Jon Anderson - Olias of Sunhillow (1976)

Het medium cd heeft ons een grote sprong voorwaarts in geluidskwaliteit gebracht. Maar er is ook een nadeel. De plastic doosjes limiteerd de mogelijkheden om de geluidsdrager op een aantrekkelijke manier te verpakken. Een voorbeeld is dit album van Jon Anderson.
Ik heb de lp versie ook en deze bestaat uit een aantal bladzijden met tekeningen van Dave Roe. Formidabel artwork en je kunt zien dat Roger Dean zijn grote voorbeeld is. Je waant jezelf in een boek van Tolkien. Kwa hoes, een echt meesterwerk.

De muziek heeft een link met waar Yes toen mee bezig was. De sfeer is zoals 'Wonderous Stories', maar dan meer uitgesponnen, zoals Oldfield dat doet. Dus ook de muziek zou ook zo bij 'The lord of the rings' kunnen passen.

Zijn eerste solo project vindt ik dan ook een van zijn meest geslaagde.


Groet

Ik heb dit album vanochtend in zijn geheel 2 keer geluisterd, en was onder de indruk geraakt. Ik heb ook nog een aantal andere solo albums van Anderson, die echt slecht zijn. Deze vond ik verrassend goed, kan ik zeggen. Zoals Flipper boven mij ook zegt, klein beetje een Mike Oldfield gevoel, althans zo beleef ik het dan. Zoals ik al zei vind ik zijn andere soloalbums niet zo goed, waarom heb ik ze dan, ik heb ze een keer gekregen.

Hmmm... volgens mij heeft de vriendschap met Vangelis meer invloed op dit album gehad hoor.

Dit mag je me wel even uitleggen!!


Groet

Heb er nog even over nagedacht.

In principe heb je gelijk, Jon had net medewerking verleend aan Vangelis' 'Heaven and Hell' en de synthesizer arrangementen die worden gebruikt doen me sterk denken aan die van Vangelis (sterke referenties op het latere album China). Maar toch laat me naast die invloeden, me toch het gevoel niet los, dat de er een geest van Oldfield door het hele album zweeft.
Vergeet de synthesizer arrangementen en laat Sally Oldfield zingen ipv Jon en dan kom je toch vlakbij 'Ommadawn' uit.

Jammer dat de uiteindelijke samenwerking 'Jon & Vangelis' nooit zoiets als dit album heeft opgeleverd.

We kunnen het gaan analiseren tot we een ons wegen, het blijft een mooi album.

Ik heb dit album een poosje in mijn bezit gehad.
Prachtige hoes. Maar dat was dan ook het enige mooie aan dit album.
Jon anderson zingt hier met een vreselijk kopstemmetje.
Niet om aan te horen.
Het verwondert me niet dat het gemiddelde laag is.
Grappig dat er toch altijd weer mensen zijn die dat wel mooi vinden.
Smaak het blijft betrekkelijk.

ben er wel weg van , kan smaken verschillen dus

Ik snap totaal niet waarom dat gemiddelde zo laag uitvalt.

Ik heb het hopelijk een beetje omhoog gekrikt.
Geweldige soloplaten door Yes in de periode 1974-1977.
Deze is van Jon en ik vind het heerlijk.

Fijner dan het overgeproduceerde werk van Jon uit de jaren 80.

Ook wat mij betreft mag dat gemiddelde wel wat omhoog, want dit is inderdaad de beste soloplaat die Jon Anderson ooit uitbracht (hoewel ik zijn recentere albums niet ken, dus da's eigenlijk lastig oordelen).

Het is wel een plaat waar je even voor moet gaan zitten: liefst 's avonds laat met gedimd licht in de relaxfauteuil, hetzij met een goede koptelefoon, hetzij met de stereo vol aan, want dit is geen hapslikwegmuziek. Als je het als achtergrondmuziek draait, kabbelt het maar voort, maar als je er goed naar luistert, hoor je steeds nieuwe dingen.

Ik denk ook dat Anderson deze plaat gemaakt heeft onder invloed van zijn eerste samenwerking met Vangelis (een jaar na Heaven and hell uit '75), maar ik snap de vergelijking met een Oldfield-album als Ommadawn wel - die twee platen liggen aardig in elkaars verlengde.

Ik heb helaas alleen de CD en dan mis je qua hoes in dit geval wel erg veel, begrijp ik van Flipper. Jammer, want dit lijkt me typisch zo'n plaat waarbij het artwork je nog meer naar de muziek toe haalt.

Olias Of Sunhillow is inderdaad misschien wel Anderson's meest unieke solo album. En solo is ook echt solo want helemaal alleen in zijn eigen garage geschreven. ("and I nearly went mad...")

Hij is bezig met een opvolger; Zamran; Son Of Olias en op zijn Facebook pagina staat (of stond, want hij wisselt nog wel 's zijn muziek af) een passage dat inderdaad op het eerste gehoor dezelfde sfeer ademt.

En ja, de kwaliteit van zijn solo albums varieert, in dat licht wil ik deze nog aanraden; Toltec. Over de Indianencultuur van de Toltec, gelieerd aan werk van Carlos Castaneda.

Olias Of Sunhillow klinkt alsof we te maken hebben met een 'authentieke' muziekopname afkomstig van de verloren beschaving van Atlantis.

Of 'Songs Of Zamran: Son Of Olias' ook zo "authentiek" gaat klinken is nog maar zeer de vraag.

Gisteren de Japanse 1e persing van dit album op cd mogen kopen.
Moet zeggen dat ik blij ben met de aankoop.
Ik hoop de vinyl versie nog eens tegen te komen

Je bedoelt een vinyl rip op CD?

mooi avontuur door het sprookjesbos van yes zanger jon anderson , we komen elfjes , gnomen en alle soorten gekke wezentjes tegen , absurd maar ik hou er wel van , toch zeker in die tijd 1976 !!!!

Niet een sprookjesbos maar gewoon een andere planeet, beaster!

Is dat zo Flipper? Ik heb mij ook ooit gewaagd aan "Olias of Sunhillow (1976)". Het eerste solo album heeft geen indruk op mij kunnen maken met als gevolg dat ik nooit de moeite heb genomen om andere solo albums van Jon te beluisteren. Ik hoor 'm toch liever bij Yes zingen.

Ik ben opgegroeid met het programma Tussenuur van de NCRV, begin jaren 80. Gepresenteerd door een meid waarvan ik de naam vergeten ben en Sjors Frohlich. Door de jaren heen heeft hij zich ontwikkeld tot een toppresentator. Wat jammer dat hij door een stembandaandoening niet meer op de radio te horen is. Hij had overduidelijk een favoriete zanger. Jon Anderson noemde hij de beste zanger ter wereld. Goed, Sjors was ook nog maar een tiener en dan hemel je iemand nog wel eens tegen beter weten in op. Ik vond Owner of a Lonely Heart een prima plaat, maar juist de stem van Anderson vond ik niet om aan te horen. Maar goed, misschien dat hij bij Yes of in ander werk een stuk plezieriger klonk. als je een goed oordeel wil vellen moet je je eerst wel verdiepen in iemand. Helaas. Een allesverpestende stem. Gewoon knap dat je een CD lang naar die man kan luisteren. Los van het soort muziek dat hij maakt. Door mijn vriendenkring ben ik regelmatig met symfonische rock in aanraking gekomen en het kon mij zelden bekoren. Dat wil nog niet zeggen dat iets slecht is. Door David Gilmour kan ik nog (weliswaar een heel klein beetje) van Pink Floyd genieten. Maar door Jon Anderson kan ik sowieso nooit van Yes genieten.

Met " Is dat zo?" wil je ons vertellen dat het geen geen mooi album is? Moeten we misschien muzikaal heropgevoed worden?

Waarom zo'n lage score voor zo'n mooi symfonisch avontuur als dit.

Geweldig artwork (elpee geniet de voorkeur) maakt het af.

Dat is niet waar, hij zingt gewoon hoog. Anderson kan zelfs niet eens in falset zingen.

Los daarvan vind ik het een redelijk geslaagde plaat. Complex, vreemd, eigenzinnig en origineel. Ik moet er nog steeds een beetje aan wennen, en het gaat nog wel even duren voor het hele album in mijn systeem zit. Het is moeilijk voor te stellen dat Anderson Olias of Sunhillow bijna helemaal in z'n eentje heeft gemaakt. Ook omdat het eigenlijk in niets op Yes lijkt. Dit album neigt inderdaad meer naar Vangelis en Mike Oldfield, maar toch met een andere sfeer. Sprookjesachtiger en spacier, maar zonder echt psychedelisch te worden.

Mooie beeldende songs en klanken waarbij je je fantasie de vrije loop kan laten. Neem het sprankelend klinkende eind van 'Flight of the Moorglade'. Het beeld van een neerdalende meteorietenregen komt me voor de ogen.

Het album bewijst toch wel dat Anderson muzikaal veel in z'n mars heeft, en niet zomaar 'de zanger van..' is.

SACD is verkrijgbaar, jongens!

Zie hier!

Inderdaad een van de betere solo albums van Jon Anderson. Maar toch vind ik verschillende andere albums van hem echt niet slecht. Animation bijvoorbeeld, die vind ik zelfs ronduit goed.
Maar goed, als het om dit album gaat: mooie muziek, dromerig, zweverig, en de synthesizer sound doet me inderdaad aan Vangelis denken. Hoe dan ook, een goed debuut van Jon.

Grappig, ik deel exact jouw mening. Animation vind ik stukken leuker dan deze.

Jon Anderson, Yes, Mike Oldfield en Vangelis – de trefwoorden zijn allemaal goed, maar ik kan hier toch niet veel mee, het blijft allemaal te vrijblijvend, vol spacey sounds en etherische melodieën die me vrij koud laten. Als ik dit album 40 jaar geleden had leren kennen en waarderen had ik er wellicht nog een klik mee gehad; ook momenteel leer ik nog steeds veel onbekende muziek uit de jaren 70 kennen en waarderen, maar zonder de energie en de peper die Andersons kompanen in Yes aan zijn muzikale ideeën toevoegen is deze plaat veel te zweverig voor mij.

Maar Animation is dan ook veel gewoner. Dat kan je makkelijk vervangen door iets anders. Met Olias creëert Anderson een aparte wereld, een unieke soundscape die z'n gelijke niet kent.

Tja, na een paar maanden heb ik dit album toch maar een tweede kans gegeven, en nu ik er meer van herken bevalt hij veel beter. Alles lijkt wat gemakkelijker op z'n plaats te vallen, er zitten veel mooie en pakkende melodietjes in verstopt, en de aparte arrangementen blijven goed overeind. Mooie aanvulling op mijn Yes-verzameling.

Vandaag op lp gescoord. Ik kende de plaat al tientallen jaren, maar het blijft een prachtig ding.

Mooie hoes, mooie gatefold, alles is mooi aan deze plaat.

Hoe zal dat bij de fans zijn gegaan? Al 2 jaar geen Yes album en dan eindelijk een levensteken via boegbeeld Jon Anderson.

Zal het album er als zoete koek zijn ingegaan en instemmend zijn ontvangen? Aangetekend, dat de laatste twee Yes albums al met niet al te veel gejuich waren ontvangen.

Ik geef toe, er liepen inderdaad nog wel wat oude hippies en wereldverbeteraars van het type Anderson rond in 1976.
Daarom denk ik dat het album inderdaad anders zal zijn ontvangen, het was per slot de tijdsgeest, dan wanneer je het album pas jaren later beluisterd en er dan nog eens een keer over moet oordelen. Mijn eerste solo-album van Jon Anderson was Short Stories dat hij samen maakte met Vangelis, korte tijd later gevolgd door The Friends of mr. Cairo en Anderson's solo album Animation (1982).

Jon & Vangelis is natuurlijk niet echt solo, dus Animation is voor mij nog steeds het beste solo-werk van Anderson tot nu toe, reden om het enkele jaren later ook te proberen met Olias of sunhillow en Song of seven (1980).

Echt meevallen doet het allemaal niet, ik zal het eerder genoemde momentum hebben gemist. En het gevolg is ook langdurig stof happen geweest voor Olias of Sunhillow, onderbroken toen de LP werd vervangen door de cd.

Vangelis was een meester, een wereldartiest die op vakkundige wijze de absentie van andere sterren kan doen vergeten. Dat maakt, met Anderson als songwriter en vocale aanvulling, een prima geheel.

Maar het ontbreekt eerlijk gezegd, ook op dit eerste album, aan artiesten met 'smoel', het zijn bleke betten, niet in staat Andersons woorden om te zetten in pakkende songs. Met andere woorden, Wakeman, Squire, Howe en White worden hier node gemist. Vooral omdat, op het geheel bekeken, Olias of Sunhillow het meest gerelateerde Yes album is van al zijn solo albums.

Maar Andersons' songwriting en zelfvertrouwen schieten te kort om in z'n eentje Yes te spelen en over de muzikanten die zijn aangeschoven dus nog maar te zwijgen. Het geheel ontbeert een 'bite' en ook enige vaart is ver te zoeken.

Overall is het best nog wel te volgen en ik zal Solid Space nog als beste song van het album aanwijzen. Voor de Yes liefhebbers zal het waarschijnlijk een tijdelijk zoet houdertje zijn geweest.

Halfje erbij. Vandaag gestresst begonnen. Koptelefoon op, dit album gestreamd en weg was de meeste stress. Alleen al de stem van Jon Anderson geeft mij veel innerlijke rust.
Kortom, ik mag dit graag horen. Begrijp het lage gemiddelde en het lage aantal stemmen ook niet erg. Ach ja, smaken.
4*

Ik heb deze - naast de CD - inmiddels ook alweer een tijdje op vinyl. Zeer de moeite waard. Prachtige gestanste hoes, met een compleet boekwerk als onderdeel van de gatefold-cover. Echt een meerwaarde ten opzichte van de wat kaal uitgevoerde CD-versie.

En voor wie wil weten waar dit concept-album precies over gaat:

The album tells the story of an alien race and their journey to a new world due to catastrophe. Olias, the title character, is the chosen architect of the glider Moorglade, which will be used to fly his people to their new home. Ranyart is the navigator for the glider, and Qoquaq is the leader who unites the four tribes of Sunhillow to partake in the exodus.

En voor liefhebbers die bij het beluisteren naast het conceptverhaal nog wat anders te lezen willen hebben:
The Story Behind Jon Anderson's debut solo album Olias Of Sunhillow | Louder - loudersound.com