Thurston Moore - The Best Day (2014)

Dit moet toch een van de grootste brain-farts zijn geweest uit mijn muzikale geschiedenis. Het is 2006, en mijn eerste (en enige) lowlands ervaring tot nu toe. Nogal overdonderd door al dat muzikale geweld, raak je soms nog wel eens de weg kwijt tussen alle optredens. Maar hoe ik in hemelsnaam Sonic Youth over heb kunnen slaan (in de Alpha) en in plaats daarvan bij het tergend slechte Enter Shakari (in de Charlie of zo) terecht ben gekomen is mij nog steeds een raadsel. Daydream Nation is natuurlijk een onvervalste klassieker, maar ook recenter werk als Murray Street of Rather Ripped kan ik erg waarderen. Maar de laatste tijd is het stil rond het moederschip dat Sonic Youth heet. Kim Gordon kwam vorig jaar met Body/Head en Thurston Moore was bezig met Chelsea Light Moving. Maar nu is er dus weer een 'solo' album van Moore.

En dat klinkt werkelijk waanzinnig. Speak To The Wild begint eigenlijk meteen met dat über-herkenbare Sonic Youth gitaar-geluid. Het tempo ligt echter wel een stukje lager, en in plaats van het 'hysterische' gekrijs van Kim Gordon horen we hier de rustige, stem van Moore zelf. Een hele erg fijne stem zelfs, waarbij je je af gaat vragen waarom die niet vaker te horen was in Sonic Youth. Sowieso is dit een erg verslavend nummer dat tussen minuut 6 en 7 nog lekker los gaat met een vlammende gitaar-solo. Dan valt ook pas op dat het nummer behoorlijk lang is, met ruim 8 minuten. Het verveelt echter geen moment, en na de laatste noten wil je eigenlijk meteen weer op repeat. Wacht daar nog even mee. Er komt nog veel meer moois. Forevermore bijvoorbeeld, dat nog een stukje langer is met ruim 11 minuten. Het begin is een stuk dreigender dan Speak To The Wild, maar het is wederom heerlijk bezwerend met repetitieve ritmes en gitaar-riffs; het brengt je bijna in een soort trance. Ook het lange instrumentale tussen-stuk is hypnotiserend goed, zonder dat er nu echt heel veel 'bijzondere' dingen gebeuren. Verveling ligt overal op de loer, en het is te danken aan het vakmanschap van de band dat dit nummer daar juist ver van af blijft. The Best Day klinkt daarentegen bijna poppy, met een waanzinnig lekkere melodie in de zowel de gitaar als zanglijn van Moore. Maar Moore heeft het 'hysterische' van Sonic Youth zeker nog in zich hoor, zoals te horen op Detonation. Het is meer up-tempo, waarbij de gitaar lijnen steeds maar sneller en sneller lijken te gaan.

Dit album is eigenlijk gewoon te verslavend. Het bezweert en hypnotiseert zonder dat nu meteen duidelijk wordt waar dit vandaag komt. Misschien wel door de stuwende ritme-sectie en de heerlijke gitaar klanken van Moore zelf. Daarnaast is de stem van Moore bijzonder fijn om naar te luisteren. Dit tezamen zorgt dus voor een werkelijk heerlijke plaat. De 50 minuten vliegen werkelijk voorbij. Als dit het niveau is van Moore solo, heb je bijna geen behoefte meer aan Sonic Youth. Dit kan namelijk gemakkelijk concurreren met hun beste werk.

Pat-sounds: Album Thurston Moore - The Best Day (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Thurston Moore frontman van Sonic Youth bewaarde toch wel altijd zijn beste momenten voor Sonic Youth.
Nu die band niet meer actief is kan hij zich helemaal op zijn solocarrière storten.
Demolished thoughts uit 2011 was eigenlijk ook al een prima album met mooie liedjes.
Maar nu heeft hij dan toch zijn handen vrij om solo zijn ding te doen.

Opener Speak to the wild is echt zo;n slepend nummer wat typisch voor Moore is.
Met van die instrumentale stukken tusen de zang die niet heel virtuoos zijn maar wel heel meeslepend

Forevermore, hier horen we Thurston “That's why I love you forevermore “zingen, kan gezien het verloop van de scheiding bijna niet over Kim gaan.
Dit is ook weer zo'n prachtige long track waar ik geen genoeg van krijgen, hier wordt toch weer mooi geschilderd met instrumenten.
Ik vind Thurston Moore ook een hele prettige zanger, dus dat helpt.

Tape, begint mooi bezwerend, er zit een bepaalde spanning in dit nummer, de instrumentale stukjes (vind ik toch wel een typisch Sonic Youth kenmerk) tussen de zang zijn prachtig, dit geldt eigenlijk wel voor het hele album.

The Best day, up tempo liedje wat zo op Dirty had kunnen staan.

Detonation is een korter punky liedje, geen uitblinker maar wel lekker.

Vocabularies start met een mysterieus intro, mooi liedje over een universele taal.

Grace Lake is een instrumentaal en zo mooi, dit is iets wat Thurson als de beste beheerst en waarom ik deze muziek zo mooi vindt.
Vaak worden dit soort muziekjes door hem gebruikt om refreinen aan elkaar te verbinden, maar zo is het ook prachtig

Germs Burn
Ook weer zon typisch Sonic Youth liedje, heerlijke instrumentale break die eigenlijk niet lang genoeg kan duren.

The Best Day is een prima energiek album geworden.
Moore heeft er plezier in en profiteert daarbij van de prima ritme sectie , Debbie Googe en Sonic Youth drummer Steve Shelley
Thurston Moore heeft weer een geweldig album gemaakt, je zou er Sonic Youth bijna door vergeten, bijna.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Thurston Moore - The Best Day - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Een liefdesbreuk binnen een band zorgde in het verleden nog wel eens voor een artistieke impuls (Fleetwood Mac, Abba), maar in het geval van Sonic Youth lijkt de scheiding van leden van het eerste uur Thurston Moore en Kim Gordon direct ook het einde van de band te betekenen.

Nu was het heilige vuur eerlijk gezegd ook wel wat gedoofd bij de legendarische noiserock band, maar bij Sonic Youth wist je het maar nooit.

Datzelfde geldt eigenlijk voor de solocarrière van Thurston Moore. De Sonic Youth gitarist leverde met zijn tweede soloplaat, Psychic Hearts uit 1995, ooit eens een ware klassieker af, maar Thurston Moore maakte ook een enorme stapel buitengewoon vage en rommelige platen waarvan nauwelijks chocolade te maken was, al zat er zo heel af en toe een ruwe diamant tussen.

Ik was daarom wel nieuwsgierig naar de nieuwe soloplaat van Thurston Moore, maar had zeker geen overdreven hoge verwachtingen van The Best Day. The Best Day blijkt echter een verrassend sterke plaat, die zich kan meten met de beste soloplaten van Thurston Moore. Ik ga direct nog een stapje verder, want The Best Day haakt als je het mij vraagt qua niveau ook aan bij een aantal prima Sonic Youth platen en dan met name bij de platen die de band uit New York aan het eind van de jaren 80 en begin van de jaren 90 maakte.

Het is een onverwachte prestatie van Thurston Moore, die kennelijk creativiteit heeft gehaald uit zijn liefdesbreuk (wat natuurlijk ook niet nieuw is, al is The Best Day geen klassiek breakup album).

The Best Day bevat acht tracks en duurt uiteindelijk zo’n 50 minuten, wat betekent dat er een aantal lange tracks op de plaat staan (de langste duurt 11 minuten). Het zijn tracks die bestaan uit meerdere lagen.

In een aantal tracks komt Thurston Moore op de proppen met behoorlijk toegankelijke melodieën en refreinen en benadert hij de aanstekelijke rocksong, terwijl een aantal andere tracks zijn opgebouwd rond lome en psychedelische klankentapijten.

Het is maar een deel van het verhaal, want hiernaast is er natuurlijk altijd de laag met het unieke gitaarwerk van Thurston Moore. Alle tracks op de plaat bevatten ook een laag waarin steen voor steen een gitaarmuur wordt opgebouwd en vervolgens weer wordt afgebroken.

Dit kunnen de gruizige gitaarmuren zijn waarop Sonic Youth het patent had en heeft, maar ook buitengewoon inventieve gitaarmuren met verrassende loopjes of zelfs akoestische en psychedelisch aandoende gitaarmuurtjes. Sonic Youth drummer Steve Shelley slaat het geheel tenslotte op fraaie en trefzekere wijze aan elkaar.

Er zijn niet veel gitaristen die mijn aandacht lang vast kunnen houden met het bouwen van gitaarmuren, maar Thurston Moore slaagt er met speels gemak in, mede omdat hij zelfs in de lange tracks de rocksong met kop en staart niet vergeet.

The Best Day is al met al een even fascinerende als aangename plaat, die niet alleen kan worden gerekend tot de beste soloplaten van Thurston Moore, maar ook het leed rond het uit elkaar vallen van Sonic Youth weet te verzachten. Dat had ik in ieder geval niet verwacht. Erwin Zijleman