Paul McCartney - McCartney (1970)

Toen men Paul onlangs vroeg wat hij zelf het beste nummer vond dat hij zelf geschreven had, zei hij, na even nadenken, als eerste Maybe I'm Amazed. Als Lennon fan ben ik dat ook wel met met eens.

Juweeltje, met Macca beste nummer ooit: Maybe I'm Amazed !
Maar ook nummers als That Would Be Something, Junk, Every Night en Man We Was Lonely zijn zeer de moeite waard.

maybe i'm amazed is een wereldnummer , wie kent er nog deuitvoering van fickle pickle in de jaren 70 ,
geniaal nummer , trouwens leuke cd eigenlijk al vind ik ram beter

Sterke plaat van McCartney! Op deze plaat kan je goed terugluisteren wat zijn inbreng was in The Beatles. Twee minpunten: 2e deel van Momma Miss America had van mij niet gehoeven en Kreen Akrore is drummen voor beginners. Verder geweldig. Mooie liedjes. Goede sound. Paul McCartney ten voeten uit.

Bij beluistering valt me op dat het erg in contrast staat met het perfectionisme van Abbey Road; het laatste album dat hij met z'n collega's maakte. Geen orkesten of blazers meer; alles zelfgespeeld en aan elkaar geplakt.
Ram vind ik wat consistenter (en ook wat bozer) van toon, maar hier kon Macca eindelijk zelf z'n gang gaan en desnoods half-affe deuntjes op de plaat zetten.

Naar aanleiding van de documentaire Wingspan ben ik dit werkje op het spoor gekomen. In die documentaire wordt namelijk behoorlijk stilgestaan bij de release van deze plaat (het krantenbericht dat Paul uit The Beatles stapte zat in de inlay) en laat ook vele songs van deze eerste McCartney kort voorbij komen. Met de kennis en wetenschap van de (gemoeds)toestand van Paul valt deze kale plaat helemaal op zijn plaats. Het gaat inderdaad helemaal om de sfeer die prima aanslaat bij de eerste tekenen van de herfst.

Gisteren keek ik naar Jerry Maguire en er kwam een bekend deuntje voorbij. Ik kon het niet direct plaatsen (en dat kan ik niet uitstaan), maar na wat zoeken kwam ik op 'Singelong Junk' van dit album. Heerlijk nummer!

Van zijn solocarrière ken ik alleen enkele verzamelaars, waaronder die met 40 nummers van Wings. 'Junk' vind ik een mooi nummer, maar hier spreken ze over dat nummer als een instrumental, terwijl de versie die ik ken er een is met tekst. Iemand wat uitleg?

Mccartney schreef 'Junk' ten tijde van The Beatles, de normale versie (dus met tekst) staat bijv. op Beatles Anthology 3
Hier staat de normale versie dus ook op maar dan af.
Er is echter ook een instrumentale versie en dat is logischerwijs 'Singalong Junk'
Deze is iets langer en klinkt qua melodie hetzelfde maar is wat breder qua instrumenten enzo, dus gewoon meer bewerkt en dus zonder zang.
Hoop dat je het zo snapt.

John en George zullen zich wel vermaakt hebben met dit album. Niet omdat ze het zo goed vinden (ze hebben daar ook uitlatingen over gedaan destijds), maar omdat de platen waar zij in 1970 mee kwamen minstens 10 keer beter zijn.

Ik ben verre van onder de indruk van McCartney's solo debuut. De plaat klinkt als een bijeenraapsel van allerlei overblijfseltjes, soms niet eens fatsoenlijk afgemaakt. Tekenend daarvoor zijn 'The Lovely Linda' (hoewel die best leuk is) en 'Valentine', dat als een demo-opname om een ideetje vast te leggen klinkt. Een flauw leadgitaartje, en het nummer heeft niet eens een einde. 'Momma Miss America' en in iets mindere mate 'Hot As Sun/Glasses' idem dito. Bij 'Kreen-Akrore' krijg ik de indruk dat McCartney me in de maling neemt. Wat is dit nou toch voor rommel.....

Helaas blijft het daar niet bij. 'That Would Be Something' vind ik helemaal dramatisch, het nummer heeft zelfs één van de slechtste riffjes die ik ooit gehoord heb. Dan krijg je ook nog het clowneske refrein van 'Man We Was Lonely'.

'Every Night' en '(Singalong) Junk' zijn twee spaarzame lichtpuntjes. 'Teddy Boy' kan er ook mee door. 'Maybe I'm Amazed' is de klassieker, maar hoewel het potentieel heeft bevalt het mij niet zo. Vreselijk gezongen, en ook dit nummer klinkt nog een beetje als een demo.

Het hele album klinkt meer als een jampartijtje in z'n huiskamer dan een serieuze poging om een goed album te maken. Ik ben ook niet onder de indruk van de productie. Met name de elektrische gitaar klinkt ontiegelijk slecht.

Gelukkig zou hij zich snel herpakken met Ram.

Ik ben het deels met je eens, Stijn, het is een rommelig stukje huiswerk met een paar onnodige instrumentale nummers. Wat mijn oordeel veel hoger maakt is dat de vier mooie tracks bij het beste horen wat McCartney gemaakt heeft (vooral Every Night!). En dit album is onder erg zware druk gemaakt:
1) McCartney lag onder vuur van de andere drie Beatles; hij was degene die Allen Klein als manager af had gewezen.
2) Er was gezeur over de releasedatum; Paul wilde dit album tegelijkertijd met Let It Be uitbrengen (of was het andersom?). Veel heen- en weer gebel .Ringo werd nog langs gestuurd als onderhandelaar, maar die werd door Paul het huis uitgesmeten.
3) De Beatles waren al een paar maanden uit elkaar, maar Paul was degene die met dit album het signaal gaf dat het echt voorbij was. Dit tot ergernis van Lennon die zich als leider van de band zag en vond dat hij degene was die de scheiding officieel bekend mocht maken.

Affijn, dat tekent een beetje de 'stemming' van de sessies, Paul depressief en behoorlijk aan de drank. En: hoe maak je je los van zo'n indrukwekkende band en wat voor muziek maak je na het vlekkeloze Abbey Road?
Dit is het (omstreden!) antwoord.

Nee hoor, niet omstreden. In grote lijnen (en zoals het bekend is voor het publiek) klopt het wel. De opnames waren opgenomen, nog voor de Beatles officieel uit elkaar gingen. De grootste ergernis bij Lennon was vooral dat hij McCartney ervan beschuldigde deze lp als publiciteitsstunt te hebben gebruikt om de release ervan te promoten. Deze lp werd zelfs vlak voor Let It Be op de markt gebracht. De lp zelf bevat m.i. maar een paar leuke nummers. Every Night, Maybe I'm Amazed en Junk (een beetje een left-over uit de laatst Beatles opnames, zoals te horen op The Anthology nr. 3). Voor de rest ben ik het wel met Stijn eens. Een zeer onzekere, zoekende Paul McCartney in vertwijfeling.

Ik bedoelde niet met mijn 'omstreden antwoord' Stijns bijdrage, maar de door mezelf gestelde vraag: "Hoe maak je je los van zo'n indrukwekkende band en wat voor muziek maak je na het vlekkeloze Abbey Road?"
Een misverstand, dus, denk ik!

En gezien de pers-reacties (in de trant van: "wat een rot-plaat!") was men er niet blij mee. De relatie pers-McCartney (en eigenlijk ook zijn band met de andere Beatles!) zou pas weer goed komen ten tijde van Red Rose Speedway en Band On The Run.

Dat heb ik dan even verkeerd begrepen. Maar mag ik je vragen hoe jij die vraag voor jezelf beantwoord hebt. Ik neem aan dat jij ook allerlei biografieën gelezen hebt of allerlei dvd's uit die periode bekeken hebt van Lennon, McCartney en allerlei situaties er om heen. Zowel zakelijk, als persoonlijk. Daar ben ik best benieuwd naar.

In de meest recente Mojo staat een artikel over de Duistere Dagen na de laatste Beatles-sessies voor Abbey Road, het geruzie in de Apple-burelen en de bijna-depressie waar Paul in schoot in die tijd.
Hij omschrijft het als het enige wat hij op dat moment nog kon doen was muziek maken, desnoods dan maar alleen...

Nog scherper is de beschrijving van de verpeste onderlinge verhoudingen in het boek "You Never Give Me Your Money van Peter Doggett; hier lag de basis voor tientallen jaren onderling procederen en grote conflicten die in ieder geval tot midden jaren '90 voortduurden. Letterlijk schreeuwpartijen en harde verwijten. John die zonder toestemming of ruggespraak Paul's Let it Be-tracks van violen voorzag met z'n maatje Phil Spector...

De onderlinge sfeer wordt ook goed geschetst in Iain MacDonalds' Revolution In The Head.

Ik heb zelf de theorie dat McCartney half bewust een paar bijna-hobby platen maakte. Eerst solo, daarna met Linda en wat sessie-muzikanten (Ram), daarna z'n echte 'band' Wings
Van hem werd het meest verwacht na het uiteengaan en het tegendeel bleek het geval. In 1970 was het juist Ringo die de eerste echt succesvolle soloplaat uitbracht.

Het solo debuut van McCartney staat héél ver af van de man die hij nog maar 9 maanden eerder was op Abbey road. Tijdens de periode van het maken van McCartney stond de band op het punt van uit elkaar knallen. Blijkbaar behoefte om te ontsnappen uit deze gekte pakte hij zijn biezen en verhuisde hij van zijn huis in Londen naar een erg afgelegen bouwvallige boerderij in Schotland. Op deze plek en onder die omstandigheden kwam McCartney tot stand. Zonder band in een oude schuur nam hij deze plaat alleen op. De nummers zijn vaak voor the Beatles geschreven maar worden hier op een hele sobere en directe wijze vertolkt. Als Maybe I´m amazed als Beatles single was uitgebracht was het minstens zo´n grote hit geworden als Let it be.
Door het simplisme van de opnames en de puurheid is dit op één of andere wijze een hele goede plaat. Verre van de perfectie van The Beatles, waar hij niet op voort wil borduren, slaat hij met de plaat een hele andere weg in. Terwijl Lennon en Harrison hun superster status gebruiken om een solo cariere te beginnen, heeft McCartney juist behoefte gehad om anoniem helemaal vanaf de wortels opnieuw te beginnen. En daar is, vanuit zijn positie gezien, heel veel lef voor nodig geweest.

Ik heb al 40 jaar het idee dat mijn leven niet compleet is zonder "McCartney" en "Ram" origineel in bezit te hebben.

Een kwart eeuw geleden was ik wat gelukiger als nu want toen had ik ze getaped op cassettebandjes.
Waarom weet ik niet maar ik heb ze nog steeds niet origineel op CD en cassettebandjes beluister ik ook al tijden niet meer dus het schiet niet echt op met mijn leven....

Maar waar MM al niet goed voor is, ik heb besloten om dit jaar nog beidde op CD aan te schaffen naar aanleiding van het meest recente bericht.
Geweldig pretentieloos album dit, alsof Macca in je kamer muziek maakt zo ervaar ik het bijzonder sfeervol allemaal.
Ja, ook de nodige onzin erop maar op de een of andere manier is dat niet storend.
Hopelijk vind ik het nog net zo leuk als toen, 5 sterren zal het niet worden en deden niet alle Beatles leden zomaar wat op hun eerste solo-debuutalbums ?

Dat van die opnamen in de schuur is een beetje geromantiseerd; het is opgenomen op een Studer 4-track machine in een logeerkamer in z'n huis op Cavendish Avenue, St. Johns Wood, Londen.

Deze stond in januari 2004 op 1 in MOJO's How To Buy Solo Beatles

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOJO How To Buy - gids

The Lovely Linda vormt de opmaat tot een zeer wisselvallig album , dat ik toch niet graag zou willen missen.
That would be something is een pareltje in zijn soort ,maar misschien enkel weggelegd voor liefhebbers van de poproots uit de 50's. Met humor gebracht en tijdens zijn veel latere , en prachtige , Unplugged concert gespeeld met een lichte country ondertoon. Hoe zoiets simpels een mens nooit kan gaan vervelen !
Valentine Day is een opvullertje , veel meer kan ik er niet van maken.
Every Night maakt alles weer goed , want het is een van de mooiste ballads ooit door McCartney geschreven. Bloedmooi gezongen en gespeeld.
Junk is eveneens van uitzonderlijke kwaliteit.
Sinds de Anthology reeks ben ik me ervan bewust dat er in Teddy Boy iets fraaiers had gezeten dan de vrij gezapige versie op McCartney. Blijft ondanks dat gegeven een leuk lied.
Bij Oo You blijft mij het gevoel bekruipen naar een demo te luisteren.
Momma Miss America is een van zijn best geslaagde instrumentals en veel leuker en spannender dan bijvoorbeeld het bombastische, voorspelbare Rockestra Theme op het Back to the egg album.
Man we was lonely kan me ook na vele jaren niet echt raken.
Maybe I'm amazed is daarentegen het kroonjuweeltje van de plaat en zou een meer dan waardige afsluiter zijn geweest .
Kreen-Akrore , dat veel langer lijkt te duren dan de aangegeven 4:14 , blijft namelijk een muzikaal raadsel van de eerste orde....

De reissue komt eraan: WogBlog - wogew.blogspot.com

De re-issues zien er erg goed uit!

McCartney II zelfs 1 met 3cd's en een dvd... pfff. verzamelen doet soms zeer

Wanneer ligt de reissue in de winkel? Dit album heb ik nog niet dus ik wacht nog even een paar maanden.

De reissue ligt er nu, te verkrijgen als enkele CD (zonder bonusnummers) en als dubbel-CD met bonus welke zijn:

1. Suicide (Out-take)
2. Maybe I’m Amazed (From One Hand Clapping)
3. Every Night (Live At Glasgow, 1979)
4. Hot As Sun (Live At Glasgow, 1979)
5. Maybe I’m Amazed (Live at Glasgow, 1979)
6. Don’t Cry Baby (Out-take)
7. Women Kind (Demo) (Mono)

Voor de mensen met teveel geld is er ook nog een luxe-editie die naast de bonus songs ook nog een DVD bevat met de volgende inhoud:

DVD - Bonus Film
1. The Album Story
2. The Beach
3. Maybe I'm Amazed Music Video
4. Suicide [from One Hand Clapping]
5. Every Night [Live at Concert for the People of Kampuchea]
6. Hot As Sun [Live at Concert for the People of Kampuchea]
7. Junk [MTV Unplugged]
8. That Would Be Something [MTV Unplugged]

Hieronder een beschrijving van die luxe -editie die zo'n 85 euro kost:

Which includes an exclusive bonus DVD featuring rare and previously unseen footage, an extraordinary 128-page hard bound book containing many exclusive and unpublished photos by Paul and Linda McCartney, original album artwork, downloadable hi-res audio versions of the remastered album and bonus audio tracks, an illustrated history of the making of the album, and expanded track by track information for the two audio discs as well as detailed historical information on the film content.

Ik denk dat ik voor die enkele versie ga, als bonus-songs op een extra CD staan dan zet ik 1x zo'n CD op en daarna nooit meer.
Staan ze erachter geplakt dan hoor je ze nog eens, klopt het dat op de remaster uit 1993 geen bonus-songs staan ?

Als dat wel zo is dan heb ik liever die oude remaster maar die is niet meer te krijgen.

De oude remaster bevat geen bonus-tracks.

En de oude remaster klonk beroerd!
En zo te lezen is Lonesome Crow het beste uit als hij de cd niet koopt . Je kan 'm trouwens ook downloaden vanaf de McCartney-site in diverse versies.
Uiteindelijk ben en blijf ik tevreden met m'n DCC-versie...

In zijn geval zou ik gaan voor de dubbele en zou ik de dvd erbij branden.
Zo'n dvd vind ik altijd wat minder essentieel.

Maar ik kan natuurlijk niet z'n financiële situatie bekijken.

En ja, de oude remasters klinken niet al te best.
De originele cd's klinken beter.

Ik vind dit best wel ene goed album!
In tegenstelling tot wat Stijn zegt.

Dat George en John hier om konden lachen snap ik wel, maar vind ik een beetje zielig.
Het album is sfeervol en ik vind het een lekkere productie, het klinkt meer als "eventjes muziek maken" dan een serieuze poging om een nummer 1 album te maken.
Waar voor mij George en John af vallen is op het punt dat George en John met een 5 sterren cast spelen op hun albums (Plastic Ono Band= Voormann, Clapton en Ringo Starr) en George speelt met nagenoeg dezelfde personen aleen dan nog 10(?) meer mensen en schreef samen met Bob Dylan. Ook werd All Things Must Pass geproduceerd door Phil Spector...
Dit album is gewoon puur door en van Mccartney, en klinkt eerlijk en laat zien dat ook deze Beatle maar een mens is. Opgenomen in de woonkamer en andere delen van Paul's huis. De andere 2 kevers deden dit in rete dure studio's.
Daar in tegen vind ik Maby Im Amazed een prima nummer in vind ik het erg sterk gezongen.

Ik als gigantische Lennon fan(soms loop ik over naar george's kant) geef dit album 4 sterren.

dankzij de remasters ben ik eindelijk begonnen met de solo albums van the beatles. Hoewel ik eigenlijk een "paul" beatle ben (al is dit ook in periodes) vond ik het solo werk van John altijd aantrekkelijker om mee te beginnen. Ik heb het laatste jaar het geluk gehad dat er verschillende tremasters uit kwamen waardoor ik naast de meest lennon albums (signature collection) ook mccartney I en II en Band on the run thuis heb staan.
Ik vind dit een interessant werkje. Er staan echt goede dingen op. Zoals devil-hunt zegt, als maybe I'm amazed als beatle track was uitgebracht zou iedereen in de wereld het kennen.
Al met al is het wel een beetje onsamenhangend en geen ultieme topper. Maar het is wel een mooi album om te zien hoe Mccartney de eerste periode zonder the beatles door kwam (net als plastic ono band dat voor John is).
Ik wacht in ider geval op de volgende remasters, want er zijn nog genoeg mooie dingen te ontdekken volgens mij

Nu all things nust pass van Harrison nog, das pas een wonderbarlijk sterk album