Arena - Contagion (2003)

Subliem album van Arena. Toen ik het de eerste keer hoorde was het wel even wennen aan het wat 'hardere' geluid waar ze hier mee uitpakten, maar al gauw pakte het uit als mijn absolute Arenafavoriet. En ondertussen - en dat heeft lang geduurd - stootte ie "The Visitor" die àndere Arena-mijlpaal, van de troon, totnogtoe was dat mijn absolute Arena-favoriet...

Een lekkere donkere plaat is dit, met een prachtig instrumentarium, een indrukwekkend goed zingende Rob Sowden, dat heerlijke gitaarspel van John Mitchell, die zalige keys van Clive Nolan, die ook zorgde voor het prima concept waarond het album gebouwd werd.

Dit album, is toch wel, samen met "The Visitor", een absolute must voor élke Arena-fan, alsook Pendragonliefhebber of liefhebber van het Neo-Proggenre!

Er wordt gemusiceerd dat het een lieve lust is... met goede stevige rockende songs, heerlijke instrumentals... prachtige solo's op keys en gitaar.. goh en de hele sfeer die het album uitstraalt... de songs pakken je ook allemaal (mij toch) bij de keel.. En dan had je de live-uitvoering(en) van de songs op dit album eens moeten meemaken. Jongens. Jongens!

Teveel nog wordt Arena-gezien als dat bandje van die vroegere Marillion-drummer (Mick Pointer), teweinig krediet worden ze gegund. Maar wie kan er omheen: de prachtige songs die Clive Nolan uit zijn mouw schudt, alsook de heerlijke composities, dat zalige gitaarspel van Mitchell.. Rob die alsmaar beter zingt... de stevige ritmesectie van Ian Solmon en Mick Pointer...

Luisteren naar "Contagion" is je onderdompelen in de wereld waar de pest en andere kwalijke zaken op de loer liggen, je wordt op een trip meegevoerd naar - zoals Flipper het hierboven zo mooi omschreef - een donkere toekomst en zoektocht naar redding.. En muzikaal is het een festijn van A tot Z..
Met "Witch Hunt" wordt je meteen stevig in de plaat gezogen, met daarna een rustpuntje met "An Angel Falls", om dan de prachtige single "The Painted Man" te ondergaan...

"This Way Madness Lies" en die andere prachtige instrumentals zoals "On the Box" en "Riding The Tide".... 't zijn zeker geen vullers, maar cement voor dit prachtige album... Een album dat een aneensluiting is van niets dan hoogtepunten, zoals ook "Spectre at the Feast", "Never ending Game", "Skin Game", "Salamander" en natuurlijk het fenomenale magistrale eindspel in "Ascension".

Eigenlijk moet je deze plaat écht beluisteren van A tot Z, in zijn geheel, en je laten onderdompelen: en dan ook tenvolle genieten. Dat geheel is dan ook bijzonder sterk, en je ondergaat de totale ervaring
Een beetje iets wat ik miste op hun opvolger "Pepper's Ghost".

Ik was erg blij dat ze Live dit album haast integraal brachten, en dan moet je eens de akoestische jasje van de songs horen die ze eens in Zoetermeer brachten voor The Cage (Arena-fanclub) en die ook vereeuwigd staan op een prachtige akoestische CD.....

Het is ondertussen nog steeds wachten op het volledige "Contagion"-verhaal... Dat wil zeggen alle songs die tot het verhaal bijdragen, in hun juiste volgorde, dus ook de songs die op de Ep's "Contagious" en "Contagium" staan; aanvankelijk zou "Contagion" een dubbelalbum worden.. En Clive Nolan beloofde de fans - alweer een hele tijd geleden - eens de volledige Contagion Mix te doen zoals ie origineel voorzien was....

Binnenkort kan ik eindelijk nog eens een ARENA-concertje gaan meepikken, en geloof me vrij: dat is altijd een feest! Want Arena is ook Live een hele mooie ervaring....
Zeg dat ik het gezegd heb

Zoals wel vaker bij deze band: niets nieuws, maar alles wel zeer degelijk, uitstekend gespeeld en met prima refreintjes. Het bijzondere dat sommige 5*-uitdelers hier in horen gaat aan mij voorbij, want daarvoor hoor ik toch te weinig verrassingen en word ik te weinig "opgelift", maar goed van snit is dit zéker, met een geweldige opener, een paar sfeervolle instrumentals en een sterke afsluiter. (Beluisterd via de enkele CD-versie uit 2003, waarop Bitter harvest volgens de achterkant van het CD-doosje opeens Fallow ground heet; eerstgenoemde titel schijnt de juiste te zijn, maar uit de tekst van dat nummer kan ik dat niet afleiden, want geen van die vier woorden komt daar in voor.)

De kwaliteit van Arena zit hem in het constante hoge niveau van songwriting in een genre wat heel snel te bombastisch en te potsierlijk wordt. Vernieuwend zijn ze zeker niet , maar ze smeden wel ijzersterk in elkaar zittende, toegankelijke symfo van het allerhoogste niveau. Als je je daarvoor openstelt wordt je maximaal opgelift zeker door de trits albums die de band na the Visitor maakte. Neoprog van grote klasse!