Ten Years After - Recorded Live (1973)

Misschien heeft Ten Years After recorded live inderdaad niet dezelfde legendarische status als de liveplaten van Deep Purple en Rainbow, maar op mijn middelbare school werd hier indertijd toch wel op fluistertonen van respect over gesproken. Op MusicMeter heeft dit album echter inderdaad veel minder stemmen (met de mijne erbij nu 100) dan Made in Japan (721) en Rainbow on stage (188), en er heeft zelfs nog niemand iets geschreven over de geremasterde 2CD uit 2013 die maar liefst 73 minuten extra muziek van dezelfde vier concerten bevat (en die de oorspronkelijke tracklisting weer in ere herstelt, dus inclusief Hobbit dat op sommige CD-versies was verdwenen "due to time limitations").
        Wat die zeven nieuwe nummers betreft, twee daarvan zijn jams van samen 34 minuten, en die lange improvisaties (de eerste met druk drumwerk en een spectaculair rockend einde, de tweede wat jazzier, en allebei met een bassolo) zijn aan mij niet besteed (hoewel ik ze toch een aantal malen heb geprobeerd, hetgeen mevrouw OnHeavenHill het commentaar ontlokte: "Sorry hoor, maar ik begrijp helemaal niets van jouw smaak."). De Parijse Help me is prima maar voegt in mijn oren niet veel toe aan de (geweldige) Amsterdamse, en de cover van Chuck Berry's Sweet little sixteen klinkt vooral belegen. De overige drie nummers daarentegen zijn strak en geïnspireerd: I woke up this morning is een simpele maar stoere blues, Time is flying is spannend, en Standing at the station (met een hoofdrol voor Chick Churchills Hammond plus een furieuze slide-solo van Alvin Lee) is zelfs zó geweldig dat ik daarvoor de regel breek dat ik nooit bonustracks als favoriet aanvink, dus dat zijn in totaal 21 minuten waar ik erg blij mee ben. Het geluid is verder uitstekend, en het boekje bevat een kort essay inclusief een paar terugblikken van Churchill en Leo Lyons.
        De oorspronkelijke plaat zelf blijft wat mij betreft één groot feestje, ook al hoort de recensent van Allmusic hier voornamelijk "a virtuosic, never-ending guitar solo" in. Hobbit is helaas een skipnummer, en al die citaten in Extension on one chord en I'm going home zijn een beetje melig, maar verder is dit een volbloed en opwindend bluesrock-album met een lekker stevige band achter –inderdaad– een gitaarvirtuoos die hier het onderste uit de kan haalt.

ik heb vandaag mijn allereerste lp die ik kocht nog eens gedraaid ; recorded live van ten years after uit 1973. er staat maar 1 slecht nummer op nl. hobbit ( een minuten durende drumsolo van rick lee)
voor de rest allemaal topnummers die live zeer goed gebracht zijn .beste nr. vind ik het prachtig gebrachte
help me gespeeld in Amsterdam (p.s. mijn tweede lp was Brothers and sisters van de Allman brothers )