Perfume Genius - Too Bright (2014)

Ik heb het album niet beluisterd (slechts de singles nog), maar die klinken enigszins electropop-achtig, of niet?
Het vorige album verraste me zeer positief, maar deze twee singles voorspellen weinig goeds. Na de review van Aero geef ik het wel een kans, maar ik ben bang dat dit me niet gaat liggen.

Dat valt opzich wel mee hoor! Maar de invloeden zijn er wel.

Ben niet echt bekend met zijn muziek en single Queen vond ik niet veel aan, maar Grid is wel erg goed zeg! Doet me een beetje aan Suicide denken. Ben nu toch wel benieuwd geworden naar deze plaat.

Wow, ééntje voor in de eindejaarslijstjes.

Zoals ik al aangaf zijn er toch nog aardig wat elementen van die tweede terug te horen. De twee singles zijn gelijk de twee extremere nummers.

Grote dosis kippenvel net als bij de vorige 2 platen. Fool, man-o-man wat mooi!

No Good en Grid ook prachtig. Queen vind ik net iets teveel van het goede. I'm A Mother kan ik waarderen, maar zal ik niet veel luisteren.

Geweldige plaat, zal hier ook hoog eindigen in december!

Het donkere drietal 'My Body' - 'Grid' - 'I’m a Mother' is het beste wat hij tot-nu-toe heeft gemaakt. Kop en schouders.

Het eerste album van Hadreas dat me onmiddellijk te pakken heeft. Bij de vorige twee miste ik wat afwisseling of misschien zorgden de naakte arrangementen ervoor dat de teksten me een ongemakkelijk gevoel gaven.
De klankkleur van Too Bright daarentegen is schitterend: nog steeds veel piano en rustpunten, kwetsbare lyrics maar de elektronica en uitbarstingen maken het zoveel aangrijpender.
Zo'n nummer als Fool gaat alle kanten uit en klinkt toch niet geforceerd.
Ook voor mij één van de toppers van 2014!

Het is grappig om te merken dat je als je een artiest zo vaak hebt beluisterd en zijn oeuvre zo door en door kent, je eigenlijk niet meer hoeft te wennen aan de nieuw ingeslagen wegen. Dit klinkt alsof het concept Perfume Genius voorspelbaar is geworden, maar niets is minder waar: het geluid en de sfeer die er op dit album heersen zijn in het eerste opzicht wel degelijk een verrassing. Mike Hadreas trekt op zijn nieuwste worp namelijk extraverte synths, composities die de grenzen van de lelijkheid opzoeken en potverdomme zelfs een drumstel uit de kast. Die laatste was op het vorige album heel soms ook al hoorbaar, maar niet op dezelfde manier als op Too Bright: voor het eerst mag er bewogen worden. Waar de percussie op Put Your Back N 2 It hoogstens de melancholie in goede banen leidde, wordt ze hier gewoon gebruikt om eindelijk eens even wat herrie te maken, zoals in nu al persoonlijk anthem Queen, dat het met zijn onvergetelijke refrein iedere keer weer voor elkaar krijgt om iets in je ingewanden te doen opspringen van blijdschap.

Wat ik dan wel bedoel met het niet hoeven te wennen aan het nieuwe geluid? Nou ja, Hadreas heeft op zijn vorige albums bewezen een onvervalste meester te zijn in het omzetten van zijn emoties naar muziek. Op Too Bright gebeurt dat - zoals we gewend zijn - weer fenomenaal, alleen is het scala van emoties vele malen breder. Dit betekent dus niet dat de troostende en tegelijkertijd grenzeloos treurige Mike van de vorige albums verdwenen is (merk bijvoorbeeld maar eens hoe je je adem inhoudt bij de uithalen in de indringende opener), maar gewoon dat zijn muziekpersoonlijkheid zich op een logische manier ontwikkeld heeft - hij durft zich van al zijn lelijke kanten te laten zien. Het nummer waarin dit het beste tot uiting komt is in het echt weergaloze My Body, een nummer waar Hadreas zijn stem op een bijna schizofrene manier manoeuvreert tussen een plechtige kwetsbaarheid in het couplet en een ronduit angstaanjagende dreiging in het (eenmalige) refrein - met een compleet dissonante falsetto over een bas die je trommelvliezen doet trillen laat hij eindelijk echt rechtstreeks horen hoe het getergde deel van zijn hoofd klinkt.

Perfume Genius op zijn eerste en tweede album betekent diep ontroerende en (voor mij) extreem herkenbare muziek die je als een hele goede vriend net zo lang vergezelt tot alle zorgen uit je hoofd zijn (want troostend is het toch, ondanks al die ellende). Perfume Genius op Too Bright is die hele goede vriend, die na al die jaren de onaangename kronkels in zijn hoofd bezingen eindelijk die kronkels recht op jou richt, zonder enige censuur. Mooi is het zeker niet altijd, maar godsgruwelijk indringend ondertussen wel.

Klein aanhangseltje: als je bij Fool hoort hoe hij alle verlegenheid die hij op de vorige albums had opzij zet en zo'n geluid uit zijn strot tovert, dan raak je toch gewoon bijna plaatsvervangend trots op zo'n karakterontwikkeling, hoe raar dat ook klinkt.

Halfje erbij

En dan is 'Too Bright' toch een pak beter dan ik had verwacht!
Natuurlijk gaat deze nog een pak groeien, maar nu ben ik toch al zeer tevreden na een eerste luisterbeurt. Het kwartje bij Queen viel eerder vandaag en vind ik nu echt fantastisch!
Grid beviel mij ook al wat meer, maar vind ik toch het minste nummer van de plaat.
Too Bright kent na één luisterbeurt zeker al wat hoogtepunten: I Decline, My Body, Queen en I'm A Mother. Sterren volgen na meerdere luisterbeurten.

Lang verwacht, vandaag gekomen, het album that is - voor de dirty minders onder u

Weet het nog even niet: sommige songs zijn heerlijk sentimenteel, van het niveau heerlijk knuffelen op de bank, of anders kat op schoot, goed glas erbij - andere zijn van het aanstekers-in-de-lucht niveau, en weer andere zijn van het niveau fijn-om-het bezoek-weg-te-krijgen (ipv in pyjama te verschijnen met de vraag of er nog wat gedronken mót worden). Soms lijkt het essentiële expiratiemuziek, dan weer glazuurspringende tearjerkers - kweetutnognie, al zou 't natuurlijk wel kenne kunne

I'm a mother is geweldig. de rest ook, maar die fragiele, haast brekende stem, ongecontroleerd schijnbaar, maar niet werkelijk, want de noten zijn precies goed. als ik dat van mezelf zou terughoren zou ik heel erg blij zijn. en dat ben ik nu ook.

Luister die track erg veel, dagelijks, verreweg het beste en spannendste nummer op dit album. Album komt als het goed is deze week binnen

Bonjour monseur.

Ik heb deze nu zeker 6 keer in zn geheel geluisterd. Gister avond weer op gezet net voor het slapen, misschien staat mn volume te zacht op dat moment maar ik mis een echt hit nummer. Grid is wel een 4 sterren nummer de rest 3 of iets lager. Maar dit is puur persoonlijk hè

Dat is allemaal best, maar je schreef 'veel van het zelfde' terwijl dit zijn meest afwisselende album is tot nu toe. Of je het dan goed vindt, je er geen hit op hoort of dat het je pakt is een ander verhaal maar geen variatie? Dat blijf ik een wonderlijke constatering vinden

Ik zit er over te denken om je gelijk te geven.

En dan hebben mensen het over de cover van de nieuwe U2, terwijl deze minstens zo eng is...
Misschien binnenkort even draaien.

Verklaar u nader...

Ik vind zijn blik eng, wat hij aanheeft ook en zijn hele houding staat mij gewoon niet aan. Ik snap niet dat je zo op de cover wil staan. Sommige artistieke keuzes kunnen best goed uitpakken, deze doet dat m.i. wat minder. Ik vind het eng.

Niks engs aan beide hoezen vind ik. Deze vind ik wel iets mooier dan die van U2, maar dat is ook maar smaak.

I'm A Mother is inderdaad echt een ongelofelijk sterk nummer, wat mij betreft de beste track van Too Bright en zelfs één van de beste nummers van 2014. My Body komt daar overigens ook erg dicht bij in de buurt. Kippenvel.

Ik snap ook niet zo wat er eng aan is eigenlijk. Maar Mike doet dit dan ook expres en blijkbaar komt de boodschap niet bij je over. Niet voor niets draagt ie nagellak enzovoort..... zodra je afwijkt ben je gelijk eng en dat vinden velen met jou.

Ik zeg: volgende keer nog een beetje enger Perfume Genius. Wijk maar lekker af

Ach, die nagellak is, hoewel anders, niet getuigend van slechte smaak; zijn kleding op deze hoes daarentegen lijkt rechtstreeks weggesleept te zijn uit een jaren 80-discoballenreclame en mede daarom (die onnatuurlijke blik doet het hem ook niet helemaal) is het wat mij betreft een slechte hoes. Heeft afwijkend gedrag niet per sé iets mee te maken, eerder gewoon lelijkheid.

Maar goed, dat moet niks afdoen aan de muziek want die is prachtig en wordt bovendien nog steeds prachtiger.

Ik vind 'een hoes niet mooi vinden' toch echt wat anders dan 'een houding die niet aanstaat'.

Deze foto is wel degelijk expres gekozen. Zijn hele 'houding', zeker op dit album, komt voort uit een heleboel zaken waar hij zich enorm kwaad over maakt. Lees de recente interviews er maar op na.

Dat je het dan geen mooie hoes vindt: prima natuurlijk, maar ik proef toch wat meer (kan ook een zeer ongelukkige woordkeuze zijn). Precies dat meer waar Perfume Genius tegen ageert

Het gaat mij nu even om de hoes alleen, die ik eng vind overkomen. Het is 2014. Heb je het nodig om op deze manier een statement te maken door je gouden hemdje aan te trekken en zo de camera in te kijken? Mij zegt deze hoes eerlijk gezegd helemaal niets, behalve dan dat het smakeloos is. Verder heb ik geen idee waar Perfume Genius tegen ageert. Ik word niet nieuwsgierig naar de muziek, dus dit statement had hij (voor mij) net zo goed achterwege kunnen laten.

Ik vind het ook een vrij slechte hoes. Past qua sfeer ook niet helemaal bij hoe ik het album beleef. Er gaat iets van de magie verloren. Lijkt wat geforceerd. Laat de muziek je statement zijn, dat is waar ze zeer goed in zijn. Ik heb de andere 2 hoezen, van de voorgaande albums, er nog even bij gepakt, jammer dat ze de lijn niet hebben doorgezet! Met dat papier en die geverfde/getekende teksten. Een stuk spannender en grafisch aantrekkelijker. Als je het mij vraagt.

Maar toch begrijp ik dat niet zo goed. Het hele statement e.d. is duidelijk. Maar met een hoes als deze trek hij zichzelf alleen maar meer naar een stereotype toe waar mensen over gaan struikelen en evt. opmerkingen over maken. Plus voor sommige mensen, daar schaar ik mij overigens niet onder, schrikt een dergelijke hoes af. Kortom, ik vraag mij af wat hij nou precies wil bereiken met zo'n hoes. Perfume Genius is nou niet het artiest van een formaat waarvan veel mensen de hoes uberhaupt gaan zien (al is dat met de pitchfork/luisterpaal hype van het moment wel makkelijker geworden). Dan vind ik het een gewaagde keuze. Heeft voor mij niets met de persoon die er op staat te maken (of zijn believes), ik vind de hoes gewoon erg lelijk. Bedenk: Een vrouw in pak op de hoes met een opgetekend snorretje had ook gigantisch uit de toon gevallen (of bedenk wat).

Dan vind ik dat met vorige albums toch beter, daar word je aangetrokken door de hoes. Het verhuld het pakketje nog een beetje. Daarna kunnen de nummers/teksten harder of op een andere manier aankomen. Hier denk ik eigenlijk al: Ik weet het al wel.

Haar naam ligt op het puntje van mijn tong, wie helpt me even?

edit: hebbes: http://www.musicmeter.nl/images/cover/192000/192784.jpg

Et voila..... dat is hem dus. Mensen vallen over 'stereotypes' dus noemen ook homo's zichzelf 'straight-acting' (de naam alleen al) en verafschuwen ze de stereotypen op een gaypride ('ik ben niet zo' haasten ze zich erachteraan te zeggen).
Niet opvallen is het devies en daar ageert Mike blijkbaar tegen. Of het dan mooi of lelijk is of wat dan ook is een heel andere discussie. Of ie zijn doel voorbij schiet? Dat veel mensen met een boog om zijn album heenlopen zal een feit zijn, maar dat je maar beter niet te veel kunt opvallen blijkt dus ook wel want dan wordt het toch wel een beetje eng of raar.

Ik vind het eigenlijk wel gedurfd dat hij dat dus blijkbaar opzoekt. Er ontstaat discussie over. Een discussie die mij overigens niet vreemd is (ik ga hem zelden aan, maar dat is een ander verhaal). Het valt me alleen wel op dat de afschuw vaak groot is zodra het extremer wordt of dat iets stereotype is.
Het overbekende 'maar jij bent niet zo' vind ik persoonlijk bijvoorbeeld zeer ergerlijk en zie ik niet als compliment want daar schuilt toch het bekende 'vooral niet te gek doen in'.
Maar goed, hiermee wijkt de discussie over de hoes te veel af


CocoRosie wellicht?


Dat ben ik wel met je eens hoor maar ik vind het wel degelijk boeiend dat hij zo de confrontatie opzoekt en dat het dus ook lukt (want niet alleen hier zie je dit soort opmerkingen). Juist dat schuchtere ventje van de eerdere albums valt nu zo op. Een bijzondere transformatie.

Toch best lekker dat een hoes reacties uitlokt. Eigenlijk leuker dan al die stilistisch verantwoorde plaatjes die we regelmatig voorgeschoteld krijgen

Heb je moeite met de hoes probeer daar dan toch aan voorbij te gaan want de muziek is de moeite meer dan waard.

Ik sluit een uiteindelijke volle score niet uit, weer een hemelse luisterbeurt gehad.