Paul McCartney - McCartney (1970)

Man, man, man...........wat een fantastisch album is dit zeg!
Onbegrijpelijk dat dit album geflopt is en enorm is afgekraakt toendertijd. Er staan heerlijke rocknummers op, (bijv. Valentine Day, Oo You) prachtige ballads (bijv. Every Night, Teddy Boy) en meeslepende instrumentale nummers. (bijv. Momma Miss America, Singalong Junk) Dit album is trouwens 100% door Paul Mccartney gemaakt. Hij heeft alles geschreven, gespeeld en geproduceerd..........echt klasse! 5* sterren zonder twijfel.

Nieuwste album heeft ie ook zelf alles gespeeld...op RAM ook dacht ik.

Heel knap allemaal maar ik vind het een beetje verder borduren op "Let It Be" die ik niet bepaald sterk vind. Misschien eens wat aandachtiger beluisteren.

Die bas in het nummer 'Momma Miss America' is echt geniaal! Zo'n goede bas heb ik zelden in een nummer gehoord.

Maybe I 'M Amazed een mooi nummer.

Music4ever heeft het in zijn openingsbericht helemaal bij het rechte eind. Daarnaast heeft de plaat een sfeer die ik nog steeds niet goed onder woorden kan brengen. Maar mij wel uitermate bevalt !
Ongepolijst, spontaan, zoiets. Kreen-Akrore is helaas oninteressant.
In de herwaardering deze plaat !

Het eerste soloalbum van ex-Beatle Paul McCartney. Nou ja, eerste? Paul maakte drie jaar eerder in 1967 een soundtrack voor "The Family Way".

Het album bevat twee zeer sterke tracks. nl. 'Junk' en 'Maybe I'm Amazed'. Ook de instrumentale versie van 'Junk' ('Singalong Junk') is goed te pruimen.

Voor de rest toch ver onder de maat voor Paul McCartney. 'That Would Be Something', 'Every Night' en 'Man We Was Lonely' halen nog maar net voldoende. De rest is nog matiger. Daarom mijn stem: 2,5.

Het album straalt sfeer uit (ongeremd) en Paul speelt als eenmansband alles zelf. Hier en daar vocal harmonie van Linda en technische assistentie van Alan Parsons, die later nog voor de Wings heeft geproduceerd. Het album is overigens niet geflopt, in America haalde het de eerste plaats met een verkoop van ruim 3 miljoen, in Engeland werd het nummer 2. Kritiek destijds was dat het album niet erg substantieel was en dat Macca de breuk van de Beatles commercieel gebruikte (volstrekt logisch naar mijn mening). Voor mij 4 sterren waard!

Denk aan 1 feit hier boven al genoemd. In 1969 opgenomen. Alleen met zijn Studer-viersporenrecorder Alles zelf ingespeeld...

Door critici nogal ondergewaardeerd album; Het is het eerste officiële Macca album na de Beatlessplit. Huisvlijt op z'n best; Mc Cartney speelt alle instrumenten in, de composities zijn van aardig tot goed en uitstekend; Maybe I'm Amazed is een klassieker van formaat. Every Night is ook klssieke McCartney. Singalong Junk, That would be something zijn toch aardige op country/blues gebaseerde songs. Er zit een aardige plattelands- en countrysfeertje in dit plaatje. Niet zijn beste, maar niet om je over te schamen. 3.5 sterren lijkt me fair !

Op Ram doen er sessie-muzikanten mee.

Deze plaat straalt iets uit dat ik niet helemaal in woorden kan omschrijven. Paul was ten tijde van dit album een in zichzelf gekeerde junkie die overhoop lag met z'n collegaas waarmee hij de grootste band ter wereld vormde. Samen met de gemoedelijke ondersteuning van z'n kersverse gezinnetje, in z'n boerderij, neemt hij zelf z'n solo-debuut op om z'n toekomst enige richting te geven en om z'n gesteldheid het hoofd te bieden.
Dit alles levert een warm, kleurrijk geheel op, een lo-fi klassieker die eigenlijk z'n tijd ver vooruit was (Luister maar eens naar, bv, ene Beck).

5.

Hoewel het hier geen meesterwerk betreft , blijf ik een zwak voor Paul's 'echte' debuut als solo-Beatle houden. De sfeer en met een paar nummers erop die op het White Album niet zouden misstaan , betekenen teveel voor mij.
'McCartney' bevat voor mij Paul's beste instrumental: 'Momma Miss America ' ; een tune die overigens jarenlang door de VPRO TV werd gebruikt. Ik hou van zijn simplistische , swingende " That would be something'. Zijn 'Teddy Boy' zingt hij m.i. te gladjes -zonder power- , maar blijft toch zo'n heerlijk simpel Mc Cartney deuntje.
De uitgerekte drumsolo aan het einde van de plaat is niet meer dan een curiositeit en ook ' Valentine Day ' en de gladde , instrumentale versie van ' Junk ' kunnen mij niet echt bekoren. ' Man we was lonely ' hoewel een wat oppervlakkige song , toch ook weer typisch Mc Cartney met zo'n refrein wat in je hoofd blijft spelen. ' Oo You ' is een stevige rocker en ' Junk ' is voor mij een van de melodieuze hoogtepunten van de plaat .
De 2 klassiekers ? 'Maybe I'm amazed ' en het werkelijk prachtige ' Every Night ' .
McCartney liefhebber ? Ondanks de kritische noot welke ik ook kraak over zijn 'debuut ' toch aanschaffen deze sfeervolle plaat van een alleskunner !

Ik ben het met het bovenstaande geheel eens. Een paar songs 'zwierven' wat rond tijdens de nadagen van de Beatles. Van sommige snap je waarom ze niet op een Beatle-album zijn uitgekomen (Teddy Boy), een enkeling had best op Abbey Road mogen staan (Every Night in plaats van Maxwell's Silver Hammer? ). Hoe dan ook; een leuk album en indertijd moedig album!

Ookal is dit album toendertijd afgekraakt, er staan naast enkele missers ook een paar pareltjes. Bijvoorbeeld Every Night, Junk, Man We Was Lonely, Ooh You, Momma Miss America, Singalong Junk en natuurlijk May´be I´m Amazed. Dat zijn de nummers die dit album toch tot een goed solo debuut maken. En McCartney heeft hier alle instrumenten zelf ingespeeld.

Ondanks dat er wat mindere nummers opstaan, is het geen slecht album geworden.

zal mezelf nog maar eens quoten, om aan te geven dat dit inderdaad geen slechte debuutplaat is, absoluut niet.
Al komen er later wel veel betere platen.

McCartney laat een Paul horen die behoefte heeft aan kleinschaligheid, hetgeen de gehele plaat voelbaar is. Alle liedjes zijn klein gehouden en breekbaar, hetgeen de kwaliteit benadrukt. Nummers als Maybe I'm amazed, Every night, Teddy Boy, Junk en ooh You zijn in al hun soberheid groots. Terwijl de overige nummers de aandacht vast weten te houden. Eén van mijn favorite McCartney solo platen. De plaat werd opgenomen toen The Beatles bezig waren uit elkaar te gaan, maar geen enkel nummer verwijst hiernaar. Feitelijk is het zo dat de meeste van deze nummers geschreven waren voor The Beatles waarvan een groot aantal bij de Maharishi in India. Sommige nummers hadden zo op The White album gekund, gezien de sfeer en tekst. Hij speelt op deze plaat alle instrumenten zelf.

Hoewel de wereld geschokt was door het einde van The Beatles, hadden ze in 1970 weinig reden tot klagen als je het mij vraagt.
Alle Beatles brachten bijna meteen na The Break Up hun solo album uit. En alle 4 albums mogen bij alle 4 tot hun beste albums gerekend worden. George's All Things Must Past, John's John Lennon/Plastic Ono Band, Ringo's Sentimental Journey en Paul's McCartney.

Niet Pauls beste plaat en ook niet de beste plaat van de bovengenoemde 4, maar toch een enorm lekkere plaat. En tja met Maybe I'm Amazed op je plaat moet het wel een topper zijn

Ik beluister dit album nu voor het eerst. Wat is Kreen-Akrore een heerlijk dwaas tripje zeg.

Zeer matig album van deze grote man. Ik kan me de negatieve reacties van de pers op dit album erg goed voorstellen. Van McCartney mag je veel meer verwachten. Leuk hoor dat je alles zelf bespeeld maar ik vind het allemaal erg matig klinken. Ik vind het een plaat vol niemendalletjes. Paar uitschietertjes: Singalong Junk, Maybe I'm Amazed(altijd al een lekker nummer gevonden, echt Paul ) en de dwaze afsluiter Kreek-Akrore. Verder vind ik er geen zak aan. 3* net aan.

Ben ik het niet mee eens. Geplaatst in de juiste context is dit een hele moedige plaat. Met deze plaat ontbond hij de grootste band ooit en het klinkt als een verslag van een gebroken musicus die probeert een nieuw bestaan op te bouwen.

Hij stelt zich kwetsbaar op door zich op deze manier te ontbinden van een van de grootste bands ooit, dat is mooi. Echter vind ik de plaat voornamelijk gevuld met nietszeggende riedeltjes. Dat o.a. jij hier de volle mep aangeeft vind ik dan ook hoogst opvallend.

That Would Be Something en Man We Was Lonely, beiden nogal sterk door blues geïnspireerd zijn eigenlijk wel sterke songs, zo ook zeker Every Night, de klapper blijft Maybe I'm Amazed.

Ik vind 3.5 ster echt wel voldoende, ook al ben ik dan een echte Maccafan. Neen, echt sterke platen zouden vlug volgen, hoe moedig deze ook mag genoemd worden...

Ik moet dit album zeker nog eens goed gaan beluisteren!

Het enige nummer dat ik goed ken ik Maybe I'm Amazed, en die vindt ik al goed!

Allemaal opgenomen op zijn Studer 4-tracker!

All about sfeer, man!
Het is moeilijk te bevatten, het is uniek en het klinkt als een natuurlijk geheel.
Hier maakte McCartney de plaat die hij toen moest maken en dat is er aan te horen. Het is wat het is en belichaamt een voor Paul zeer moeilijke periode. Misschien zijn er daarom ook geen bonustracks aan toegevoegd.

Klinkt inderdaad als muziek uit de achterkamer. Het had sfeer, maar er staan inderdaad 3, 4 nummers op die de moeite waard zijn. Maybe I'm Amazed, Everyday en Junk (ook Singalong Junk). Teddyboy had hij beter weg kunnen laten. Dat ís nou echt zo'n typisch liefelijk nonsens liedje,die McCartney helaas teveel gemaakt heeft. Hij kon en kan beter dus al met al een matig begin van zijn solocarriëre. het is ook het uitbrengen van deze plaat die het einde van de Beatles bespoedigde.

Bespoedigde? Het was volgens mij de fatale doodsklap.

Ik wilde het gewoon netjes zeggen, maar je hebt helemaal gelijk, kaztor

Er zat dan ook een subtiel inlegvelletje bij de originele plaat die heel fijntjes uitlegde dat the Beatles niet meer waren. Waren de overige bandleden naar verluidt erg blij mee...

Vooral John, die al had gezegd dat hij ermee wilde kappen, maar er nog even mee zou wachten om het naar buiten te brengen. Die beschouwde het als een dolksteek in zijn rug

Dit is een heerlijk sympathiek album met een aantal fantastische popsongs, maar ook een aantal mislukte experimenten. Vergeleken met het latere Beatles-werk is dit een heel basic album, maar het heeft een charme die eerder op de oudere Beatles lijkt dan op het latere.