrison kurkdroog antwoordt met een zuinig riffje wanneer Byrne opgewonden zingt: "It takes a lot of time to push away all the nonsense")

Dat het een New Yorkse groep betreft, hoor je trouwens ook terug in datzelfde nummer: "Go...talk to your analyst, isnt that what theyre paid for"

Groot gelijk, het begin van wat een zeer interessante band ging worden, toen ook al natuurlijk!
Leuke en immer frisse plaat!
***1/2

Het begin van de goude periode in Rock Muziek voor mij. 77 yeah Clash, Talking Heads & Television debuteren geweldig jaar en album.

Psycho killer Sterk debuut van deze kunstzinnige band uit het New Yorkse. Byrne met zijn innemende zang en uithalen gecombineerd met ritmische songstructuren en tegendraads gitaarspel. Latere albums van de Heads zijn completer maar dit is ook zeker een klassieker in zijn soort (sleutelplaat in de vroege Postpunk)

Zit een beetje te twijfelen: 3,5 of 4,0. De hoogste waardering geef ik pas bij volle overtuiging, wie weet komt het nog. De liedjes pakken je wel en blijven in je hoofd rondzingen. Toch een beetje het gevoel dat het geluid van dit album in 1977 vernieuwender was dan nu bijna 30 jaar later. De potentiele klasse hoor je al wel door de nummers heen fladderen richting de klassiekers 'Fear of Music' en 'Remain in Light'

begrijp dit niet ferry de grote romanticus vergelijken met byrne de hyperkinetische geniale gek , nee begrijp er niks van

Aardig album dat enkele toppers (Uh Oh, Love Coms To Town; New Feeling en Pulled Up) afwisselt met wat missers (Tentative Decisions, No Compassion). Lekker opbeurend, maar de live versies op The Name of this Band is Talking Heads bevielen me toch beter.

3,5*, met een kansje op verhoging naar 4,0*.

Haal een zwerver van de straat, stuur hem naar de kapper en trek hem een maatpak aan; dan heb je Bryan Ferry.

Ik vind het een fijne popplaat, maar daarmee is ook wel alles gezegd. De klasse van Fear Of Music of Remain In Light ontbreekt overduidelijk nog, al zijn dingen als Uh-Oh, Love Comes To Town, The Book I Read en natuurlijk het onomstreden Psycho Killer geweldig.

Blijft leuk genres , ik noem postpunk en new wave gewoon altijd in 1 adem dan zit je er nooit naast

In mijn opinie is overigens een postpunk revival niet mogelijk, een new wave revival daarentegen dan weer wel

Maar uiteraard is dit een mooi staaltje werk van David Byrne en zijn vrienden, onlangs voor een zeer vriendelijke prijs (en helemaal gaaf) op vinyl aangeschaft en stiekem gaat het geluid bij Psycho killer flink omhoog.

idd nihilisme. het debuut van de Heads is redelijk goed te noemen. Het fantastische Psycho Killer staat hier op en The Book I Read is eveneens een leuk nummer. De afsluiter Pulled Up is ook goed.

Bij New Wave denk ik toch vaak wat sneller aan synths (denk Ultravox, Talk Talk) enzo. Gek genoeg is voor mij de Amerikaanse new-wave ook bands als Talking Heads en Blondie, en in Britse gevallen Elvis Costello, Joe Jackson.
Postpunk is voor mij alles van Gang of Four tot en met Joy Division, en alles wat ertussen enomheen zweeft (Siouxshie & the Banshees, Magazine, The Cure, Public Image Limited, The Fall).
Sommige bands vallen hier compleet tussen, zoals Blondie, Talking Heads, U2...

Juist.

Wow, deze cd is de laatste tijd echt niet uit mijn cd-speler te halen. Die remaster klinkt echt heerlijk fris.

Toen ik de Talking Heads in 1977 met dat opvallende en fantastische singletje Psycho Killer ontdekte , was het toch duidelijk New Wave voor mij en ik denk ook voor mijn tijdgenoten.

Belangrijker dan die discussie is de muziek op dit debuut.
Verfrissend , verademend , origineel en het stemgeluid van David , maakt Talking Heads '77 tot een van de beste platen van dat jaar.
Het muzikale niveau van de Heads zou met hun volgende platen nog gaan toenemen.
Een fantastische band om nooit te vergeten !

Opvallend, No Compassion en Tentative Decisions waren altijd (samen met Psycho Killer) mijn favorieten van dit album. No Compassion vind ik nog steeds erg leuk.

Verder heeft 77 me nooit helemaal kunnen bekoren. Er staan wel een paar uitschieters (The Book I Read is geweldig) op, maar de liedjes zijn lang niet allemaal echt de moeite waard en de muzikale invulling laat af en toe ook wat achterwege.

Wat mij betreft is More Songs pas de eerste echte topper uit het oeuvre van de Talking Heads. De liedjes zijn daar een beetje van hetzelfde laken en pak, maar steken iets inventiever in elkaar en klinken ook een stuk overtuigender.

Helaas vind ik dit album over het algemeen te zoetsappig.
Toch heeft het zo z'n goeie momenten zoals 'No compassion', maar helaas moeten vooral de laatste 2 nummers van de originele uitgave, dus de nummers 'Psycho killer' en 'Pulled up' veel goed maken voor de rest van dit album.
En de rest gaat er voor mij net mee door.

Past voor mij in het rijtje Marquee moon, Never mind the bollocks, Real Life en Three imaginery boys: het begin van een prachtige nieuwe (muziek)tijd. Vind dit nog steeds met afstand het beste Talking Heads album.

Ik vind de bonustracks eigenlijk een stuk leuker dan veel nummers die het album zelf wel hebben gehaald. Sugar On My Tongue is erg tof, maar vooral Love -> Building On Fire is toch wel een hoogtepuntje, samen met Psycho Killer en Uh-Oh... De liveversie op The Name Of This Band is alleen wel nog een stukje beter.

En wat te denken van I Feel It in My Heart? Dat vind ik altijd zo'n aandoenlijk nummer.