Pendragon - Men Who Climb Mountains (2014)

Mooi. Hij is toegevoegd. Nu kan het aftellen beginnen.

Pure en Passion zijn wel tot mijn favoriete albums van de laatste jaren gaan behoren, draai ze beiden dan ook regelmatig. Als deze de lijn doorzet, heb ik er ook wel zin in.

Beautiful Soul klinkt niet mis en smaakt wat mij betreft alleszins naar meer!
Beautiful Soul from Men Who Climb Mountains by Pendragon - YouTube

Net beautiful soul ff geluisterd. Bijna om ver geblazen. Kijk uit naar het album en concert

Wanneer is de release?

Eergisteren zijn alle preorders gepost dus die komen deze week overal ten lande toe normaal gezien... Gewone release is ook ongeveer deze/volgende week.

Aha, dank u zeer. Blij toe dat ik er nu pas lucht van gekregen heb dan.

Love de stem van Nick Barret en de manier waarop hij zijn gitaar laat zingen/huilen. Helemaal in de stijl van de laatste twee platen. Hoogtepunten voor mij zijn: Faces of Light en het fenomenale Explorers of the Infinite.
Goeie!

Vandaag in de luister. Aantal dingen vallen me direct op: Blundell is echt een dikke drummer, maar ook een drukke drummer. Daarbij is de mix van de drums anders dan op andere platen.
De riffs zijn minder hard gemixt maar de solo's staan er wel erg dik en mooi op.
Verder hoor ik een paar stukjes mooie vrouwenzang en wat lekkere Nolan-solo's.

De bas staat ook behoorlijk dik in mix. Nu weer verder luisteren.

Favoriet: Explorers of the Infinite. Precies, die dromerige, atmosferische, gevoelige, hartbrekende symfo van de band waar ik zo gek op ben. Het gitaarwerk is fenomenaal.

Voorlopige conclusie, kan best een 5* worden.

Deze plaat is typisch zo'n plaat geworden, die in één geheel gehoord moet worden. De songs lopen in elkaar over, hebben dezelfde sfeer en lijken gewoon één lang muziekstuk te vormen.
Soms moet ik op het display van mn ipod kijken of het nu een nieuwe song is of nog dezelfde.
Knap gedaan, en mijn aandacht blijft over de gehele lengte vast.

Wat een fantastisch album is dit zeg, je wordt weggeblazen.
Fantastische nummers , goed gemixt en een waanzinnig gitaargeluid, ik ga ff door met luisteren

ben hem nu aan het luisteren.......

En ?

Mijn eerste indruk is goed! Kan nog geen favoriet aanwijzen, op het eerste gehoor geen uitschieters. Ik vind hem voorlopig van een constant hoog niveau! Even afwachten hoe dat zich ontwikkelt. Moet hem nog meer luisteren....

ook mijn eerste indruk is een lekker album met voor mij - op het eerste gehoor - de betere nummers: In Bardo, Faces of Darkness en For when the Zombies come.
binnenkort de beoordeling

Gisteren in slaap gevallen met Come Home Jack en In Bardo, wakker geworden bij Explorers of the Infinite, maar wat ik me ervan herinner, was prachtig. Vandaag maar eens integraal en met wakkere aandacht beluisteren

Na één keer te hebben geluisterd valt mij op dat Pendragon deze keer de wereldse invloeden van Passion achterwege heeft gelaten. Het klinkt minder rommelig en wat evenwichtiger in mijn oren.

Het muntje moet nog even vallen maar dat is vaker bij de albums van Pendragon het geval. Dit zou nog wel een pareltje kunnen zijn. Nog maar eens een paar keer luisteren.

top, mijn eerste indruk is dat dit album hun beste werk is sinds Pure, en misschien Pure wel gaat overstijgen. de epische atmosferische instrumentale stukken zijn weer terug en Nolan laat ook een fenomenale solo horen op de synthesizer. Na het toch wel teleurstellende Passion mag ik toch wel concluderen dat Pendragon weer in topvorm is!

Idd een album dat je op je in moet laten werken. Ook wat minder catchy en wat meer ingetogen over de hele linie. Ik mis in ieder geval al wat meer de knallende solo's die er op de vorige albums werkelijk uitsprongen. Maar ik heb hier lang genoeg op gewacht om er weer ouderwets van te kunnen genieten. Voorlopig een 4****.

Het zwaartepunt ligt voor mij toch in de tweede helft van de plaat, vanaf de twee faces zeg maar...
Sterretjes zijn aangeklikt maar zou zo maar kunnen veranderen met de tijd!

Moest er even inkomen maar vanaf In Bardo is het wel genieten geblazen. De eerste nummers vergen nog wat luisterbeurten denk ik. Prachtige gitaarsound.

Het klopt inderdaad dat de eerste drie nummers wat moeilijker zijn om goed in mijn hoofd te settelen.

Daar staat wel tegenover dat Faces of Light/Darkness en Explorers of the Infinite superdikke songs zijn.

Wie heeft trouwens de bonuscd met de akoestische tracks?

Ik weet eigenlijk niet eens of dit album ook zonder die bonuscd wordt verkocht. Bij het concert van afgelopen zaterdag was er in ieder geval geen keuzemogelijkheid. Ik heb er overigens nog niet naar geluisterd, maar dat geldt eveneens voor het album zelf.

Val ik hiermee door de mand?

Nu wel.

Voorlopig niet

Ik heb het album nu een 10 tal keer geluisterd en kom tot de conclusie dat het een evenwichtig album is geworden.

De nummers pakken je beet van het eerste begin tot de laatste minuut.
Nick Barrett heeft zichzelf overtroffen door het puur pendragon geluid te larderen met extra's zoals het gebruik van analoge pedals en aparte geluiden.
Ook het drumwerk is veel minder hard gemixt dan zijn 2 voorgangers en dat komt de muziek ten goede.

De gitaarsolo's zijn minder lang maar passen precies in de song, lang genoeg om ervan te genieten.
Ook de refreinen waarop Barrett een patent heeft blijven hangen.

Mijn favoriete nummers zijn come home jack, met vooral in het begin het gitaatwerk, de ballad Faces of light en het hoogtepunt wat mij betreft for when the zombies comes met een prachtige solo


een aanrader en 5 sterren waard, komt bij mij als nummer 2 binnen in mijn favoriet top 10

Ik moet er nog steeds aan wennen. Uiteraard weer een prima album maar toch weer anders dan de voorgangers. En waarschijnlijk te verwend geraakt door het daarop aanwezige solovuurwerk wat hier idd wat minder wordt toegepast. Toch wel weer genieten geblazen.

Zo jammer dat Barret ook zingt.