The Stranglers - Norfolk Coast (2004)

Nadat ik eigenlijk het vertrouwen in The Stranglers had opgegeven las ik hier op MuMe dat zanger Paul Roberts toch zo slecht nog niet is. Nadat Hugh Cornwell vertrokken was, en een vrij slappe cd samen met The Stranglers had achter gelaten, en ik de eerste 2 cd's met de nieuwe zanger had beluisterd wist ik het wel: The Stranglers hebben hun tijd gehad, en Paul Roberts kan het tij niet keren, sterker nog, het is er alleen maar slapper op geworden. Maar over deze cd hoorde ik via de media en las hier ook op MuMe dat dit toch wel weer een terugkeer naar hun roots is. En inderdaad,....tjongejonge wat een knaller van een album is dit weer.
The Stranglers zijn weer terug.
Hierbij moet ik dus toch even mijn vooroordelen over The Stranglers samen met zanger Paul Roberts aan de kant zetten, want op "Norfolk Coast" hoor ik weer pure klasse, en is het vuur van weleer is weer goed opgelaaid.
Toch maar goed dat een site als MuMe je op andere gedachten kan brengen, en een van een band die ik al afgeschreven had toch nog hun laatste cd'tje uit de platenrekken heb gehaald.
Tegelijkertijd gelijk de dvd "Friday the thirteenth" van The Stanglers ook maar aangeschaft, .....en dat viel me om eerlijk te zijn dan weer een beetje tegen.
De nummers worden een beetje slap opgevoerd, begeleid door een orkest dat de nummers meer ontkracht dan dat het iets toevoegd.
Het ontbreekt de band echt aan passie, en is bij tijden zelfs saai, metname omdat toch al niet de meest sprekende nummers worden uitgevoerd op een niet al te boeiende wijze.
Pas vanaf het nummer 'Thrown away' brand het vuur eindelijk eens een keer los en zie ik The Stanglers echt in vorm.
De dvd "Friday the thirteenth" vind ik voor Stranlers fans van het eerste uur dan ook geen echte aanrader, hoewel het ook weer niet echt slecht is.
Ik vraag me dan ook af of er nog meer dvd's van The Stranglers in omloop zijn en dan het liefst uit de beginperiode met Hugh Cornwell.
Maar om nog even terug te komen op de cd "Norfolk Coast" dit is weer The Stranglers zo als ze horen te klinken.

Dit is nu balen: ga ik weer eens op de officiële Stranglers pagina kijken lees ik dat Paul Roberts de band heeft verlaten. Begon ik hem net te waarderen is hij alweer gevlogen. The Stranglers gaan verder als 4-mans band.
JJ en Baz nemen de vocalen over.
Het nieuwe studio album gaat heten "Suite XVI" en komt in September uit.
Het nummer 16 staat voor dat het alweer hun 16e studio album is en dat zowel Hugh Cornwell als Paul Roberts 16 jaar bij de band hebben gezeten.
Ik mag voor The Stranglers hopen dat het nieuwe album hetzelfde nivo mag halen als "Norfolk Coast" waar ik al helemaal aan verslingerd ben. Metname de eerste 2 nummers als 'Into the fire' , en 'I don't agree'.

Het recentste album van 'The Men In Black', de zesde studioplaat in 'MK 2' met Paul Roberts. En misschien wel hun allerbeste plaat in deze line-up!

De gitaren gieren (goed werk van Baz Warne), de o-zo-typische orgeltjes (hallo, David Greenfield!) die we nog kennen van ondermeer "No More Heroes" zijn alom aanwezig, en hoe.... de vette bas van Burnell.. de potige drums van Jet Black knappe potige rocksongs met ballen zoals "Norfolk Coast", "I Don't Agree", "Big Thing Coming", "Lost Control" "Ive Been Wild", "Into The Fire".... mooie pop zoals "Long Black Veil" en afsluiter "Mine All Mine" (waarbij ook weerom het orgeltje meeregeert!) ... het jazzy/ poppy 'Dutch Moon'... Het al even jazzy als hilarische "Sanfte Kuss", Duits, Frans en Engels doormekaar.. de knappe akoestische gitaar van Baz.. de mooie vioolsolo van Jon Sevink (The Levellers) ... Tof, kort en goed....

... en vergeten we ook niet het bloedmooie "Tuckers Grave"... een meer dan mooie en prima gezongen ballad... ook het hele Men In Black combo zingt hier mooi het koortje... die heerlijke ingetogen gitaar en percussie... Roberts die beter zingt dan ooit... Greenfield sutiel op het o zo typische Stranglers-orgeltje (toch wel één van hun absolute kenmerken doorheen de jaren)... erg knappe tekst ook ...

Dat Roberts een prachtstem heeft, wist ik al van 'Stranglers in the Night', dat de man een brok energie is, kwam eigenlijk niet altijd via de albums naar voren, maar op de live-optredens, waar The Stranglers ook steevast hun oer-oude punklclassics spelen destemeer. Op dit album krijg je wél de perfect weergave van hoe The Stranglers met Roberts klinken: heel melodieus, maar het rocken verre van verleerd! Subtiel waar nodig, vuil rockend, waar gepast... zaalig...

O.. ja en die mooie samenhang van het het geheel.. dat prachtige samenspel.. de harmonieuze samenzang!

Deze "Norfolk Coast" is een album om te koesteren, en roept, gewild of niet, de sfeer van de grote dagen op... muzikaal staat dit album dan ook dichter bij "No More Heroes", "Black & White" dan bvb. bij "Feline", "Aural Sculpture" of "Written In Red" (met Roberts) dat ik zowat beschouw als de "pop meets progplaat" van de Stranglers (overigens een goed album ook).

Ik ben dan ook blij dat SOUNDWAVE (hallo!) ook zo enthousiast is over deze plaat, en de Line-up met Roberts... ik herinner me nog dat ik Soundwave aanraadde deze plaat zeker te kopen...

Zes albums met Roberts, waarvan misschien de eerste twee, nu ja vooral het eerste dan, wat minder waren, maar waarbij je toch prima platen te horen kreeg zoals "Written in Red", "Coup de Grace", maar dus vooral en in de eerste plaats dit uitstekende NORFOLK COAST !

En dan lees ik nu in SoundWave's tweede bericht het wel zeer jammere nieuws dat Roberts de band verlaten heeft! Nieuws dat - net zoals met Cornwell's vertrek destijds - inslaat als een bom.. Verdorie toch!!!!
"JJ en Baz nemen de vocalen over".. Mm.. JJ Burnell, ok.. Maar Baz... Nu ja, we zullen zien.....

Als Stranglers-fan, zal ik sowieso Suite XVI kopen, en ik hoop ook natuurlijk dat die het niveau van deze ijzersterke Norfolk Coast haalt...

Goh, had ik al een hele tijd terug dit album toegevoegd, heb ik zo lang gewacht om er eens iets over te schrijven: foei. Roberts heeft alleszins niet gewacht om ondertussen de andere Men In Black te verlaten..

jammer........ maar goed let's see what the future brings...

Nooit eerder een basgitaar zó gemeen horen grommen als op opener Norfolk Coast. Zelfs niet bij The Stranglers.

Na zes jaar albumstilte volgde de drievoudige terugkeer van The Stranglers: eerst dus het basgeluid, voor het laatst intens grommend op Black and White uit 1978. In de typografie van Norfolk Coast keert het thema van Vikingen terug, voor het laatst te zien ten tijde van The Raven uit 1979, waarop nummers als Longships staan en de groep op een vikingschip poseerde. En terug is de groep bij label EMI, voor het eerst sinds La Folie uit 1981.
In het VK zelfs een viervoudige terugkeer: in februari '04 haalt men voor het eerst sinds 1992 de Britse top 50 en wel met Big Thing Coming ( slechts #31 maar toch).

Gitarist John Ellis is verdwenen, hij vroeg wel erg veel gage voor een concert in Kosovo, blijkens dit interview op de website van The Stranglers. Zijn vervanger is Baz Warne, van wie op dit album nog niet kon worden vermoed hoe belangrijk hij voor de groep zou worden.
Hier is Warne "slechts" gitarist, waarbij de stem van Paul Roberts geschikt blijkt voor het stevige materiaal dat oerlid en bassist Jean-Jacques Burnel schreef. Die kreeg andermaal de gelegenheid om het meeste werk te schrijven, waarin net als op voorganger Coup de Grace diens echtscheiding echoot. Toen echter vooral als verdriet, nu in woede en energie. Zoals in het titelnummer dat de plaat opent.
Big Thing Coming is stevig maar vriendelijker en Long Black Veil opnieuw een stapje kalmer. Met I've Been Wild is het bijtende terug; Roberts zingt laag en de breaks klinken massief als in de jaren '70.

Dat in Dutch Moon de sfeer van swingjazz zijn entree doet is ronduit verrassend en werkt goed. Lost Control en Into the Fire zijn weer steviger en in beide gevallen lekker, Tucker's Grave weliswaar ingetogen maar toetsenist Dave Greenfield laat zijn watermerk horen.
Dan weer gas erop via het sterke I Don't Agree, bij Sanfte Kuss assisteert Jon Sevink van The Levellers op viool; gypsy jazz en Franstalig (merci á J-J Burnel!), opnieuw een noviteit én aangenaam! Tenslotte stevige pop met Mine All Mine. Dit alles verpakt met met een informatief en leuk vormgegeven cd-boekje, een album dat niet op mijn streamingplatform staat.

Hierna verliet Paul Roberts in goede verstandhouding de groep. Zijn soms te gepolijste zangstijl stoort me hier nergens, anders dan op de vier voorgangers met hem. In zekere zin was hij "te goed" voor The Stranglers. Kijk maar eens op Wikipedia wat hij sindsdien deed: een man die vele stijlen aankan. Alleen: mooi zingen past niet bij deze voormalige punks.
Baz Warne werd leadzanger, The Stranglers weer een kwartet en meer moois volgde.

Bij hun concert op Sinterklaasavond 2019 in de Melkweg had ik op weg ernaartoe continu Norfolk Coast in het hoofd. Na de traditionele intromuziek van Waltzinblack volgden de ijle synths van dit titellied, gevolgd door die grombas. Zoals één van mijn vrienden opmerkte: normaal gesproken maakt de gitaar het heavy, hier is dat bas! En zo is het maar net.