David Bowie - Stage (1978)

Ik vind ”Stage” op alle fronten beter dan ”David Live”. De keuze van de liedjes vind ik beter, de stem van Bowie komt mijn inziens beter tot zijn recht, de band speelt goed en doet recht aan de liedjes en de geluidskwaliteit vind ik frisser klinken. Of deze live versies beter zijn dan de studio-opnamen kan ik moeilijk beoordelen, omdat ik daarvoor de studio-albums van Bowie niet goed genoeg ken. Wel vind ik ”Stage” een uiterst genietbare liveregistratie. Ik ben geen grote fan en/of kenner van David Bowie, maar ”Stage” luistert heerlijk weg, zit instrumentaal goed in elkaar (ook de strikt instrumentale liedjes zijn geen skipmomenten) en Bowie is prima bij stem. Kortom: een prima alternatief voor het gemis van een echt David Bowie concert denk ik dan, of niet?

Alleen al 4 sterren voor het fenomenale intro van Station to station. Nooit een beter intro gehoord!

David Bowie leerde ik als jonge puber in 1977 kennen via de single Sound and Vision. Sindsdien heb ik altijd een zwak gehouden voor diens albums met Brian Eno. Er zit een sfeer en vaak ook geluid in, dat ik bij ander werk van de man mis. David Bowie was immers een kameleon, die niet alleen radicaal van uiterlijk en imago maar ook van muziekstijl kon veranderen. In mijn oren is de som van zijn samenwerking met Eno meer dan 1 + 1 = 2. Ik hoop ze binnenkort langs te lopen, voor zover nog niet gedaan.

Afgelopen najaar kwam ik bij De Groeverij in Houten Stage tegen op geel vinyl. Eind jaren '70, ik had nog niet eens een platenspeler, zag ik iemand daarmee en het maakte indruk: de eerste keer dat ik vinyl anders dan zwart zag. Die lade in mijn geheugen ging open, ik nam de dubbelaar mee.
Anders dan lennon die kennelijk niets met kant 3 kan, heb ik minder met kant 1 en 2. Te rock en niet zo spannend. Juist met kant 3 heb ik meer: de mystiek van Warszawa, hier met de viool van Simon House, dan het uptempo Speed of Life waarbij de grommende studiosynth helaas is veranderd in een geluidseffect uit Star Wars, soit, het sferische en kalme Art Decade, de sci-fi-soundscape Sense of Doubt, de new wave van Breaking Glass; ze klinken weliswaar ronder en minder intens dan op studioplaat, maar qua composities vind ik ze veel spannender dan hetgeen op kant 1 en 2 klinkt. Meer experiment, eigenwijzer en véél meer sfeer.

Op kant 4 is meer ruimte voor uptempo muziek inclusief de gitaarcapriolen van Adrian Belew en Carlos Alomar. En al klinkt "Heroes" minder intens dan de studioversie en wordt What in the World aanvankelijk wel erg traag ingezet, het blijft bijzondere muziek. Alleen Beauty and the Beast, oorspronkelijk op "Heroes", vind ik minder, maar dat is dan ook conservatiever in aanpak.

Ach ja, met alle vormen die David Bowie aannam heeft een ieder zijn voorkeur. Binnenkort ga ik aan de slag met zijn jaren '90 werk met Eno.