Talking Heads - Talking Heads: 77 (1977)

Errug lekkere popplaat. Mijn 1e kennismaking met de Talking Heads en het smaakt naar meer, veel meer. Mijn favoriet van dit album is 'Loves Comes To Town'. Een prachtig jaren '60 popliedje dat dagen in mijn hoofd heeft gezeten, mede door die lekkere steeldrums. 4 sterretjes.

Ben pas vanaf 2015 echt naar het werk van de TH beginnen luisteren. Na ca 40 jaar klinkt dit debuut (uit 1977) meer dan behoorlijk. Zeker origineel voor zijn tijd. En gevarieerd! En toch ook al heel typisch David Byrne. Komt pas na herhaaldelijke luisterbeurten tot zijn recht.

In april 1978 stond Psycho Killer drie weken #13 in de Nationale Hitparade, in de Vlaamse BRT Top 30 die maand #19. Stuwend en licht-neurotisch was het een onmiddelijk oorwurmpje, mede door het stukje Franse tekst, net als in Denis van Blondie. Het eindigt in een fraaie climax, compleet met valse akkoorden zoals ik die van The Stranglers kende.
Club CBGB's in New York was hun thuishaven, zo hoorde ik op de radio. Door Ramones en Blondie wordt die scene geassocieerd met snelle punk en uptempo new wave. Toch was daar ook een popgroep als Mink DeVille regelmatig te zien en de kalmere new wave van Talking Heads paste er eveneens.

Talking Heads: 77 klinkt kalmer en daarmee intellectueler dan de new wave van de meeste tijdgenoten; Devo uitgezonderd, maar die kwamen uit Ohio en waren geen onderdeel van CBGB. Met hun stijl was Talking Heads geschikter voor een breder publiek, dat Psycho Killer in maart 1978 nog voorzichtig tot #92 liet komen in de Billboard Hot 100. Bekijk die lijst en zie wat de massa kocht: zo werd de invloed van discofilm Saturday Night Fever nog stevig gevoeld.

Bedachtzamer maar ook dansbaar en zelfs optimistisch-opgewekt, zo komt 77 voorbij. Zanger-gitarist David Byrne zoekt regelmatig de hoge regionen van zijn stem en schuwt daarbij niet uiteenlopende emoties. In afsluiter Pulled up is zelfs euforie te proeven.
In opener Uh-Oh, Love Comes to Town klinken steeldrums dankzij drummer Chris Frantz, die de plaat met de andere groepsleden plus Tony Bongiovi en Lance Quinn produceerde. Ze gaven het een open en kalm geluid mee, dat zelfs 47 jaar later als een lentebriesje binnenkomt. Zijn spel verweeft zich naadloos met dat van bassiste Martina Weymouth, die melodieus om de gitaar heen danst.
Gitarist-toetsenist Jerry Harrison bepaalt met de stem van Byrne de sfeer; de man kwam ik eerder tegen op het debuut van The Modern Lovers.

Mijn favorieten zitten verrassenderwijs vooral op de tweede plaatkant. Naast de hitsingle is dat vooral No Compassion met zijn vervreemdende gitaarlijnen in het eerste deel, na een minuut versnellend om dan terug te keren naar de vervreemding inclusief rammelgitaarsolo en een verrassend slot: sterk opgebouwd. Ook het refrein The Book I Read is prachtig, nu dankzij het orgeltje van Harrison. Of wat te denken van het kleine intro van Don't Worry about the Government en de pakkende melodie, of de dansbeat van First Week/Last Week... Carefree?
Op de bonusversie een aangename celloversie van Psycho Killer, afkomstig van de cd-editie uit 2006.

Toen vernieuwend, inmiddels mainstream. In 1977 wisten we nog niet dat het koppel Weymouth en Grantz als Tom Tom Club een volgende oorwurm zou maken. Laat staan van de indruk die hun concertfilm Stop Making Sense (1984) zou maken tot in 2023 toe, getuige dit gesprek op NPO Radio 1 bij Max Nieuwsweekend.

De hoes was nooit mijn ding, reden om als tiener de plaat links te laten liggen, zelfs al vond ik Psycho Killer zo aangenaam. Maar die dagen zijn voorbij, al zijn er in mijn vriendenkring die Talking Heads: 77 hoger zullen aanslaan dan de 7,5 die ik als schoolcijfer geef.
Op reis door new wave & co kwam ik vanaf de Londense punk-met-sax van X-Ray Spex. Volgende nummer op mijn afspeellijst is What a Waste van Ian Dury & The Blockheads, maar omdat ik die plaat al besprak, net als Black and White van The Stranglers en An 1 van de Belg Plastic Bertrand, vervolg ik bij Graham Parker and the Rumour.