Boudewijn de Groot - Hoe Sterk Is de Eenzame Fietser (1973)

Boudewijns eerste comeback.
Na een tijd in een commune doen Boudewijn en Lennaert weer wat ze moeten doen. Het resultaat is een van Boudewijns meest consistente platen, voor mij alleen overtroffen door Picknick (vanwege de meer avontuurlijke songs hierop). Niettemin ijzersterke rock-/luisterliedjes van eigen bodem. Terug van weggeweest is een zeer sterke opener. De rest van de oude A-kant is wat ingetogener. Jimmy en Hé kleine schoorsteenveger zijn prettig bijtend. Ik zal je iets vertellen misschien wel zijn mooiste ballade. Kleine minpuntjes zijn het hitje Tante Julia en afsluiter De reiziger. Toch 4½*

Inderdaad een zeer sterke Boudewijn de Groot-plaat, en ik begrijp niet dat ik er eerder maar 4 aan gaf, is inderdaad 4,5 waard!

Ik vind eigenlijk DE REIZIGER net een héél sterk nummer! Andere favorieten: TERUG VAN WEGGEWEEST, PARIJS BERLIJN MADRID, JIMMY...

Eigenlijk heb ik geen probleem met Tante Julia hoor...

Wat de ballades betreft, hij heeft er eigenlijk nog veel mooiere gezongen, op deze plaat gaan ze soms wat op het melige af.. wellicht gaf ik daarom "maar" een 4. Maar alleen al DE REIZIGER (jajaj!) en TERUG VAN WEGGEWEEST verdienen dat halve puntje méér

HOE STERK IS DE EENZAME FIETSER
was de overtuigende come-back plaat na een mislukt
Engelstalig avontuur en liedjes schrijven voor anderen.

Deze plaat zet de toon die Boudewijn tot op vandaag zal aanhouden.
Mooie teksten, al dan niet van Nijgh en wat breder
uitgesponnen composities met hier en daar een uptempo track.

Mijn favorieten: Wat Geweest Is Is Geweest, Jimmy en De Reiziger.

Niet alle tracks zijn even sterk vind ik,
maar er staan voldoende klassiekers op.

De singel Ik Ben Ik / Buiten past hier als bonusmateriaal,
maar was volgens mij toch net een iets te doorzichtige poging
om verder te borduren op het succes van Jimmy.
Ruikt een beetje te veel naar Rob De Nijs.

Toch nog een heel goed album, maar wat een ommekeer met het experimentele in nacht en ontij en het psychedelische in picknick. Ik vind het wel een tof album, maar het mocht allemaal wat groters en minder ingetogen voor mij. Maar toch nog wel een dikke 4 voor de schitterende teksten, schitterende stem en leuke arrangementen.

Fijne plaat. Muzikaal verrassend sterk.

"Terug Van Weggeweest", ontzettend mooie tekst met steengoede muzikaal tussenspel.
"Wat Geweest Is, Is Geweest", stukje poëzie met een sterke waarheid, lekker rustig luisteren...
"Onderweg", eigenlijk het enige nummer op deze plaat waar ik niets mee kan.
"Het Spaarne", heel subtiel gewerkt met een kolossale bezetting aan muzikanten, gaaf.
"Kindermeidslied", vertaling van een gedicht van William Blake, erg mooi. Vertolkt de zorgeloosheid van kinderen tegenover het zwaarmoedige van de schrijver.
"Jimmy", soort-van-titelsong van deze plaat. Opgedragen aan zijn zoon Jim. Leuk wiki-weetje: "Om de "toe-toe-does" in te zingen liet De Groot een Surinaams dameskoortje naar de studio komen. Hij was echter niet tevreden over het resultaat en zong het zelf opnieuw in."
"Tante Julia", lekker kolderiek nummer, hou ik van. Van deze plaat heb ik dit nummer waarschijnlijk het vaakst gehoord. Moet wel zeggen dat ik verwend ben met een modernere uitvoering dan de versie op dit album (en dan bedoel ik niet de carnavalsversie met Nico Haak).
"Ik Zal Je Iets Vertellen", mooi luisterliedje wat wellicht bij de meeste luisteraars herkenning oproept.
"Parijs, Berlijn, Madrid", dit nummer doet een beetje dixieland-achtig aan. De Groot neemt afscheid van zijn verleden. Leuk is de banjo die er later bijkomt en het begeleidend blazerstrio.
"De Kleine Schoorsteenveger", een soort protestsong tegen de hypocrisie, een vertaling van een gedicht van William Blake. Sterk!
"De Reiziger", vooral muzikaal heerlijk, tekstueel niet minder.

Wauw, schitterend album waar ik al veel te lang niet naar geluisterd had.

Na veel vrije seks in de jaren zestig, en het genieten van alle vrijheid die deze tijd te bieden heeft komt het keerpunt.
Je kunt natuurlijk neuken tot je er bij neer valt, maar uiteindelijk komt de zwangerschap, met als gevolg de kinderen.
Ook deze babyboomers zullen zich uiteindelijk voortplanten, en de kijk op het leven zal totaal veranderen.
En dan zit je met die kleine op de fiets, niet meer tegen de wind in, maar mee gaand met de stroming.
Een nieuwe start, waarbij de tijd zonder zoon of dochter zo ver weg lijkt te zijn.
Wat je voorheen als sleur ervaarde, en waar tegen je je verzette, wordt het nieuwe uitgangspunt.
Voorheen moest je hard lachen om de keuzes van je ouders, nu zal je voorzichtig glimlachen bij de gedachtes hier aan.
Voor velen wordt dit gezien als het comeback album van Boudewijn De Groot, maar ik zie het meer als een nieuwe start.
Gewenning en het besef van huisje, boompje beestje, en vervolgens een meer gevoelig, en minder pittig persoonlijkheid tot uiting geven.
Meer rust en regelmaat, en dat straalt Hoe Sterk Is de Eenzame Fietser ook uit.
Ja, ik ben ook vader.
En het ouderschap is het mooiste wat er is.

Eerlijk gezegd ben ik al 30 jaar Boudewijn de Groot fan. Ruim 15 jaar geleden bij een concert geweest en na afloop zijn hand geschud (ook toen die van mijn Doe Maar helden Ernst Jansz en Jan Hendriks overigens...;-)).

Maar verder dan een verzamel cd van Boudewijn had ik niet, pas een paar jaar geleden kocht ik Picknick op cd. De rest van zijn muziek beluisterde ik o.a. via youtube. Een aantal maanden geleden heb ik de 12 cd box uit 2009 gekocht. Nieuw in plastic en dat voor maar 15 euro!

Sinds een aantal weken luister ik het album voor album. Dit is een goed album, muzikaal iets minder dan Voor de overlevenden en Picknick, maar wel een album wat echt tijdloos is en blijft. Dat laatste is niet te zeggen van de eerdere albums van De Groot. IJzersterke eerste nummers. Hier ga ik vaker van genieten.

Nu door naar Waar ik woon en Wie ik ben.....