Pendragon - Men Who Climb Mountains (2014)

Eén van de beste en fijnste zangers die ik ken. Dus dat is helemaal je eigen probleem.

Best en fijn zou ik het ook niet willen noemen. Meer een geval van love it or leave it. In ieder geval oprecht en authentiek.

Hij raakt mij als geen ander. Het is een gevoel.
Er zijn veel zangers die niet tot de top horen, die ik waanzinnig vind.

En zo'n berichtje vroeg er gewoon om.

Dat is zeker mijn probleem, maar 'best' lijkt me nou niet direct de juiste kwalificatie. Zijn bereik is maar erg beperkt en in de hogere regionen bijkans iel. Los van het feit dat hij weinig varieert in zijn zanglijnen. Kan ik niet echt 'best' noemen. In het genre lopen aanzienlijk betere zangers rond. Dat je dat 'fijn' vind is geen punt, ieder zijn meug.

Ik vind hem ook een karakteristieke zanger die met onder andere zijn ludieke stemgeluid deze band zijn eigen kleur te geven.

Bij elk album van deze groep valt op dat men zich massaal over de zang beklaagt. Dat vind ik erg overdreven en ook niet helemaal begrijpelijk.

Je hebt uitmuntende zangers en soms wat mindere, ik kan nog wel een paar namen noemen. Daar doet men het ook niet.

Zeker als iets nog zoveel meer heeft te bieden zie ik niet in waarom het ineens zo'n algemeen struikelblok zou moeten zijn.

Het is wel de tijd van de aantrekkelijke releases momenteel, ik heb ook wel interesse om deze aan te schaffen.

Heb er tegenwoordig iets meer moeite mee dan voorheen om alles zomaar gratis te graaien, vooral bij een niet enorm grote act als dit.

En de andere albums hebben mij tot nu toe erg goed gesmaakt, mooie aanleiding om eens iets te kopen, deze komt wel in de kast denk ik.

'No mountain high enough' voor de mannen van Pendragon. Sodeju wat een lekker album zeg. Heerlijk tempo en een vreselijk goeie productie. Krijgt nog een paar draaibeurten de komende tijd maar ik ga dat mooie gemiddelde in ieder geval niet naar beneden halen. Prachtig.

Ik luister nu ook. Prachtig is het woord! Een top-cd. En ik ben nog niet eens halverwege.

Vreemd genoeg ben ik nog steeds niet bekend met deze band, hoewel prog een aanzienlijk deel van mijn muzieksmaak uitmaakt. En als fan van Threshold, Arena en Marillion zou ik Pendragon 'gewoon' goed moeten vinden. Maar een band deel laten uitmaken van je muzikale routine is nog iets anders dan de muziek van een band waarderen Volgens mij is dat wel herkenbaar. Pendragon luister ik eigenlijk zelden of nooit. Daar zou met dit nieuwe werkje weleens voorgoed verandering in kunnen komen!

Ik las wat over de zanger... Nee, hij is geen topper. Maar moet dat? Hij past wel bij de muziek denk ik, heeft een eigen stijl en haalt geen rare fratsen uit. Ik kan me wel voorstellen dat er mensen zijn die liever andere zangers horen, maar de muziek van Pendragon verkrijgt zijn karakter mede dankzij hem. Nog geen ster, daarvoor is het nog te vroeg. Maar ik neig nu al naar vier sterren.

Pendragon is ook gewoon Barrett. Het is niet zo, dat er even een zanger gewisseld kan worden. Barrett schrijft de muziek en de teksten, en die zijn vaak wat filosofisch van aard. Misschien een beetje vergelijkbaar met latere Camel met Latimer als enige songwriter/zanger.

Daar doe je toch echt Clive Nolan mee te kort

Inmiddels heeft het album een aantal luisterbeurten achter de rug. En..... ondanks dat het album al als een komeet insloeg lijkt het alsof de krater die daarbij ontstond alleen maar dieper wordt. Woh..... wat een album. Pendragon bewijst constante kwaliteit te bieden. En dat al zoveel jaren achter elkaar. Keer op keer blijkt de band zich verder te kunnen ontwikkelen. Dit album zal de komende tijd wel even de boventoon blijven voeren.

Zoals meestal het geval is komt een nieuw album ook terrecht op de mp3 speler. Basisuitrusting voor het uitlaten van onze hond Joy. Ik kan je verzekeren ook zij is blij met dit nieuwe album. Immers opzetten betekent afluisteren en dus... een uitgebreide wandeling.

Dus NIck als je dit leest. Bedankt namens Joy

Nee hoor, Clive Nolan heeft binnen Pendragon weinig te vertellen. 'Alle' composities zijn van Barrett, Nolan mag alleen maar inspelen (en op dit album zelfs dat niet eens altijd) en zijn rol in het groepsgeluid steeds kleiner.

Precies. Nolan en Gee (en nu Blundell erbij) zijn belangrijk voor de band, als muzikanten, en ze doen altijd hun stinkende best.

Maar Pendragon is toch echt Barrett's geesteskindje. Daarom doet Nolan ook zoveel solo (Arena, Shadowland, Casino, Jabberwocky, etc.) omdat ook hij wel leuke songs kan schrijven. Zingen kan hij in elk geval niet echt goed (Shadowland).

En album dus aangeschaft. Wel aan de prijs moet ik zeggen. Dit waarschijnlijk omdat je min of meer verplicht wordt om er een of ander live ding bij te nemen, is het een cd of dvd, ik weet het niet eens. Heb daar dan ook eerlijk gezegd weinig interesse in, daar doe ik het niet voor.

Doe het voor studio materiaal en dat mag er zeker weer zijn zo op het eerste gehoor. Nu aangekomen bij For When the Zombies Come. Grappig dat Nick zich laat inspireren door The Walking Dead, of van die andere post-apocalyptische verhalen. Vind ie blijkbaar mooi.

Is ook wel nice.

Klinkt erg goed allemaal. En de gitaar natuurlijk, daar is het mij min of meer om te doen. Vind het erg lekker hierbij om zelf ook even de axe te hanteren en gewoon wat mee te spelen. Hij haalt wel het beste in mij naar boven heb ik het idee. Deed dat van de week ook al met een ander album en toen dacht ik wel even van.

Hey.

Ik word best goed hierin man.

Oeps.

Dus mede daarom was ik wel enthousiast geworden om dit te kopen, je kan er veel van leren.

Pendragon is inderdaad een leuke band om bij te pielen. Heb ik bij Ash en Camel ook erg. Gewoon omdat er een bepaalde kalmte in zit, zodat je niet snel de fout in gaat.

Walking Dead is een serie toch? Over zombies? Ik snapte de tekst al niet.
Barrett schreef al een tekst of een David Lynch-film, dus hij zal wel wat met horror hebben.

The Walking Dead is een populaire serie over 'zombies' die tegenwoordig op Fox te zien is. Afgelopen maandag is het nieuwe seizoen van start gegaan en dat viel mij niet tegen in ieder geval. In de tekst schetst hij wel dat kenmerkende post-apocalyptische plaatje dus vandaar mijn aanname dat hij daar dan wel iets mee zal hebben.

Wel grappig om daar je inspiratie uit te halen. Het levert een prima track op in ieder geval.

En Camel sowieso ook wat dat betreft ja. Toevallig gisteren nog met Rajaz bezig geweest.

En natuurlijk de reden voor mij om zeker uit te kijken naar het nieuwe Pink Floyd album.

Deranged

Dan kan ik jou alleen maar des te meer de laatste Wishbone Ash aan bevelen. Kan jij je zeker geen buil aan vallen.

Daar ga ik dan zeker eens achteraan.

Meer meer meer is altijd welkom.

Is absoluut weer een prachtig prikkelende plaat geworden.

Zeker geen spijt van aankoop.

We krijgen hier gewoon weer een meer dan uitstekend wervelende portie symfo op ons afgeworpen.

Typisch zo'n album dat nog wel wat verdere verdieping behoeft en verdient maar komt sowieso niet lager dan een dikke vier.

Kreeg overigens de indruk dat hij hier wel wat beter is gaan zingen dan voorheen, hoe dan ook is hier wat mij betreft met de zang zeker niets mis.

Bij vlagen deed het me ergens in de verte zelfs een beetje aan Peter Nicholls denken.

Gewoon weer een zeer waardige uitgave in het genre dat ik altijd een warm hart heb toegedragen.

0,5* erbij. Wat een verschrikkelijk goed album is dit toch zeg. Prog verrassing (voor mij althans) van het jaar. Heerlijk.

Gloeiende, gloeiende, wat een mooi album, echt Pendragon maar toch afwijkend van Pure & Passion, ik vind het meer ingetogen en berustend gespeeld zonder de uitspattingen op bv Indigo, Empathy....hoewel pas 1 maal geluisterd met koptelefoon dus moet nog doordringen, na een paar luisterbeurten kom ik met de punten, wel blij verrast dat het toch weer vernieuwend is, manier van productie... en dat alles kwalitatief prima is!

Mij zijn de eerste twee beluisteringen ook absoluut niet tegengevallen. Inderdaad wat rustiger dan Pure en Passion maar zo op het eerste gehoor niet minder goed.

De bonuscd is trouwens ook niet onaardig. Een akoestische 'private house gig' van Nick Barrett solo, waarbij het wel goed gelukt is om de sfeer van die avond over te brengen op de cd. 'Helaas' wil zo'n concert in kleine setting nog wel eens wat melig worden, inclusief dingen die naar de band (zanger) geroepen worden en knap vals meezingen, wat op zich dan weer leuker is voor de aanwezigen dan voor de thuisluisteraar.
Verder had Barrett wel iets meer buiten zijn comfort zone mogen treden voor de setlist, het was bijvoorbeeld best aardig geweest om een paar covers te spelen in plaats van toch de nummers die Pendragon zelf ook met behoorlijke regelmaat opvoert. Wellicht zouden er dan ook een paar nummers gesneuveld zijn die zich meer lenen voor een uitvoering door een hele band en minder door een akoestische soloperformance (Master of Illusion bijvoorbeeld).
Maar goed, door bovenstaande opmerkingen lijk ik negatiever dan ik ben over bedoelde bonuscd, ik vind het namelijk een zeer aardige aanvulling op de collectie.

Shit een nieuwe Pendragon! Was me totaal ontgaan. Gebeurt me zelden of nooit
Ga er gauw achteraan! Gezien de jubelende berichten die ik hier lees moet het een topalbum zijn. Ben benieuwd!

Ik ben toch tot de conclusie gekomen dat dit album me wat minder heeft gegrepen dan Pure en Passion. Te hoog kabbelgehalte waarschijnlijk en er wordt net wat te weinig van leer getrokken hetgeen af en toe een wat ''zeurderig'' effect oplevert in mijn oren. Zo zal het ook wel zijn bedoeld hetgeen de plaat er zelf niet minder op maakt uiteraard. Het is wat atmosferischer waar je voor in de mood moet zijn ook. Toch grijp ik liever weer terug naar de voorgangers. Maar een 4 blijft het zeker waard en dat is toch niet slecht voor een plaat met groeipotentie. De Faces, Zombie en Explorer tracks zijn voorlopig favoriet.

Ben na een aantal luisterbeurten toch aardig onder de indruk van dit niet verwachte meesterwerk, elk nummer raakt me wel dus constante kwaliteit, ook ik beaam net als mijn voorganger dat het album rustiger opgevoerd is maar na een aantal keren viel het kwartje wel bij me, zelfs de kortere nummers bekoren me zoals In Bardo en Faces of Light terwijl ik voorheen kickte op de langere nummers, ook dacht ik tijdens de 1e luisterbeurt de gitaar "een beetje te missen" maar dit is een paar dagen later ook verholpen, Come home Jack en Explorers zijn de prima langere nummers, blij verrast wat Nick & Co. ons voorgeschoteld heeft, voorlopig gaat dit album mee in de auto....
Pendragon blijft met Marillion mijn favoriet momenteel, daarvoor nog steeds Pink Floyd en Genesis, blijf het genre dus wel trouw ook met hogere leeftijd, ha,ha!

Inderdaad nog een van de weinige bands die de kwaliteitstraditie in dit genre voortzet. Maar ook Floyd, Genesis en Marillion hebben platen gemaakt waarbij je in de eerste instantie even achter je oren zit te krabben maar waar later het kwartje ook is gevallen, hoewel bij de laatste wat minder. Ik heb er dus nog alle vertrouwen in.

Explorers of the Infinite is een ijzersterk nummer.

Ik vind het een prachtig album ! Een van de beter progreleases dit jaar .. Ook nieuwe drummer Craig Blundell blijkt een geweldige aanwinst te zijn. Ik snap alleen niet waarom de drumsound op het album weer zo electronisch klinkt. Waarom nou nooit eens een mooie acoustische drumsound op een Pendragon album ??

Snap niet wat je bedoelt, voor wat betreft de drumsound.

Zet de laatste van Opeth maar eens op en vergelijk de sound van de drums !

De sound van drums verschilt logischerwijs per band en per plaat. Maar wat ik van Opeth ken, pas dat daar prima. Maar die willen toch een ouderwetse jaren 70-geluid? Weet niet of dat bij Pendragon zo de bedoeling is.

Maar electronisch vind ik niet echt het juiste woord. Of althans zo zou ik het niet noemen. De drums bij Milennium en Riverside klijken bij mij juist weer te veel getriggerd.

Ik ben nog wat gaan zoeken, en los van een octapad, zijn de drums toch allemaal analoog (akoestisch wat je wilt), dus ik snap je nog steeds niet.

Zie ook hier: Introducing Blunders | Pendragon