Hozier - Hozier (2014)

Wat ik hier al van gehoord hebt, klinkt alleszins veelbelovend!

Zelfde hier! Sedated, From Eden, Work Song en vooral Take Me To Church zijn allemaal ijzersterke nummers. Ik kijk hier echt heel erg naar uit.

Ik heb 8 van de 13 nummers al eens gehoord, als de rest net zo goed is komt dit album gegarandeerd érg hoog in mijn eindejaarslijstje..

De single From Eden is mooi!!

Schitterende debuutplaat van deze jonge Ier. De songs staan allemaal als een huis, ik hoop later een uitgebreide recensie te kunnen schrijven. Take Me To Church, Angel Of Small Death... en de nieuwste single From Eden zijn werkelijk topnummers!

Ik wil hier graag heel veel over vertellen, maar zet de plaat gewoon zelf aan.
Topplaat!

Wat een belachelijk goed album. From Eden vorige week grijsgedraaid en nu is Sedated aan de beurt.

Prachtig album! Spijtig dat hij hier wat genegeerd wordt.

Mooi album van deze jonge Ierse artiest, die ik via zijn top 40-hit Take me to Church op het spoor kwam. Geen typerende top 40 song, maar een heerlijk verfrissend en mooi nummer. En wat blijkt, op zijn debuutplaat staan nog meer mooie songs, doorsprenkeld met een geweldige sound van Hozier. De liedjes zijn gevoelig, mooi in opbouw, divers en simplistisch wanneer dat de cd ten goede komt.
Work Song, Like Real People Do en het mooie duet zijn voor mij de hoogtepunten; de diverse bonustracks en de live-versie van Cherry Wine mogen er ook wezen.
Deze gaat nog wel eens in de herhaling schat ik!
4*

Knap werk! Het begint heel hitgevoelig met Take Me to Church en Angel of Small Death and the Codeine Scene, waarbij vooral de sterke stem van Andrew Hozier enorm binnenkomt. Vanaf To Be Alone komen de écht sterke songs met hier en daar gospel, soul, blues, (indie)rock en natuurlijk pop. Zeer veelzijdig debuutalbum.

Via het krachtige nummer Take me to Church bij deze artiest uitgekomen. Want dat nummer maakte mij wel nieuwsgierig wat een album wel dan zou kunnen brengen. Het heeft een gospelachtig, soulvolle bluesy gevoel over zich heen hangen, wat hier en daar een klein beetje inzakt. Althans als je van belachelijk goed naar goed inzakken kunt noemen. Hozier heeft ook een Eltonjohnsiaanse klank over zich ten tijde van zijn hoogtijdagen. Muzikaal bij vlagen groots, overtuigend gebracht en als het ene nummer voorbij is, ben ik verheugd op wat komen gaat en dat heb ik graag bij het luisteren van muziek.

Met Take Me to the Church weet Hozier de wereld al aardig te veroveren. Ik volg deze zanger al wat langer en was ook bijzonder te spreken over zijn EP’s. Er komen ook nummers van die EP’s terug op deze officiële eerste LP. Dat stemde mij natuurlijk positief en wat een hele goede reden om eens naar de muziek van deze Ierse zanger te gaan luisteren.

Het album opent met die bekende hit en hoe vaak ik het al gehoord heb, het blijft een bijzonder goed nummer. Vooral door die wisseling in genres. Na deze soul, blues, gospel opening verschuift de genreaanduiding wellicht een beetje. Op Angel of Small Death horen we namelijk een Hozier die meer richting de singer-songwriter kant gaat, om daarna met Jackie and Wilson veel meer pop aan zijn songs toe te voegen. Het hokjesdenken mag bij de muziek van Hozier duidelijk overboord gegooid worden. Hij mengt vele stijlen tot een goede blend en goede songs.

Met Someone New komt er een persoonlijke favoriet voorbij en ook To Be Alone is een goede song. De voor mij absolute topsong van dit album is toch echt wel From Eden. Dit nummer kende ik al van een eerder EP, maar blijft na al die tijd nog steeds staan als een huis. Alles wat Hozier in zijn kunde heeft etaleert hij in het prachtige From Eden.

Het album gaat daarna lekker door met In a Week, Sedated¸ het sfeervolle Work Song en het mooie en kleine Like Real People Do. Weer een andere muziekstroming horen we duidelijk terug in It Will Come Back. Ik heb het over de blues. Ook Foreigners God is een leuke track.

Er is eigenlijk maar één misser terug te vinden op deze plaat. Met Cherry Wine wordt het helaas wat saaitjes, maar gelukkig pakt Hozier daarna meteen weer door met het duistere In the Woods Somewhere en wederom het favoriete Run. Je weet dan onderhand wel dat je met deze plaat een goede plaat in handen heeft. Die consistentie bewijst hij ook nogmaals in de twee afsluitende songs. Hozier, een artiest om rekening mee te houden. Een artiest om in de gaten te houden want er zit heel veel in en dat komt er ook nog eens erg goed uit.

(bron: Opus de Soul)

Deze plaat komt zeker op mijn eindejaarslijstje. Kende Hozier niet van zijn EP's maar dat gemis ga ik nu even inhalen. Kende Take Me to the Church al een tijdje want wordt al enige maanden op radio 3 gedraaid. En nu komt de rest dus ook, wat mij betreft enige maanden te laat......

Mijn vriendin is helemaal lyrisch geworden van "Take me to church" op de radio. Wat zij niet wist dat ik het hele album in bezit had. Dus het moet nu vaak op, en ik moet toegeven ik ben er zelf ook aardig aan verslingerd aan geraakt!

Het is een album die zeker in mijn Top10 2014 gaat eindigen.

Dit album net voor t eerst gehoord. Klinkt veelbelovend!

Geldt voor mij ook. Stem volgt later.

Toen ik dit album in september bij toeval hoorde (geen idee dat er al best wat buzz gaande was) vond ik dit een prima 3,5* album. Typisch zo'n plaat die voor even leuk is en daar blijft het dan wel bij.
Blijkt toch dat ik het blijf draaien en dat ik het steeds beter ga vinden.

Halfje erbij!

Ik weet niet of vloeken is toegestaan maar godverdomme wat lekker is dit.

Take me to church

Heb inmiddels de LP in huis, en totaal geen spijt! Wat een klasse debuut is dit zeg!

Helaas te laat om in mijn jaarlijst te zetten, anders was het een top 3 notering geweest!

Erg mooie plaat! Mooie stem, en muzikaal ook erg boeiend.

Die blues invloeden zijn heerlijk, en To Be Alone is echt een top track!!

Absoluut een dikke vette aanrader dit voor de twijfelaars! (als die er nog zijn)

Ideale mengvorm van Blues en Ierse Soul.

Het heeft bij mij een hele tijd gehoord voordat ik Hozier op pakte.
Ik had een beeld van een kalende, wat gezette donkere Soul zanger.
Toen ik pas deze jongeman op televisie zag bij de Graham Norton Show , viel mij zijn indrukwekkende persoonlijkheid op.
Met zijn gitaar en lange krullend haar leek hij eerder op het jongere broertje van Peter Steele van Type O Negative.
En dan ga je je meer in de tekst van Take Me To Church verdiepen, en blijkt dat deze ook behoorlijk wat inhoud heeft.
Een van de mooiere songteksten die ik de afgelopen jaren heb gelezen.
Vergeef me Hozier, dat het een tijdje duurde voordat ik overtuigd was.
Amen.

Vervolgens ben je dan ook nieuwsgierig naar de rest van het album.
Na Take Me To Church blijven we met Angel of Small Death and the Codeine Scene in de kerk hangen.
Alsof Hozier gedoopt wordt en er een heel gospelkoor op de achtergrond hem muzikaal ondersteund.
Raymond van het Groenewoud zou zeggen; Liefde Voor Muziek.
Ik moet denken aan George Michael in zijn meer Soul gerichte solo periode.
Jackie and Wilson heeft dat gevoel ook nog, maar bied wel een ander geluid.
Natuurlijk zal dit wel een ode zijn aan Jackie Wilson, kan haast niet anders.
Nu de wat meer bekendere singer songwriters zoals Ed Sheeran voor andere genres; lees dance, de deur openen, is het prettig dat hier iemand opstaat die dat met Soul durft te doen.
Someone New is eigenlijk de perfecte single, een mooi pakkend nummer, maar zou als eerste succes waarschijnlijk weinig doen.
Na Take Me To Church zou dit een prima zoethoudertje zijn om het 3FM Top 50 publiek aan zich te blijven binden..
Een stuk toegankelijker, maar daardoor ook wat minder zeggingskracht.
In To Be Alone durft Hozier wat meer blues invloeden te mengen, en ik moet toegeven, ook dit gaat hem prima af.
Het lijkt wel wat op onze eigen De Staat, en dat bedoel ik zeker als compliment.
Bij From Eden komt bij mij de naam John Mayer opzetten.
Toevallig ook een artiest waarbij het bij mij een tijd duurde voordat ik die pas echt kon waarderen.
Natuurlijk hoort op dit album ook een ballad thuis, is eigenlijk wel een soort van verplichting.
Die staat er dan ook op in de vorm van In A Week.
Die gastzangeres Karen Cowley zegt mij verder niks, maar de stemmen passen mooi bij elkaar, en dat is toch het belangrijkste.
Wat dromeriger dan de rest.
Over Sedated kan ik ook niks verkeerds zeggen, die mooie gospelinvloeden zijn ook nu weer aanwezig, en maken het helemaal af.
Bij Work Song moet ik aan Condemnation van Depeche Mode denken, hun Soul nummer.
Deze ligt misschien nog wel het meeste in het verlengde van Take Me To Church.
Like Real People Do is wat meer ingetogen, een klein breekbaar liedje.
Beetje José González achtig.
It Will Come Again heeft de blues van een Eric Clapton.
Als het wat smeriger zou klinken, dan zou het een The Black Keys of White Stripes nummer kunnen zijn.
Foreigner’s God lijkt in eerste instantie een minder nummer, maar heeft wel een mooie opbouw.
En weer John Mayer als referentie.
Chery Wine is een sfeervolle afsluiter, meer een slaapliedje.

Het enige nadeel van het album is dat het allemaal zo pakkend klinkt, waardoor je minder snel de tijd neemt om je goed in de teksten te verdiepen.
Maar waarschijnlijk ligt daar ook zijn kracht.
Al staat er verder geen nummer op met de status van een Take Me To Church.
Als je eenmaal zo’n klassieker op je naam hebt staan, dan mag je hoe dan ook niet klagen, al ben ik bang dat Hozier altijd gekoppeld zal blijven aan dat nummer, het Gotye Syndroom.
Tevens een ideale artiest om rond kerst samen met Adele te schitteren op Night Of The Proms.
Krijgt dat suffe programma eindelijk ook weer een push in de goede richting.

Couldn't agree more.. Take me to church heeft mij (zoals waarschijnlijk iedereen) bij dit album gebracht, en ook al is dat een absolute klassieker in wording in mijn ogen, ben ik nu toch helemaal wild van Jackie and Wilson, From Eden en Sedated. Eigenlijk doet elk nummer op dit album wel iets bijzonders met me. Alleen 'In a week' wil ik nogal eens skippen. Dat gaat mij persoonlijk te traag. De vier sterren blijven echter ongewijzigd.

Erg goed! Zoals velen hier ben ik rijkelijk laat bekend geworden met deze zanger. Maar; beter laat, dan nooit! Persoonlijke favorieten: Take me to church, Jackie and Wilson, From Eden en Sedated.
Ik zet in op 4 sterren.

Take Me to Church vind ik een fantastisch nummer, maar mijn gevoel vooraf zei al dat hij dat niveau niet een compleet album zou kunnen volhouden en dat klopt. Nergens klinkt het slecht o.i.d., maar een album van hem is mij te veel en ik vind het wat te onevenwichtig. Ik kon maar niet een die flow komen om dit album lekker te luisteren.

Behoorlijk indrukwekkende clip bij Take Me to Church ook trouwens.

Take me to church
I'll worship like a dog at the shrine of your lies
I'll tell you my sins so you can sharpen your knife
Offer me my deathless death
Good God, let me give you my life

Stom genoeg heeft Take Me to Church me nooit weten te pakken... Maar Angel of Small Death and the Codeine Scene vind ik wel ijzersterk!

Na het horen van Take Me To Church bij een coverbandje, raakte ik geïnteresseerd in de man achter dit nummer. Zo kwam ik uit op Hozier en ook zijn debuutalbum. En deze is zeker niet mis!

Hetgeen wat mij aantrekt in dit album is de eerlijkheid binnen de nummers. Ik weet niet wat het is, maar het komt allemaal heel eerlijk, maar ook recht door zee op me over.
Hoe vaker je het album luistert, hoe meer je in de nummers 'kruipt'. Van de harde boodschap in 'Take Me To Church', de heerlijke overgangen in 'Angel of Small Death and the Codeine Scene', tot de tedere, maar donkere kant van 'Sedated'.

Wat ook zo mooi is binnen dit album is de manier waarop Hozier de muziek en de teksten met elkaar kan brengen. Zo brengt 'From Eden' een soort van positieve vibe mee in de muziek, maar klinkt het toch op een of andere manier droevig binnen de teksten en de betekenis die het nummer met zich meekrijgt.

Ik ben in ieder geval verkocht en erg benieuwd naar vervolgwerk van deze aanwinst binnen de muziek van de afgelopen jaren.

Tip: Ook zijn covers op youtube van bijv. Led Zeppelin's Whole Lotta Love en Ariana Grande's Problem zijn zeker het lusiteren waard. Hij weet hier écht zijn eigen stempel op te drukken.

Met een enorme hit op zak is het makkelijk leven, al moet ik nog zien of Hozier ooit een tweede hit gaat scoren. 'Take me to church' heeft alles in zich van een one hit wonder. De rest van het album is zeker aardig, maar ook wat onevenwichtig. Stilistisch schiet het alle kanten uit. Van elementaire rock naar Van Morrison en via gospel weer terug. Niet onaardig, maar zeker met de bonustracks overdadig veel. Hozier zou een talent kunnen zijn. Dat weten we circa 2016 of '17.

Hier vergelijk ik vier albums op WoNo Magazine.

Wo.

Jackie & Wilson kwam precies op het goede moment, hoewel ik de eerste twee tracks lekker in het gehoor vind liggen kreeg ik na de tweede track al een gevoel van "ja nu ken ik de stijl wel"...
Someone New is een soort van inbetweener van de eerdere tracks naar mijn gevoel in sound. Een soort van "gaan we op deze tour verder of komt er ineens weer iets verrassends".
To Be Alone vind ik niet echt relaxed, From Eden zeikerig.
In A week is niet slecht maar vergetelijk. En daarna wordt vrees werkelijkheid, het kabbelt een beetje door zoals de eerste 2 tracks. Ik denk dat ik Sedated als losse track echt goed zou kunnen waarderen maar op een album als deze na eerdere tracks te hebben gehoord wordt het wat suf.
Zelfde met Work Song, in het begin zong ik bijna mee in de trend van Michael Jackson "would you be theeeere" ik ben de titel vergeten. De zang is meer als een Sam Smith nu.
Like Real People Do, wordt dan weer zeikerig en zelfs irriterend. It Will Come Back ondanks dat het meer variatie wordt past er niet zo lekker op, op het einde naar mijn gevoel. En dan kabbelt het weer door.

Na bovenstaande wat maak je ervan? ik ga voor 3*. Denk niet dat het ooit zal stijgen maar ook zeker niet zal zakken.

Een aparte plaat: tekstueel bijna een welsprekende en zeer woordrijke viering van wat het betekent om mens te zijn, soms warm en optimistisch, soms duister en mysterieus; muzikaal een bruisende heksenketel van gospel en blues met af en toe nog een paar andere genres voor de smaak in de mix gegooid. De associatie met de vrije geest van Van Morrison ten tijde van Into the music en Common one dringt zich op, maar ligt misschien ook teveel voor de hand vanwege hun gedeelde nationaliteit, dus voor een nadere vergelijking ben ik huiverig.
        In theorie is dit een plaat die bij mij vier of misschien wel meer sterren zou moeten scoren, maar in de praktijk ontbreekt net die niet nader te omschrijven of te rechtvaardigen klik. Is het allemaal teveel van hetzelfde? Is elk nummer juist zó afwijkend van wat je verwacht dat zelfs het aparte gewoon wordt en ik uiteindelijk mijn aandacht verlies? Gaan dat koor en dat gospelgevoel me teveel tegenstaan? Zakt de kwaliteit in de loop van het album teveel in? Wat ik wel vind is dat de instrumentatie wat meer licht en helderheid zou mogen bevatten als contrast met Hoziers wat donkere en melancholische stem, maar dat is natuurlijk persoonlijk. Hoe dan ook, een vrij uniek album waar ik met geen mogelijkheid serieuze kritiek op kan leveren maar dat me tegelijkertijd niet zo ontroert als ik zou verwachten.
        Overigens is "Screaming the name of a foreigner's god / The purest expression of grief" in deze gruwelijke tijden van voor IS, Boko Haram of burgeroorlog vluchtende volksmassa's wel een zeldzaam fraai tekstfragment, zeker wanneer gezongen op zo'n hartverscheurende melodie.

BoyOnHeavenHill; wat zijn jouw stukjes fijn om te lezen.
Ik blijf je volgen.