Royal Blood - Royal Blood (2014)

Groeit wel aardig, vind het toch wel héél erg lekkere rock.

Het enige wat ik kan zeggen na zo'n plaat:

Lekker, niks meer aan doen!

Kun je als band nog wat toevoegen aan The White Stripes, Blood Red Shoes, The Black Keys of Queens of the Stone Age? Ja zeker. Het begint weliswaar met een gimmick, de basgitaar als instrument naast de drums, maar dat vergeten we z.s.m. zodra de eerste, spuitende noten uit de boxen vliegen. Royal Blood knalt, zaagt, zweet, reutelt en raast in een heerlijke versnelling. Een vatje buskruit en veel opwinding. Als daarnaast blijkt dat het met melodieën en liedjes onder het geweld ook helemaal goed zit, gaat Royal Blood zelfs de hype voorbij. Heel weinig op aan te merken dit debuut.

Het hele verhaal staat op WoNo Magazine.

Wo.

Te gekke plaat. Vooral het drumwerk valt op, met spectaculaire drumfills!

Wat een onoriginele, saaie, inwisselbare en voorspelbare plaat zeg. 1 keer horen is genoeg. Net aan 2,5* omdat het allemaal lekker klinkt,....

Deze plaat komt nu pas goed binnen bij mij. Bij de eerste luisterbeurten vond ik dit al wel een prima plaat, maar vervolgens om de één of andere reden links laten liggen. Nu weer eens opgezet in het kader van het selecteren van de kandidaten voor m'n jaarlijst en zowaar, dit is een geweldige plaat! Het enthousiasme spat ervan af en alles klinkt lekker rauw. Ik moet meer dan eens denken aan een hardere versie van The White Stripes en ook Wolfmother schiet meerdere keren door m'n hoofd. Het album is lekker compact (zouden meer bands eens moeten proberen) waardoor de verveling niet toeslaat. De nummers worden allen ongeveer op dezelfde snelheid gespeeld, waardoor dit waarschijnlijk saai/langdradig zou zijn geworden als de plaat veel langer had geduurd. Mogelijk dus binnenkort terug te vinden in m'n jaarlijst.

Over jaarlijsten gesproken: ik had verwacht deze veelvuldig en hoog te zien in diverse lijsten maar volgens mij valt dat toch wel tegen.

Staat bij mij anders heel erg hoog!

Hij staat 18e in de eindlijst, dus dat is toch best hoog. Was zelf te laat met inleveren, maar deze plaat komt wel in m'n top 10 denk ik.

Heel hard.

Na al die maanden toch maar verhoogd naar de maximale 5 sterren. Zelden komt er eigenlijk 'n album uit waar ik zo verslaafd aan raak. Meestal als ik dit heb leg ik hem na 'n paar maanden toch maar weer opzij en dat ik dan klaar ben voor 'n volgend album waar ik helemaal verslingerd aan raak, maar deze blijf ik maar draaien. Ik hoop echt dat deze gasten snel met iets nieuw materiaal komen want nieuwe bands als deze met zo'n soort geluid zijn in deze tijd best zeldzaam. Gelukkig zien de radiostations dat ook in want Ten Tonne Skeleton komt tegenwoordig vaak langs.

Ten Tonne Skeleton was vorige week 3FM Megahit dus is daarom afgelopen week sowieso veel gedraaid op 3FM.

Ten Tonne Skeleton was ik binnen de drie minuten al beu gehoord. Gelukkig hebben de andere nummers meer te bieden en is de speelduur niet te lang. Zo is het toch een lekker album geworden. Maar helaas geen hoogvlieger.

In een vergelijkbare stijl als Royal Blood speelt de tweemans band Rad Frü, hier hun steengoede single 'Tempting Meat': RAD FRU - TEMPTING MEAT (VIDEO) - YouTube

Een prima plaat van dit jonge, enthousiaste duo. Stevige riffs zijn de basis van deze plaat die in de gehele lijn interessant blijft. Misschien op de langere termijn een tikje te eentonig naar mijn smaak, maar dat weten we pas echt als de twee plaat gaat uitkomen. Tot die tijd: pak eens een concert mee als je de kans hebt - erg goed.

3,5*

Mij aangeraden door een collega op het werk, die hier verzot op is. Ik heb het album nu eindelijk eens beluisterd, en ik was toch wel verrast, want ik bleek twee nummers al te kennen! Zowel 'Figure It Out' als 'Ten Tonne Skeleton' had ik eerder op de radio gehoord, zonder te beseffen dat het om Royal Blood ging. Wel grappig; ik weet nog dat ik, toen ik 'Figure It Out' hoorde, dacht: "Tiens, zijn The White Stripes terug?"

Nou ja, het heeft ook wel wat weg van de energieke stijl van Jack White, natuurlijk. Het voordeel daarvan is dat de sound instant herkenbaar is. Het nadeel daarvan is dat de sound instant herkenbaar is. U weet.

Gelukkig is dit een kort, snedig plaatje, en hebben ze met opener 'Out of the Black' een knaller van formaat. Schitterende opzweep van adrenaline!

Vooruit dan maar; 3,5 sterren!

Dan moet je Drenge en Death from Above 1979 ook maar eens proberen.

Undertow van Drenge kan ik aanraden. De mannen van de band hebben zich snel ontwikkeld de laatste jaren en dit tonen ze ook aan op dit meeslepende album.

Ik vroeg me af in hoeverre het echt alleen bas is, zonder gitaar? Ik heb de cd, en daar staat vermeld dat er wel "additional guitars" op staan, en dat is hier en daar ook wel te horen. Misschien dat er hier en daar ook een extra effect op de bas zit (bovenop de dikke distortion), dat je bijvoorbeeld een octaaf hoger er ook bij hoort?

Live blijft het in ieder geval gelukkig over eind ( zie Royal Blood - T In The Park 2014 - YouTube ), ik hoor er geen gitaar van een in een hoekje weggestopte gitarist:-)

Normaal zit ik meer in de hardrock/metal hoek, maar als ik die nummers van Royal Blood op de radio hoor (tijdens werk), dan is dit toch opmerkelijk heavy en alternatief, zeker voor radio-begrippen.

Leuke ontdekking deze band/duo, vette bassound, goede zang en aanstekelijke nummers!

Ik draai deze plaat al sinds de release nog steeds helemaal grijs. Wat mij betreft de beste rockplaat van de afgelopen jaren en denk dat het tijd wordt om deze in mijn top 10 te gaan opnemen...

Een jaar geleden op Best Kept Secret gezien, nu pas de CD gekocht. Wat een verslavend album.



Hij gebruikt live in ieder geval octaaf effectpedalen om zo te kunnen klinken.

twee jaar na de release eindelijk dit plaatje eens een kans gegeven.

mijn conclusive: bwaaah, bleergh, saaaaaai en waarom werd dit bandje zo de hemel in gehypet?

spot on review van pitchfork voor dit plaatje: ...Royal Blood have effectively built themselves a castle and furnished it with IKEA...

slappe plaat vol slappe songs, opgepoetst met een lekkere in your face produktie

ik wacht nog steeds op dat ene moment waarop de britten een bandje afleveren dat eens een keer niet overduidelijk leentjebuur gaat spelen bij duizend maal betere voorbeelden uit een ver en niet zo ver verleden

Zeer consistent album op hernieuwd/vernieuwend rock-niveau!

Twee leden: Mike Kerr & Ben Thatcher. Basgitaar & Drums.

En dan zo'n sound creeren: fenomenaal.

Mike Kerr krijgt het voor elkaar: simultaan zang en gitaarspel waar nodig en dan bovendien frasering en riffs/gitaarspel in de praktijk brengen bij live-optredens..... Chapeau!!! Thatcher zorgt voor de nodige extra energetische waarde op zijn drums..... Goed!!!

Ik denk dat dit tweetal helaas door het grootste publiek dat ze eigenlijk verdienen ondergewaardeerd zal worden (blijven?). Hoop het niet,... maar ja: ook The Jimi Hendrix Experience verdiende eigenlijk een veel en veel bredere waardering onder het publiek toen ze nog bestonden.

Wat mij betreft overstijgt Kerr Hendrix en breken ze wereldwijd door met hun nieuwe album van 16 juni aanstaande!

Rock is not dead.

Je was me net voor....

Ja het lijkt op andere bands. Maar volgens mij kan je bij elke band van tegenwoordig wel lijntjes naar andere bands trekken. Maar goed, ik snap ook dat er vaak tegen een "hype" ingegaan moet worden. Ik geloof wel in de hype En ik hoorde laatst een nieuw nummer van Royal Blood op de radio en hoorde gelijk dat ze het weer waren. Dat is nu ook een beetje een running joke op youtube "Sounds like Royal Blood".

Anyways, dit album is heerlijk! Heerlijke riffs, en ze gaan bij mij helemaal niet snel vervelen. Out of the Black, Come On Over (wopwapwopwap), en die heerlijke versnelling in Loose Change. Na drie jaar draai ik het album nog steeds af en toe van begin tot eind.

Zoals velen hierboven zeiden kun je het niet echt origineel noemen. Toen ze enkele nummers van deze plaat speelden op StruBru ter voorbereiding van hun recente plaat, dacht ik gelijk dat oftewel Jack White oftewel The Black Angels met een nieuwe plaat op de proppen kwam. Helaas was dat niet zo. Deze band toch maar een kans gegeven en ik moet zeggen dat het me wel beviel. Sowieso zeg ik geen 'nee' tegen platen die stevig 'rocken'.

Laat ontdekt, maar wat lekker. Rechttoe, rechtaan rock in de stijl van Triggerfinger en QOTSA. Prima debuut en ik ga de opvolger ook maar eens proberen.

Wie van Royal Blood houdt, moet zeker eens luisteren naar Rhea - Lust for Blood (2020). Ze zitten een beetje in dezelfde hoek (ze hebben dan ook al hun voorprogramma verzorgd), maar ik vind RHEA net dat tikkeltje beter. En als het je bij de eerste luisterbeurt niets doet, luister dan een 2de en een 3de keer. Het zal wel komen...

Wat een geluid zeg! Ik hoor invloeden van heel veel bands die ik adoreer! Muse, QOTSA en ook wel de white stripes.
Ontdekking van het jaar voor mij!

Niet mijn muziek, maar ik kan wel horen dat het kwaliteit heeft.