Arena - Contagion (2003)

wow! geen berichten nog bij dit album!?

mijlpaal in de recente prog historie................ go get it!
Tevens beste werk van Arena.

4,5 ster

Arena zal geen albums maken die de muziekwereld op hun grondvesten laat schudden, maar ook dit album is weer een bewijs van constante kwaliteit en een must voor elke prog/symfo liefhebber.

Weer een verhaal van Clive Nolan, over een zoektocht naar redding in een donkere toekomst.

Het album is wat steviger dan zijn voorgangers, wat al duidelijk blijkt in de opening 'Witch Hunt', waarin John Mitchell een lekkere stevige riff laat horen. Mick Pointer klinkt op dit album ook duidelijk beter.

Over het algemeen weer een duidelijk bewijs dat Arena met klasbakken als John Mitchell en Clive Nolan een van de meest prominente britse vaandeldragers zijn van de symfo. 4*

Subliem album van Arena. Toen ik het de eerste keer hoorde was het wel even wennen aan het wat 'hardere' geluid waar ze hier mee uitpakten, maar al gauw pakte het uit als mijn absolute Arenafavoriet. En ondertussen - en dat heeft lang geduurd - stootte ie "The Visitor" die àndere Arena-mijlpaal, van de troon, totnogtoe was dat mijn absolute Arena-favoriet...

Een lekkere donkere plaat is dit, met een prachtig instrumentarium, een indrukwekkend goed zingende Rob Sowden, dat heerlijke gitaarspel van John Mitchell, die zalige keys van Clive Nolan, die ook zorgde voor het prima concept waarond het album gebouwd werd.

Dit album, is toch wel, samen met "The Visitor", een absolute must voor élke Arena-fan, alsook Pendragonliefhebber of liefhebber van het Neo-Proggenre!

Er wordt gemusiceerd dat het een lieve lust is... met goede stevige rockende songs, heerlijke instrumentals... prachtige solo's op keys en gitaar.. goh en de hele sfeer die het album uitstraalt... de songs pakken je ook allemaal (mij toch) bij de keel.. En dan had je de live-uitvoering(en) van de songs op dit album eens moeten meemaken. Jongens. Jongens!

Teveel nog wordt Arena-gezien als dat bandje van die vroegere Marillion-drummer (Mick Pointer), teweinig krediet worden ze gegund. Maar wie kan er omheen: de prachtige songs die Clive Nolan uit zijn mouw schudt, alsook de heerlijke composities, dat zalige gitaarspel van Mitchell.. Rob die alsmaar beter zingt... de stevige ritmesectie van Ian Solmon en Mick Pointer...

Luisteren naar "Contagion" is je onderdompelen in de wereld waar de pest en andere kwalijke zaken op de loer liggen, je wordt op een trip meegevoerd naar - zoals Flipper het hierboven zo mooi omschreef - een donkere toekomst en zoektocht naar redding.. En muzikaal is het een festijn van A tot Z..
Met "Witch Hunt" wordt je meteen stevig in de plaat gezogen, met daarna een rustpuntje met "An Angel Falls", om dan de prachtige single "The Painted Man" te ondergaan...

"This Way Madness Lies" en die andere prachtige instrumentals zoals "On the Box" en "Riding The Tide".... 't zijn zeker geen vullers, maar cement voor dit prachtige album... Een album dat een aneensluiting is van niets dan hoogtepunten, zoals ook "Spectre at the Feast", "Never ending Game", "Skin Game", "Salamander" en natuurlijk het fenomenale magistrale eindspel in "Ascension".

Eigenlijk moet je deze plaat écht beluisteren van A tot Z, in zijn geheel, en je laten onderdompelen: en dan ook tenvolle genieten. Dat geheel is dan ook bijzonder sterk, en je ondergaat de totale ervaring
Een beetje iets wat ik miste op hun opvolger "Pepper's Ghost".

Ik was erg blij dat ze Live dit album haast integraal brachten, en dan moet je eens de akoestische jasje van de songs horen die ze eens in Zoetermeer brachten voor The Cage (Arena-fanclub) en die ook vereeuwigd staan op een prachtige akoestische CD.....

Het is ondertussen nog steeds wachten op het volledige "Contagion"-verhaal... Dat wil zeggen alle songs die tot het verhaal bijdragen, in hun juiste volgorde, dus ook de songs die op de Ep's "Contagious" en "Contagium" staan; aanvankelijk zou "Contagion" een dubbelalbum worden.. En Clive Nolan beloofde de fans - alweer een hele tijd geleden - eens de volledige Contagion Mix te doen zoals ie origineel voorzien was....

Binnenkort kan ik eindelijk nog eens een ARENA-concertje gaan meepikken, en geloof me vrij: dat is altijd een feest! Want Arena is ook Live een hele mooie ervaring....
Zeg dat ik het gezegd heb

Hey c-moon, bezig aan een Arena revival?? Bedankt voor de Arena reviews

@ Torch: Als het al een mijlpaal is dan toch echt in de recente neo-prog history (over tegenstelling gesproken ). Lijkt me niet dat deze plaat voor de gehele prog een schokbeweging heeft veroorzaakt.

Dit is het album van Arena waar ik het moeilijkste in kom. Het is denk ik net iets te stevig voor mijn gevoelige oortjes. Over het algemeen zijn het ook wat compactere nummers (de 5 minuten wordt maar amper gehaald). 3*

@ vigil: Ik heb indertijd via deze plaat toch een meer into "de betere trance" (over tegenstelling gesproken?) verkerende kameraad tijdelijk aan de prog gekregen

Mijn interesse ligt ook alweer geruime tijd elders, maar terugkijkend moet ik toch (ook) concluderen dat dit voor mij tot op heden Arena's beste is. 't Is allemaal dermate energiek dat de bekende Arenadelen wat minder opvallen. Ik schroom dan ook niet er een royale 4* tegenaan te gooien.

Livin' on the edge......

Voor mij een bewijs van constante kwaliteit. Alleen mag wel eens gezegd worden dat Mick Pointer maar een matige trommelaar is. Gelukkig is er genoeg muzikaal vernuft in de band aanwezig om dat redelijk te kunnen verbloemen. Als je er niet op let, valt het niet op (alleen lukt me dat niet altijd).

Wat zeg je nu? Vind je de drumpartijen op Script eigenlijk ook maar zo-zo??

Het is alweer een flinke tijd geleden dat ik voor het laatst een review heb geschreven. Tevens is het (door alle drukte) een flinke tijd geleden dat ik geprobeerd heb om nieuwe muziek te ontdekken. Zo nu en dan zet ik toch eens iets nieuws op. Een band waar ik niet zo lang geleden aan begonnen was, was Arena. De band zou lijken op Marillion, waar ik toch wel enigszins gecharmeerd van ben. Een logische keus om mee te beginnen was The Visitor: over het algemeen werd dit gezien als het meesterwerk van de band en tevens was dit het bekendste album van de band. Nadat de eerste luisterbeurt erop zat kon ik me eigenlijk weinig van dat album herinneren. Het klonk allemaal uitstekend, maar het greep me niet echt. Na meerdere luisterbeurten is deze mening redelijk blijven hangen. Ik waagde me dan ook een tijdje niet meer aan een tweede Arena-plaat.

Totdat mijn broer begon aan te dringen dat ik naar Contagion zou luisteren. Puur om van het gezeur af te zijn ( ), begon ik aan dit album. In tegenstelling tot The Visitor blaasde deze plaat me wel omver en is het in no-time uitgegroeid tot één van mijn all-time favoriete albums. De opener van het album, Witch Hunt, geeft eigenlijk al aan dat dit voor de maatstaven van Arena een ronduit agressief album is. Catchy metalriffs zie je ten slotte niet heel vaak terug in de wereld van de neo-prog. Alhoewel er zeker wel hardere nummers terugkomen (Painted Man, Skin Game), zijn er ook absoluut rustigere momenten zoals An Angel Falls. Toch liggen de piekmomenten op de nummers waar zowel het harde als het zachte op een sombere, melodieuze wijze vertegenwoordigd worden. Met name Spectre at the Feast doet rillingen over mijn rug scheuren. Ten slotte zijn er dan nog de net iets vrolijkere (en mindere) instrumentals, die eigenlijk ook nog wel erg sterk zijn. Van die instrumentals doet Riding the Tide sterk denken aan Any Colour You Like, om daarna te beginnen aan het meer dan briljante einde van het album. Het grootste hoogtepunt vinden we dan al helemaal aan het einde: Ascension, wat mij betreft het enige nummer met Neverland van Marillion dat kan tippen voor 'mooiste afsluiter van een album ooit'. Misschien een wat bombastich begin, gevolgd door een heel kalm couplet, om vervolgens Solwden (ik dacht althans dat Solwden de zanger was...) te horen uitbarsten: 'Rising up!'. Een tweede kalm couplet en de laatste twee minuten van het album blijven spelen met dit couplet door de zanglijnen, gitaarlijnen, noem maar op te varieren. Subliem!

Al met al is Contagion absoluut geen standaard Arena-plaat. En eigenlijk is dat een goede zaak, want hij valt op een positieve manier bijzonder op in het ouvre van de neo-progressieve band. Het combineren van neo-prog met metal-invloeden is denk ik nooit zo succesvol geweest en dit album is dan ook een dikke 5* waard.

Hoogtepunten: Witch Hunt, Spectre at the Feast, Skin Game, Bitter Harvest en Ascension.

@ Casartelli: Laat ik het zo zeggen; het stoort me bij Arena meer.

Mooie progressieve stevige plaat met goede gitaar en zang en dito teksten. De Contagion tour, waarvan ik het concert in Rijssen zag vond ik eigenlijk nog beter dan mijn laatste Marillionconcert Somewheretour en net zo goed als Fish met Misplacedchildhoodtour. Al deze concerten waren in Lucky, Rijssen, goed geluid en goede sfeer. Pendagon trouwens als gast bij Arena was ook pluspunt.

Arena met John Mitchell en Rob vind ik het beste klinken. Die John Mitchell live zien is altijd goed of bij deze band of bij John Wetton.
Mooi artwork is plusplunt. Gezien de recensies is dit de topplaat en weet nog niet of ik Peppers ghost aanschaf.

Interessante verhalen van C-moon en Kasperbert. C-moon ben je een recensent voor een muziekblad?

Was dat maar waar ! Een van mijn grote dromen: muziekrecensent... maar helaas....

Maar, je maakt mij blij hoor: dit vind ik een echt complement !!!!

John Mitchel is idd. SUPER
Wat "Pepper's Ghost" betreft... ik ervoer dat deels als een tegenvaller, zeker als je gaat vergelijken met deze Contagion.. en vergelijken doe je onvermijdelijk toch... en ik vind in dat opzicht "PG" te veel een krampachtige poging tot Contagion Part II.

Maar écht slecht of ondermaats is PG zeker niet hoor...

Bedankt voor je reactie en blijf schrijven!

Tja van een afstand lijkt het een superbaan maar er moet toch echt ook bij gewerkt worden heb ik gemerkt

Toch maar goed dat het geen dubbelaar is geworden, want in deze format voldoet de CD prima. Witch Hunt en Skin Game vind ik de beste afzonderlijke nummers, maar dit is vooral een sterk werkstuk als geheel. De nummers gaan mooi in elkaar over en zetten verschillende sferen neer. De zang is een sterk punt en het artwork verdient ook een pluim.

Mooi album met korte stevige nummers maar vormen wel 1 mooi geheel.
Vind er geen slecht nummer opstaan maar ook geen echte uitschieters.

Donkerder en gevarieerder dan zijn voorgangers is dit een duidelijk een poging tot vernieuwing. De 2 EP's die later zijn uitgebracht passen in de digipack uitvoering van dit album. Althans, er zitten bij mij 2 ongebruikte sleuven in de cover die op die plaats dezelfde opdruk heeft als de EP's. Prima plaat overigens, bijna gelijk aan ''The Visitor''.

Misschien was het dan ook wel de bedoeling om die 2 ep's er bij te stoppen om het verhaal compleet te maken...

Wellicht was de sleeve daar al voor ontworpen en toen bleek dat het een enkele cd ging worden maar zo gelaten? Geen idee. De EP's passen er mooi in, de dunne inlays schuif je makkelijk achter de schijven in de gleuf maar ik hou de zaak liever origineel. Ik heb het niet zo op onbeschermde kartonnen randjes waar cd's zo uitvallen

Contagion is nu alleen nog in juwelcase verkrijgbaar voorzover ik heb gezien.

Het was inderdaad de bedoeling van het digipack. Samen met de EP's zou het één totaalpakket worden.
Ik heb het inderdaad zelf nooit zo'n geslaagd concept gevonden, Contagion was al genoeg geheel van zichzelf.

Als je er een beetje over nadenkt, wat vreemd eigenlijk. In plaats van de geplande dubbelcd wordt er 1 cd van gemaakt met plek voor maar liefst 2 andere met (de te verwaarlozen remixen niet meegerekend) maar 7 ontbrekende tracks en enig geenszins essentieel multimediamateriaal. En die worden uiteraard ook nog eens veel later vrijgegeven. Aan de andere kant natuurlijk wel weer een uitgekookte verkoopstunt. 3 keer beuren voor 1 album. Pffff..........

Het eerste album dat ik van Arena leerde kennen. En wat ben ik blij dat een toenmalige collega me dit liet horen!!! Fenomenale plaat die geen seconde gaat vervelen. De overgangen tussen de nummers zijn heerlijk en ik vind Sowden een betere zanger dan z'n voorganger. Zijn stem is veel warmer vind ik.
Heb Arena inmiddels 1x live gezien en dat was een mega ervaring!! John Mitchell stal de show maar ook Clive en Rob boeiden me enorm.
Op dit album komen alle instrumenten heerlijk uit de verf mede dankzij de prima produktie!

Na het geweldige Immortal? volgt het album Contagion. Ik vind het over het geheel genomen een iets minder album dan Immortal? Desalnietemin staan er zeker een aantal klappers op: het openingsnummer Witch hunt, Never Ending Night, Skin Game, Tsunami en het afsluitende Ascension. Heer Sowden zong op Immortal? al heel goed, maar nu komt ie op de één of andere manier beter uit de verf. Verder is het gitaar, bas en keyboard werk weer van hoge klasse.
Maar er staan ook wat mindere nummers op (zoals An Angel falls, Thinderbox en de twee laatste instrumentaaltjes) waardoor ik niet verder kom dan 4 sterren.

Oei, ik vind An angel falls en Thinderbox juist tot de betere nummers op dit album horen.

Er staan mijns inziens zestien betere nummers op dit album dan Thinderbox...

Verder wel een prima album van Arena, met misschien als belangrijkste kwaliteit dat het als een eenheid klinkt waardoor er niet veel nummers zijn die positief of negatief opvallen. Eigenlijk moet je de nummers uit de context van dit album horen (bijvoorbeeld live) om de nummers individueel op waarde te kunnen schatten. Dan blijken in ieder With Hunt en Ascension erg sterk.

Ahum, je hebt volkomen gelijk!

Ahum, hoe kom ik nou in godsnaam op Thinderbox?????
geen idee dus....

Net weer eens in de cd-lade gelegd. Wat mij betreft toch wel het meesterwerk van deze band. Deze cd opzetten betekent voor mij ineens helemaal afluisteren. Prima plaat