menu

Neurosis - Through Silver in Blood (1996)

mijn stem
4,13 (173)
173 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Relapse

  1. Through Silver in Blood (12:11)
  2. Rehumanize (1:46)
  3. Eye (5:17)
  4. Purify (12:18)
  5. Locust Star (5:48)
  6. Strength of Fates (9:43)
  7. Become the Ocean (1:27)
  8. Aeon (11:44)
  9. Enclosure in Flame (10:19)
totale tijdsduur: 1:10:33
zoeken in:
5,0
Ik heb mijn origineel dan eindelijk ontvangen hoor.
Dus vanmiddag maar gelijk de gordijnen dicht en luisteren maar!

Wacht, wie doet er nu de gordijnen dicht als ie muziek gaat luisteren?

Nu dat zit zo:

Dit album is zo verdomd goed dat ik de wereld om me heen een beetje vergeet en me zo'n beetje in een hel (een prettige wel) bevind. Nu moet je over mijn buurt weten dat er veel ouderen wonen, ik vlakbij een kerk woon en niet iedereen zoveel gewend is daar in deze wijk van Nijmegen *Brakkenstein). De gordijnen doe ik dus dicht, omdat ik altijd met dit verhaal in mn hoofd zit en ik het niet onwaarschijnlijk acht dat het kan gebeuren;
Ik luister dat album dus en er belt een oude vrouw aan die vervolgens zegt "Ik heb hier al een tijd staan luisteren en kijken en ik zou je toch willen vragen wat er met je is jongen. Zulke lage tonen heb ik persoonlijk nog nooit gehoord in deze wijk en de bewegingen die je er bij maakte deden me toch erg schrikken. Ik zou maar niet in de spiegel kijken als ik jou was, want je ziet lijkbleek en je ogen staan zo ver open dat ik er bang van word. Je lijkt wel bezeten ofzo." Ik lach de vrouw vriendelijk toe en zeg haar de muziek zachter te zetten en rustiger te doen.
Ik draai me om en ik kijk in de spiegel. En inderdaad, lijkbleek en mn ogen hadden zo'n boze uitstraling dat ik er zelf bijna bang van werd.

Dus, waar was ik. Oja de gordijnen dicht. Ik zet dus de muziek aan. Eerst denk ik nog "Wat bezielde me toen om met zo'n verhaal in mn achterhoofd te zitten? Hier kun je toch gewoon rustig van genieten?". Eenmaal 3 minuten in de eerste song begint het weer. Het volume gaat weer een stukje harder, ik ga me steeds meer afwezig voelen en waarschijnlijk was ik alweer bewegingen aan het maken die er compleet belachelijk uit zagen. Je bent blij met elk rustpuntje en even lijk je te ontwaken, maar zelfs de rustige stukken houden je in je greep. Ik wil lucht, afleiding, maar wordt steeds weer die muziek in gesleurd. Dan is het afgelopen. BOEM! KLAAR! Ik loop naar de spiegel en daar is het weer: Lijkbleek en boosaardige ogen die zich in me te lijken boren.

Ontsnapt uit de hel, maar ik wil weer terug!

5* en ik moet dit misschien wel mijn nummer 1 maken. Dan gaat er maar een Death plaat uit, want platen die je zo beinvloeden, kun je gewoon niet lager geven dan de hoogste notering in je top.

avatar van Paalhaas
5,0
herman en jkbb noemen Enclosure in flame "een beetje simpel" en zeggen dat "de trein zo goed als tot stoppen is gebracht". Ik ben het met ze eens. Maar ik verschil toch met ze van mening, omdat ik daar het probleem niet van inzie. Het is juist het perfecte einde van deze zenuwslopende rit. Die alsmaar herhalende gebroken gitaarakkoorden: fantastisch! Het verlamt bij wijze van spreken je toch al murw geslagen mentale weerbaarheid zodat je compleet gedesillusioneerd achterblijft. Deze plaat komt echt behoorlijk dicht bij perfectie in de buurt. Ik heb de (vele) mensen die The eye of every storm beter vinden in ieder geval nooit begrepen. Dit album is "where it's at". Punt uit.

avatar van niels94
5,0
Naar aanleiding van het het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’, waarin de desbetreffende user op zoek gaat naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten, neem ik zijn shortlist volledig door. Vandaag is één van mijn persoonlijke favorieten aan de beurt.

Toen ik net mijn eerste voorzichtige stapjes binnen de metal zette na het ontdekken van het machtige Om van Negurã Bunget (die overigens hierna komt in de shortlist van AOVV), was dit alom geprezen werkje één van de eerste albums die mij direct werd aangeraden. Mij viel het echter tegen. Ik vond het kil klinken en waar anderen het ontzettend sfeervol vonden, vond ik dat juist niet. Het deed me niets, ik vond de vocalen nogal vervelend en het duurde me allemaal veel te lang.

Gelukkig duurde deze fase niet lang: al gauw moest ik erkennen dat dit haast de definitie van sfeer is en dat de vocalen bij de mooiste horen die ik ken. Enclosure in Flame werd al gauw één van mijn favoriete nummers aller tijden (en is dat nog altijd: wauw). De riffs, de melodieën, de soundscapes, het gebruik van instrumenten als de doedelzak, de schitterende vocalen, de emotionele uitspattingen: dit alles maakt dit tot één van de meest intense, sfeervolle en emotionele platen die ik ken. Van begin tot eind puur genieten van de afwisseling tussen de rustige stukken, vol van onderhuidse spanning, en de momenten waarop alle woede, verdriet en pure wanhoop tot uiting komen. Er is slechts één metalalbum dat ik denk ik íets beter vind dan deze: The Eye of Every Storm. Riep iemand iets over beste metalband?

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Waarom staat hij daar eigenlijk nog niet?

avatar van arcade monkeys
4,5
Langs alle kanten werden deze plaat en deze band me aangeraden. Diezelfde kanten beweerden dat dit werk echt een parel, of beter gezegd een ruwe diamant, van een plaat zou zijn. Zoiets schept verwachtingen. Nog voor ik een noot Neurosis had gehoord begon ik dit te beschouwen als het beste dat het genre metal heeft voortgebracht. Maar was dat terecht?

In eerste instantie zou ik zeggen van niet. Tijdens mijn eerste (halve) luisterbeurt stopte ik halverwege omdat ik absoluut geen zin meer had om nog verder te luisteren. Later geraakte ik wel geboeid door het gebeuk en gestorm en had ik er enkele luisterbeurten voor nodig om te oordelen wat ik nu eigenlijk van dit geluid vind.

Feel-Good muziek is dit allerminst. De sfeer doet me nog het meest denken aan die van een naderende apokalyps. De zang is die van de duivel die me komt halen (engelen zullen het in mijn geval niet zijn). Vooral Strength Of Fates bevat die sfeer. In het begin is het alsof er een onheilspellende kerkdienst bezig is. Wanneer de beukende gitaar invalt wordt de kerk gesloopt en de gelovigen met een bijl aan flarden gehakt.

Dit is muziek voor de momenten dat de zwarte wolken de zon definitief verslaan en je bezig bent met doodskoppen in je huid te kerven. Zelf ben ik daar het type niet voor, ik kerf liever pony's. Maar ik wijk af. De grote vraag voor mij, en voor iemand die dit eventueel zou lezen (je weet maar nooit) is of ik dit nou wel goed vind of niet. Aeon vind ik vanaf de eerste keer dat ik het hoor fenomenaal. Als er wat tegen elkaar op geschreeuwd net na 3:00 is het meesterlijk, en dat niveau blijft de hele song behouden. Ook Purify is heerlijk. Als op het einde van de song de veldslag gestreden is komt daar zo'n verdwaalde doedelzak opdagen tussen de afgehakte ledematen.

Op de vraag of dit goede muziek is kan ik uiteindelijk toch een antwoord geven: volmondig JA. Het duurt enkele luisterbeurten maar dan slaagt deze muziek er toch in om me te overdonderen, overrompelen omver te blazen en de gordijnen in te jagen. Of beter gezegd in een hoekje te jagen waar ik me met knoflook en kruisbeelden heb verstopt om me te verdedigen teen de rampspoed die dit album verspreid. En daar hou ik wel van.

avatar van AOVV
4,5
De eerste, machinale geluiden maken meteen duidelijk wat voor plaat dit is. ‘Through Silver in Blood’, wat mij betreft de beste worp van Neurosis tot nu toe (en ik zie Scott Kelly en kornuiten nog niet zo gauw beter doen in de toekomst), is bloedernstig, intens tot op het bot, wrang en mismeesterd. De titeltrack is meteen een maagsplijting, waarbij het niet tot een doffe stomp beperkt blijft, maar veel en veel verder gaat; het vuige karakter van de song zet zich daarna nog door, alsof de muziek steeds verder in Dante’s Hel verglijdt. Het is een vergelijking die ik niet snel maak, maar ik kan er simpelweg niet buiten; de heerlijk zieke herrie van Neurosis, gecombineerd met de nodige ruststukken, die adempauzes voorschoten, heeft iets van een hemelse verraderlijkheid. Het is één van de weinige albums die ik ken, waar ik waarachtig maagpijn van krijg.

Muziek waar je maagpijn van krijgt, is dat dan de bedoeling? Als je hapklare popmuziek wil verorberen, dan zou ik niet naar Neurosis verwijzen. Toch maakt Neurosis muziek die veel meer is dan enkel herrie. Het algehele karakter van ‘Through Silver in Blood’ mag dan wel gitzwart zijn, toch heeft deze band ook zo z’n minder voor de hand liggende invloeden. Ik hoor hier namelijk wat ambient in terug (de sfeerzetting is sowieso genadeloos), en het geheel heeft ook wel wat weg van freejazz, zij het in de verte. Het is geen freejazz, natuurlijk, maar dat de muziek een opstandige, ietwat chaotische en vooral eigenzinnige sound heeft, kan je moeilijk ontkennen.

De plaat bestaat uit 9 nummers, goed voor ruim een uur huiveren én genieten. Vijf van de negen songs klokken af rond de tien minuten. Het zijn deze composities (want zo mogen we ze toch wel noemen) die me het meest aanstaan. De twee songs die ongeveer 5 minuten in beslag nemen, ‘Eye’ en ‘Locust Star’, worden gekenmerkt door een rauw, onbevangen geluid. ‘Eye’ is zelfs ronduit bruut, en daarin kent dan weer een ander aspect van Neurosis zijn herkomst; hardcore. De eerste platen van Neurosis waren zelfs pure hardcore punk, erg matig gewaardeerd ook, in het algemeen. Ook ik vind het niet bepaald voltreffers. Ik deel dan ook de mening van bennerd, die bij het debuut zegt dat hij blij is met de evolutie van Neurosis.

‘Through Silver in Blood’ is vooral een plaat die je in één ruk moet uitzitten, maar als ik toch een song moet kiezen die er bovenuit springt, zal het ‘Aeon’ zijn. Samen met afsluiter ‘Enclosure in Flame’ trouwens één van de beste laatste 20 minuten van een album die ik ken. Ronduit indrukwekkend, hoe de songs meesterlijk in mekaar steken, geduldig opbouwen naar een climax.

Een absolute sterkhouder op dit album zijn de zonder uitzondering verwrongen gitaarriffs. Alles wat heel is, is oninteressant, moet Scott Kelly gedacht hebben, want bij elke riff is er wel, zoals wij plachten te zeggen, een hoek af. Samen met het monumentale, indrukwekkende gedrum van laten ze de modderpoel geregeld overlopen. Vooral in ‘Purify’ komt dit uitstekend tot uiting; de overheersende gitaarriff gaat constant in de clash met de woeste, maar, als je het overzicht bewaart, toch enigszins verzorgde drums. De song begint zeer ingehouden, en ontpopt zich gaandeweg tot een inferno. Het gebruik van de doedelzak is zeer effectief om een laatste mokerslag uit te delen. Of is dit net dat ontbrekende ingrediënt, dat de luisteraar helemaal in een trance brengt? Hoewel ik daar doorgaans al in verkeer vanaf de opener.

Wat ook opvalt, zijn de naadloze overgangen. Daaraan is nog het meest te horen dat dit geen verzameling nummers is, maar een luisterbeleving van een dik uur. Een reis die gaandeweg steeds meer een beproeving lijkt te zijn, en in de laatste twee nummer uitmondt in een grandioze neergang. ‘Locust Star’ kan je wat dat betreft al in het voorgeborchte positioneren; de loodzware riffs en het woeste, onbedwingbare schreeuwen van Kelly schetsen een wel zeer eigenaardig beeld van melancholie. Sla alleen al de eerste lap tekst er maar eens op na.

De woede die in ‘Locust Star’ op de menigte wordt losgelaten, maakt in ‘Strength of Fates’ plaats voor een zeer rustige, maar daarom niet minder beklemmende song. De spaarzame piano-aanslagen bieden comfort. De rauwe keelgeluiden van Kelly, die klinkt alsof hij een halve kilometer verder staat en her hart uit zijn lijf pompt, brengen wederom een sinistere tekst – dit album is daar van doordrongen, iets wat overigens ook op de hoes zichtbaar is (met bloedende ogen – waarschijnlijk gebaseerd op de zinsnede “Bleed my eye” uit de afsluiter?) en in het boekje. 1 pagina per songtekst, die afwisselend in bloedrood en krijtwit staan gedrukt. Op de achtergrond vage afbeeldingen van mythologische monsters en mysterieuze taferelen (en een reusachtige afbeelding van een spin?).

Om dan maar even terug te komen op prijsnummer ‘Aeon’; waarom precies deze song? Omdat hier alles lijkt samen te komen. Alle troeven van Neurosis, van unieke sfeerzetting over perfecte opbouw (de manier waarop de viool en de cello niet worden ingezet om warmte aan het geheel toe te voegen, maar net desolate dreiging, is fantastisch) tot de rauwe puurheid (of pure rauwheid?), schitteren in dit monster van bijna 12 minuten. Het had voor mijn part een halfuur mogen duren. Van pakweg minuut 5 tot 6 krijgen we een minuutje relatieve rust, hoewel je duidelijk iets hoort opborrelen op de achtergrond. De abrupte manier waarop de knuppel dan weer in het hoenderhok wordt gegooid, voelt aan alsof je tegen een betonnen muur bent gelopen. Een fabrieksmuur, liefst waar men zware, metalen machines maakt, want zo klinkt het alweer. Het aanzwellende geluid zorgt tenslotte ook nog eens voor een zekere grandeur. Tja, als dit geen monument is, dan weet ik het ook niet meer.

Ook afsluiter ‘Enclosure in Flame’ had nog een dikke tien minuten langer mogen doorgaan van mij. Hoewel we met de 10 minuten die we nu krijgen ook zeker niet mogen klagen. In deze afsluiter, die een mysterieus klinkende sound combineert met brute kracht, trekt Kelly zijn strot misschien wel het meest indrukwekkend open. De toch al niet bepaald zonnige tekst (“I will open a door and bleed in your dreams; silently praying for enclosure within the flame of origin”) wordt uitgespuwd alsof het zwarte gal betreft.

Nadat Scott Kelly zijn laatste ademstoten op de wereld heeft losgelaten, meandert de song nog een minuutje voort, badend in zijn eigen trancewereld. Om uiteindelijk uit te doven. Maar niet zoals de zoveelste anonieme kaars. ‘Through Silver in Blood’ is één van die zeldzame platen die de kracht bezitten om je hele hebben en houden voor een uurtje over te nemen, en bruut in stukken te scheuren. Gevaarlijk, maar bloedstollend mooi.

4,5 sterren

Gast
geplaatst: vandaag om 15:29 uur

geplaatst: vandaag om 15:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.