Machine Head - Bloodstone & Diamonds (2014)

De eerste demo, Killers & Kings, valt helaas een beetje tegen, deze klinkt namelijk een beetje als een 'greatest hits' van Machine Head. Alle bekende riffs en geluidjes zitten erin verwerkt. Hopelijk klinkt de albumversie van de song beter. Hoe dan ook- hier kijk ik enorm naar uit!

Hell yeah, een nieuwe van Machine Head. Ook ik kijk hier enorm naar uit. In augustus deze gasten nog gezien, in december staan ze alweer in NL gepland, in de nieuwe tivoli om deze plaat te promoten. .

Voor de liefhebbers is het intronummer "Now We Die" te beluisteren op youtube:

Machine Head Now We Die - YouTube

Ligt het aan mij of is Robb een beetje aan de schorre kant? Klinkt voor de rest wel erg lekker moet ik zeggen, ben benieuwd naar de rest!

Volgens hun officiële kanaal is het album al voortijdig gelekt. De eerste twee song klinken als meer van hetzelfde.(wat misschien helemaal niet erg is)

Ik vind Now We Die een beetje tegenvallen bij de eerste luisterbeurten.
Een beetje te clean en teveel episch willen doen,daarbij vergeten lekker te raggen.
Maar ook is het nummer niet echt vooruitstrevend. Met The Blackening en Unto The Locust had ik echt gevoel dat Machine Head zichzelf echt aan het uitdagen was. Dat idee krijg ik hier nergens.

Mwa, er wordt toch wel flink geragt in Now We Die, wat mij betreft. En wat een fijne solo's! Prachtige song. Vernieuwend is het inderdaad niet bepaald, net zo min als Killers & Kings. Wellicht wordt dit een meer 'klassiek' Machine Head-album.

Een "official visualizer" (??) van het nummer "Night of Long Knives" is inmiddels te bekijken/beluisteren via de volgende link:
MACHINE HEAD - Night of Long Knives (OFFICIAL VISUALIZER) - YouTube

Tja, ik heb meer luisterbeurten nodig om tot een echt oordeel te komen, maar na 1 luisterbeurt laat het nog niet echt een verpletterende indruk achter.

Ik ga zo luisteren. Maar Machine Head kan bij mij wel een potje breken, of ze nu op veilig spelen of niet. Als je omver geblazen wilt worden, zijn er trouwens genoeg alternatieven. Ik vind de solo's, de variatie binnen de nummers (rustmomentjes afgewisseld met versnellingen) en de kenmerkende sound het belangrijkste. Hoe hard of stevig het dan allemaal is, is voor mij van secundair belang.

Edit: Nu geluisterd.

Bij dit nieuwe Machine Head-album hink ik op twee gedachten. Het oordeel na de eerste luisterbeurt is tweeslachtig. Aan de ene kant lijkt dit een van de beste albums van de heren, een cd vol variatie en dynamiek. Er wordt ook driftig geëxperimenteerd, en qua teksten druipt de politieke betrokkenheid en de woede over de maatschappij er weer vanaf. Meer dan ooit zijn er samples te horen, en muzikaal biedt MH exact wat de trouwe fanschare mag verwachten. Diehards kunnen dit album blind aanschaffen.
Het negatieve dan. Een mens streeft naar perfectie, nietwaar? De muzikale krachtpatserij bereikt nergens een climax, de bulldozer dendert gestaag door en hoogtepunten laten zich lastig vinden. Richting het einde betrapte ik mezelf erop wat verveeld te raken. Twaalf songs in 71 minuten is wat te veel van het goede. Dat heeft puur met de kwaliteit van de nummers te maken. Dat bepaalde nummers nóg beter zouden klinken als ze twee minuten korter duurden, krijg ik niet uit mijn hoofd. Meer voor minder, of zo

Ik ken alle albums bijzonder goed, volg de band vanaf Burn My Eyes, en heb wel een zwak voor het geluid. Natuurlijk luister ik dit album de komende dagen en weken wat vaker, dan kan ook mijn oordeel nog wat veranderen. Voor nu ook nog geen ster, dat komt nog wel.

Ik zelf heb het idee dat de heren zichzelf voor deze iets minder hebben uitgedaagd dan voor de vorige twee platen. Maar misschien kan het ook wel voorkomen uit de writersblock die Flynn had tijdens de opname's.
Echter staan er wat mij betreft genoeg sterke tracks op de plaat om tot een goed eindoordeel te komen.
Ghost Will Haunt My Bones heeft een erg The Blackening gevoel en Take Me Trough the Fire en Eyes Of The Dead vind ik wel linken aan Unto The Locust
Game Over is wat mij betreft het topnummer. Lekker opzwepend refrein ondanks een beetje overacting van Flynn. Diezelfde overacting komt ook terug bij Damage Inside. De zang is hier wat to much en slaat hierdoor de plank mis.
Verassing van de plaat is toch wel sail Into The Black. Eerste vier minuten duren mij te lang maar de tweede helft is toch wel een beste klapper. Net of je ergens bij een filmset beland bent.

Ik mis op de plaat wel een beetje het bulldozer gevoel. Het mag allemaal wel iets pittiger en zwaarder. De lange intro's en tracks als Beneath The Silt, Damage Inside en Imaginal Cells halen de vaart er ook dan te veel uit.
Wat mij betreft zet Machine Head de sterke lijn na The Blackening en Unto The Locust niet geheel door maar komt met een prima album op de proppen.

Ik heb hier nu al een beter gevoel bij dan de laatste plaat. Deze neigt weer wat meer richting The Blackening.

Goed drumwerk, boze zang, vette riffs, mooie solo's/licks. Uitgebreidere recensie volgt nog.

oef wat een plaat, na het (achteraf toch wat) matige 'unto the locust' is dit een verademing, en een meer logisch vervolg op 'the blackening' het album is mooi uitgebalanceerd, maar gaat nergens echt meer volledig los in de zevende versnelling (zoals ze in het verleden). Dit mis ik echter nergens, Machine Head dendert weer als nooit tevoren over je heen, Rob heeft duidelijk over een heleboel zaken de 'P' in en laat dit merken.
Als absolute uitschieter mag 'night of the long knives' niet onvermeld blijven!!!

Vorige album vond ik niks aan, en eigenlijk had ik deze over willen slaan.
Toch maar even Now We Die beluisterd en dat klinkt wel erg goed moet ik zeggen. Ga deze dus toch maar een kans geven.

Stukken beter deze plaat. Wel ene-oor-in-andere-oor-uit maar op een aangename manier. Een prima 4* plaat dus.

Ja, er blijft weinig hangen nog. Dat heb ik ook. Het is wel een cd waar ik nog naar wil teruggrijpen. Hongerige metaloren hebben hier genoeg aan om zich te voeden, wat ik bij de vorige minder had. Het is van The Blackening geleden dat ik écht voldaan was. Maar ik blijf ook bij mijn gevoel dat het in veel nummers net iets te lang door blijft reutelen. Met een betere spanningsboog was dit zeker een van de beste MH-cd's geworden. Ik zweef ergens tussen 3,5 en 4 sterren in. Zal het wel naar boven afronden voor ze, ik ben de beroerdste niet

Een uitstekend album van Machine Head, maar het had allemaal veel beter gekund. De band heeft behoefte aan een producer die betere accenten kan leggen en vooral eist dat veel nummers ingekort moeten worden. Uiteindelijk, hoe sterk sommige passages ook mogen zijn, hoor ik te weinig nummers die ik live graag wil horen. Flynn, huur nou eens een externe producer in!

Bunkerhard, deze plaat, maar het kabelt maar voort. Het is alleen maar ramme ramme ramme en ik vindt de songs niet bijster bijzonder of pakkend. Met uitzondering van het geweldige Sail into the Black! 1 van de betere van heel Machine Heads ouvre!

Damage Inside ramt anders niet hoor.

Geweldig album, flink wat beter dan voorganger Unto The Locust, vooral door meer variatie binnen het songmateriaal en een ruigere en meer intense aanpak. De meeste songs zijn aan de lange kant maar bij Machine Head vind ik dat geen probleem. De band weet constant de aandacht vast te houden, ook nu weer. Veel positieve uitschieters, zoals de loodzware opener Now We Die, het felle Night Of Long Knives en knallers als Eyes Of The Dead en Game Over. Tekstueel ook allemaal weer zeer de moeite waard. Machine Head is en blijft mijn favoriete band.

Wel apart dat de nummers niet blijven hangen bij sommigen, bijvoorbeeld In Comes the Flood is wel een nummer wat in je hoofd blijft zitten.

Heb deze nu al een paar keer gedraaid en ik vind het erg goed, veel afwisseling, emotie, gave solo's, mooie melodieën en veel betere nummers dan op Unto The Locust.

Iedereen lijkt hem beter te vinden dan Unto the Locust en toch scoort deze plaat lager. Wat is er dan aan de hand?

Laatste maanden weer metal aan het luisteren. Dus deze nieuwe Machine Head kwam voor mij op het juiste moment. Voor mij het beste metal album van 2014. Maar goed, eerlijk zijn. Het overgrote deel van de metal releases zijn dit jaar aan me voorbij gegaan. Je kan ook niet alles luisteren. Maar - zoals ik jaren geleden ook deed - andere genres afwisselen met een stevig stukje metal tussendoor wil ik er wel weer inhouden.. \m/

Qua 'hardheid' sluit Machine Head altijd goed aan op wat ik graag hoor in metal. Harde maar nog verstaanbare en 'zuivere' zang. De snelheid en tempowisselingen met beukende tussenstukken, tezamen met innemende riffs. Zoiets! Hardere en meer duistere metal kan ik op zich ook wel aan. Zachter ook -lol-. Normaal gesproken kan ik een heel album van Machine Head zonder problemen uitzitten. De tijdsduur is de beproeving bij 'Bloodstone & Diamonds'. Heb het album sinds de release 2 of 3x in z'n geheel geluisterd en wat vaker in twee delen.. Of wat individuele nummers.

Absolute uitschieter voor is voor mij 'Night of Long Knives'. Echt een meesterlijke metal track. Verder springen 'Now We Die' en 'Game Over' er uit voor me. De intro van 'Sail Into the Black' is gezien de titel van het nummer erg tof, maar ik vind 'm wel wat lang duren. Was fijn geweest als er net wat meer wind in de zeilen had gestaan

Zeven jaar geleden zat ik in spanning te wachten op het nieuwe album van Machine Head, The Blackening. Ik had de band niet heel lang geleden ontdekt, en was er in weinig tijd een grote fan van geworden. De eerste keer luisterde ik alleen maar, alle aandacht voor de muziek. Die plaat maakte direct een diepe indruk.

Nu lees ik de reviews van Bloodstone & Diamonds, en heb ik eerder tegenzin om aan te plaat te beginnen. Aan de verminderde interesse voor het genre ligt het niet, ik luister nog met veel plezier naar de oude Machine Head en na vele andere bands in hetzelfde genre. Maar met Unto the Locust heeft deze band mij echt teleurgesteld, en ik ben erg bang hier meer van hetzelfde aan te treffen.

Tenzij iemand mij ervan kan overtuigen dat ik deze nieuwe Machine Head toch een kans moet geven...

De nieuwe Machine Head is net wat feller en scherper, maar verwacht geen radicale koerswijziging. Maar wat verlies je als je wél luistert? Het is alsof een cd luisteren iets is wat je bang maakt...

De reviews zijn toch juist lovend? BIjna iedereen vindt het een verbetering t.o.v. Unton the Locust. Zeker een luisterbeurt waard, zou ik zeggen.

Tel daarbij op dat 3,76 echt geen beroerde score is voor een metalplaat...

Gewoon luisteren!

Machine Head is eigenlijk precies waar ik van hou. Maar wat kunnen ze soms ook extreem zeikerig overkomen. Niet qua teksten hoor! Ik zal een voorbeeld te geven, Left Unfinished. Fantastisch nummer, totdat hij dit zingt: With all those things you left unfinished. Dat stemgeluid met dat verschrikkelijk zeikerige melodietje erbij! Zo zonde, want ik blijf me er steeds aan irriteren, terwijl ik het ook weer zo'n goed nummer vind! En Halo is er ook zo'n 1. Het refrein: the halo over my demise. Following a God so blind. Shallow in their sickening. Swallow not the shit they feed. Dit wordt zo extreem irritant en zeikerig gezongen dat het eigenlijk het hele nummer verneukt. Ik baal daar serieus van. En zo zijn er nog meer nummers waarin dat gebeurd! Heel erg zonde!! En deze CD zit er helaas ook weer vol mee!

Maar toch heb ik The Blackening gewoon op 1 staan in mijn top 10

Hoe kun je nu van Machine Head houden als je de typische en kenmerkende zangstijl van Rob Flynn niet te pruimen vindt? Ik heb me nog nooit één seconde gestoord aan zijn stem of stijl. Anders luisterde ik er niet naar, simpel.

Ik geef specifiek aan wat ik bedoel en er zijn dus ook heel veel liedjes waarin hij dat NIET doet, simpel. Je komt niet echt als een Machine Head kenner over op deze manier. Of heb je het niet goed begrepen?

Ik denk dat ik het wel begrijp, maar waarom je relatief veel kritiek hebt op de zangstijl maar The Blackening toch als je favoriete album aller tijden noemt snap ik dan weer niet.

Omdat op The Blackening alleen het refrein van Halo zo zeikerig klinkt. De rest van Halo is perfect evenals de rest van de plaat! Dus ik begrijp niet dat een plaat als The Blackening die een uur duurt met alleen het refrein van Halo als misser het niet mijn favoriete plaat kan zijn. En DargorDT begrijp ik al helemaal niet, want hij vindt het zelfs vreemd dat ik überhaupt naar Machine Head luister. 1 misser op The Blackening waar ik commentaar op heb, kom op zeg. Er bestaan voor mij nou eenmaal geen bands die alles perfect doen. Machine Head daarentegen heeft wel een aantal perfecte liedjes, maar geen perfecte platen, maar iedere band heeft voor mij op zijn plaat altijd wel een paar liedjes die ik toch liever oversla. Nou, dan doet Machine Head het erg goed met alleen het refrein van Halo waar ik over val. En Left Unfinished staat zoals jullie weten op een andere plaat.