Amplifier - Mystoria (2014)

Let wel, 8 september is de shipping date van de pre-orders. De winkels zillen 'm denk ik in oktober pas hebben.

Album is te streamen op Progstreaming:
Amplifier - Mystoria

Top album. Heerlijke rauwe nummers. Heb genoten en de vonk sloeg direct over!

Amplifier gaat alweer eventjes mee, waarbij ik vooral hun eerste twee albums (Amplifier uit 2005 en Insider uit 2006) erg vaak geluisterd heb in die periode. Een leuke variant op bands als Tool en Oceansize, die ik in diezelfde periode ook (erg) veel luisterde. Maar eigenlijk ben ik ze sinds het uitkomen van concept-album The Octopus (2011) uit het oog verloren. Het luisteren van dit album komt dan ook meer voort uit een gevoel van nostalgie dan uit een puur verlangen naar dit nieuwe album. Maar goed, het zal niet de eerste keer zijn dat ik hierdoor toch weer een bijzonder leuk album ontdek.

En dat begint in ieder geval al lekker. Raggende gitaren en beukende drums die meteen weer voelen als 'vroegah'. Een geheel instrumentaal nummer, wat soepeltjes overgaat in Black Rainbow, nog zo'n heerlijk nummer. Iets wat opvalt is de lengte van de liedjes. Deze zijn hier een stuk korter dan op het debuut. Waarbij alle nummers op het debuut de 5-minuten grens passeren, is dat hier nog maar 2x het geval (en twee nummers die precies de 5 minuten grens halen). Dit zorgt voor een meer gefocust geheel met minder ellenlange prog-rock stukken die nergens naar toe lijken te gaan. Dat komt misschien nog wel het best naar voren op Cat's Cradle, wat bijna poppy aan doet met die heerlijke riff. Dansbaar, bewegelijk en och, die koortjes op de achtergrond. Een nummer wat lekker in je hoofd kan blijven hangen, en dat de afgelopen dagen dan ook geregeld heeft gedaan. Helaas is het einde van het nummer wat te uitgesponnen, waardoor het toch wat in kracht inboet. Het nummer was misschien nog wel sterker geweest door het na 3.5 minuut af te ronden. OMG heeft hier echter zeker geen last van, en blijft tot het einde interessant. Ook afsluitend twee-luik Crystal Mountain en Crystal Anthem zijn zeker de moeite waard. Een mooi rustig begin op Crystal Mountain wat overgaat in het ruigere Anthem.

Dit album is dus eigenlijk gewoon ontzettend leuk. Het laat oude tijden weer herleven, en zorgt er voor dat ik de eerste albums van Amplifier ook weer uit de kast trek. Wat dat betreft missie geslaagd dus! Nee, het is niet zo sterk als de eerste 2 albums, maar laat duidelijk horen dat de heren het zeker nog niet verleerd zijn. Geen idee hoe dit vergelijkt met de vorige twee albums, maar daar ga ik zeker snel achter komen.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Dat klinkt goed, ik vond hun laatste worp erg tegenvallen. The Octopus heb ik grijsgedraaid. Deze toch maar weer proberen.

Even wennen, dit album. Minder prog en meer heavy gitaren en teruggrijpen naar het eerste album.

Nee, dit is niet hun Magnum Opus geworden, maar het is een lekker plaatje.

Hier valt gelukkig weer wat meer te beleven dan bij het vorige album, Echo Street, dat uitblonk in langdradigheid. De songs zijn over het algemeen flink ingekort en de boel rockt tenminste weer. Bij de lekkere instrumentale opener Magic Carpet voel je direct dat het ditmaal goed zit. De plaat haalt het niet helemaal bij eerder werk, maar de band is in ieder geval weer op de goede weg. Fijne retro rock, doorspekt met leuke electronische details, en zoals altijd sfeervol uitgevoerd.

Deze sound doet me heel erg hard doet denken aan die andere fijne melodieuze feestplaat: Guided by Voices en zijn Do the Collapse. Er zijn ergere dingen om mee vergeleken te worden.

Amplifier - Mystoria metalreviews | ashladan.be

Toch wel grappig, want ik ken ze pas juist sinds The Octopus. Nou kan ik zowel prog als de hardere muziek waarderen. Ik vond Amplifier een behoorlijke band, zonder dat ze me nu echt wisten te overtuigen op de voorgaande twee albums.

Maar waar ik daar vond dat het nog wel wat scherpte miste en ze geregeld wat te langdradig werden, vind ik dat met dit album zeker niet. De wat stevigere sound doet het geheel van hun muziek goed, waardoor het me nu wel overtuigt. Wat dat betreft kan ik me goed vinden in de woorden van pet's recensie.

Ik begrijp wel dat ik de eerste twee albums toch maar eens moet gaan luisteren, want die ken ik in het geheel nog niet.

Vanavond ga ik naar de Patronaat om te 'kijken' of dit live een beetje uit de verf komt. Hopelijk signeren ze ook na de show. Dan schaf ik deze meteen aan, alhoewel, dat doe ik sowieso wel.

oceanvolta, ben toch wel benieuwd hoe het nu live uit de verf kwam, deze toch wel complexe muziek. Kun/wil je daar iets over zeggen? Weet ik meteen of ik ze moet toevoegen op mijn lijstje van bands die ik nog moet zien.

Ik vond het een behoorlijk mat optreden, net als de vorige keer toen ik ze zag ten tijden van de tour na de release van The Octopus. De nummers werden op zich goed gespeeld alleen miste ik iets, energie. Het was gewoon futloos. In het publiek zat ook totaal geen beweging. Tijdens zo'n optreden valt het op dat er nergens wordt versneld of flink wordt gebeukt of een keer geschreeuwd of wat dan ook om hetzelfde energielevel en tempo te doorbreken. Door het concert kan ik dit album ook een stuk minder waarderen. Ligt misschien ook aan de zanger die niet echt kan uithalen en het gebrek aan charisma van alle leden.

Maw ik zou ze overslaan als ze langskomen.

Dank! Duidelijk verhaal. Ik twijfelde al of dit de moeite waard was, maar de lijst van bands die ik nog zeker wil zien is al lang genoeg. Ik blijf geloof ik maar genieten van de plaat, want herken wel dat een matig optreden ook glans van een album af kan laten nemen. Zou voor mij in dit geval wel zonde zijn.

Dat is toch weer opmerkelijk oceanvolta . Ik heb dit vaker gelezen dat de band live niet de potten kan breken die het op de albums wel kan verpletteren. Als je de uitstraling in video's, bandfoto's en dergelijke ziet, verwacht je toch wat meer expressie in een optreden.

Inderdaad opmerkelijk Ayreonfreak, ik was nu wel voorbereid omdat het de vorige keer dus ook tegenviel. Maar dit was voor mij wel de laatste keer. Er zijn genoeg andere leuke bands te zien zoals Bonk al zei.

Amplifier trekt goed van leer op deze CD. In mooi contrast met de zang ronken de gitaren en beuken de drums best heftig. De relatief korte songs hebben niet allemaal dezelfde impact, maar zo'n nummer als OMG is fijn om in je hoofd te laten nestelen.

Ik leerde Amplifier kennen dankzij Echo Street, een geweldig album. Nu draait deze plaat al twee dagen rondjes in huize Namsaap. Meer recht-toe-recht-aan maar wederom een prima album

Draai het album nu enige tijd maar moet zeggen dat het album niet altijd blijft boeien. Bij sommige nummers slaat de verveling toe.

Erg goed album in mijn oren. Alleen de twee openingstracks al (lopen in elkaar over) blazen je van je stoel.

Bij het intieme licht van de straatlantaarn - dat is gewoon een tijdstip vroeg of laat - geniet ik weer helemaal van deze plaat. Met uiteraard weer die goeie koptelefoon op!

Maar sterren kunnen soms rap verbleken in dat blauwe schijnsel en dat gebeurde helaas vannacht in een van die weinige donkere uurtjes. Geweldig mooie liedjes werden plotseling afgewisseld met mindere broeders en als klap op de vuurpijl ontstonden er zelfs enkele draakjes behangen met simpele, vervelende melodielijntjes. Echt jammer. Bijna de plaat onwaardig.

Voor het overige vind ik het stevige, melodieuze progressieve rockgeluid zonder al teveel tierlantijntjes heerlijk. Ook de zang is prima! Ik blijf Amplifier dus toch nog even volgen. Gewoon omdat ze het meestal heel goed kunnen!

Heb je hun debuut of The Octopus al geprobeerd? Ik ben weg van het debuut, lekker melodieuze bijna-stoner sound! The Octopus is groots in elk opzicht.

Ha Mindscapes! Bedankt voor de aanbeveling! Dat album ga ik vannacht dan ook zeker even beluisteren. Bij hetzelfde licht!

Edit: Ja...toch! Het debuut had ik al beluisterd! De andere ook. Had er toen goede ervaring mee. Moet het wat vaker opzetten. Ik vergeet wel eens wat tussen al die mooie melodieuze progmuziek van de laatste tijd.

Bij dit album krijg ik een wat retro gevoel. Daar is niks mis mee, maar ik kan niet helemaal plaatsen waar het me aan doet denken. Het is in elk geval een stevig album, zelfs voor Amplifier begrippen.
Opener Magic Carpet knalt er direct met veel energie in en dat energieniveau blijft (bijna) het hele album zo hoog. Daardoor (?) zijn de composities op dit album in mijn beleving wat minder verfijnd als op eerdere albums. Kwantiteit gaat helaas vaak ten koste van kwaliteit. Hoewel, het meest rustige nummer, Crystal Mountain zeker niet het beste nummer van het album is.
3,5* blijft 3,5*