Pendragon - Men Who Climb Mountains (2014)

Gôh, na bovenstaande durf ik mijn mening niet eens meer neer te pennen, maar aangezien het hier een discussieforum is doe ik het toch...
Ik trek die zanger ook slecht. Hij klint mij als Per Gessle van Roxette (een held van mij trouwens, dus vooruit), maar dat is in dit genre vast geen aanbeveling.
Verder vind ik het een beetje klinken als de B-keus van Anathema.
Is er misschien een andere plaat van deze mannen om wel serieus in te stappen? Want ik krijg ook het idee dat je hier een beetje "in moet zitten". Met dank alvast.

Als je de zang slecht trekt en dit b-keus Anathema vindt dan kun je je tijd beter aan een andere band besteden want dan ga je de rest ook niets vinden.

Lachen, die Pinsnider. Ga inderdaad maar lekker Anathema luisteren jongen. Jij komt er wel.

Hmmm.... Ik ga toch even serieus hier op in, omdat er toch om een tip gevraagd wordt.

Ik zou beginnen met Not of this World en dan langzaam chronologisch uitbouwen. De liveplaten zijn ook allemaal de moeite waard.

Ik ken Anathema niet erg goed, maar genoeg om te kunnen stellen dat beide bands niet veel op elkaar lijken.
Pendragon is een mix van Camel, Pink Floyd, Marillion, IQ en Threshold.
Als je de stem van Barrett niet zo goed trekt, dan zou ik het toch proberen, want zijn composities en zijn gitaarwerk zijn subliem.

Ik heb nooit de Roxette-vergelijking opgemerkt. Ik vind het nogal verrassend, maar soit.
Veel succes Pinsnider!

Je bent een echte goedzak, Ozric.

Vooruit. Pure en Passion zou ik sowieso iedereen overal en altijd aanbevelen. Prachtige albums. Blijf ernaar teruggrijpen, i.t.t. Anathema... Op beiden wordt flink meer gas gegeven dan op dit album, niks B-keus van helemaal niemand.

Waar ze op Pure nog een schop onder hun kont kregen is Pendragon op deze CD weer in rustiger vaarwater gekomen. Te rustig wat mij betreft, want hoewel het gitaarwerk best mooi is, begint die zang van Nick me dan toch tegen te staan na een aantal nummers. Teveel wordt in hetzelfde tempo gedaan en ik mis dus duidelijk de risico's die ze op Pure wel namen. Passion had ook van die momenten, maar hier mis ik ze duidelijk.

Daar ben ik het eigenlijk wel mee eens ja. Ik hoor ze ook liever wat meer vlammen. Verre van slechte plaat maar ik had toch op wat meer vuurwerk gehoopt. Dat was nou juist wat de omstreden zang zo goed compenseerde.

Tja, Tony, als we de negatieve berichten ons zouden laten voeden, worden we ook maar bitter.

Muziek is uiteindelijk toch een high, een genot, een zaligheid. Dus dat wil ik er ook uit blijven halen.
Ik hoop dat de vlam van Pendragon flink overslaat op anderen, en anders is het gewoon jammer, maar ik ga me er niet over opwinden.

Nee, dat laatste moet je vooral niet doen.

Hoewel deze dus wat rustiger is dan eerder werk, merk ik aan mezelf dat Pendragon al zoveel krediet heeft opgebouwd dat ik de "stijlbreuk" (klinkt heftiger dan die is...) interessant genoeg vindt om ook dit album te blijven draaien. Pendragon is voor mij in het genre stiekem gewoon een van de beste bands van de laatste jaren.

Pendragon slaagt erin, om bij elke plaat een bepaalde mate van consistentie te hebben.
De platen klinken ieder op zich als een geheel.

Deze is inderdaad minder stevig als Pure en Passion maar heeft een bepaalde mysterieuze sfeer wel erg mooie synthpartijen. Ook zijn de gitaarsolo's minder vurig maar op een totaal andere manier toch erg smaakvol. Ik noem Explorers of the Infinite als voorbeeld, hoe je ook zonder scheurende solo's een erg mooie track kan maken met interessante wendingen en smaakvol gitaarwerk. Misschien wat vergelijkbaar met moderne Marillion.

Dank voor de moeite! Wat ik niet goed genoeg heb aangegeven is dat ik het op zich wel interessant vind, want muzikaal hoor ik wel wat geinige dingen en de referenties die worden gegeven hoorde ik veelvuldig terug. Ik ga dus toch wat meer checken, maar zal mijn mening niet meer neerpennen als ik niet ten minste superlyrisch ben. Aan mensen die zich storen aan een minder positieve post wil ik graag de fanpagina van deze band aanraden. Voorde sportieven onder u: dank!

Nou Pinsnider, een band een b-bandje noemen is nooit leuk. Vooral als het geen hout snijdt.
Dus ik snap wel dat mensen zich er aan storen.

Dat is een kroeg binnenlopen en zeggen: hey, het ziet er hier niet zo gezellig uit als in een andere kroeg, maar goh doe maar een biertje.

Ha, da's een mooie vergelijking en misschien heb je wel een punt. Dat had ik misschien wel anders kunnen verwoorden.

Ik let niet altijd op teksten maar met deze plaat zing ik net iets te veel mee dat ik stilaan nog ga geloven dat 'alleen God het weet'. Ik denk dat ik nog meer voeling zou hebben met deze plaat als ik gelovig zou zijn. Net als bij pakweg Neal Morse. Nu zing ik dingen mee waar ik zelf niet achter sta. Gelukkig is het muzikaal uitstekend.

Afgelopen zondag met dat baggerweer een concert in Polen van de heren bekeken, toch wel klasse hoor, ze hebben allen een grote bijdrage, zal mij benieuwen hoe dit nieuwe album live klinkt.
Nick's stem hoort gewoon bij deze hoogwaardige kwaliteitsmuziek, no problem.

magisch mooie plaat , kon ze niet , openbaring van het jaar ....

Eerste album dat ik luister van Pendragon. Inmiddels twee keer gehoord met flinke tussenpozen. Een vertellende plaat. Eentje met een verhaal. Nou ja, ik weet niet of er één verhaal achterzit, maar zo luistert het wel weg. Elk nummer een nieuw hoofdstuk. En deze sluiten naadloos op elkaar aan. En eigenlijk zonder dat je het in de gaten hebt luister je door, zoals je een goed boek in één keer kan uitlezen. Het is net voldoende spannend en blijft geloofwaardig. De wat lange tijdsduur is niet eens bezwaarlijk en ik heb ook absoluut geen problemen met de zang. Integendeel zelfs. De emotie die voortkomt uit de zangstem maakt het juist vertellend en geeft het verhaal meer dimensie.

Leuk om te horen keijzm73. Samen met Transatlantic en Threshold is Pendragon nog in de race voor plek tien in mijn jaarlijst En ik ga dit album deze week weer eens luisteren, na de eerste keer was ik er zeker over te spreken.

Hehe, die nemen bij mij resp. plaats twee en jawel, één, in!

Nou, Pendragon zit in de race, samen met Wishbone Ash en United Progressive Fraternity. Verder geen classic rock/progrock/aor volgens mij in mijn lijstje. Oh ja wel, de nieuwe Winger en Magnum.

Verder is het alleen electro en synthpop. In elk geval maakt Threshold geen kans meer. Ook IQ, Saga en Pallas niet. Mager jaar voor de progrock. Het lijkt wel of de koek nu echt op is.

Bedankt voor die tips, Wishbone Ash en Progressive Fraternity ken ik niet (WA alleen van naam). IQ heb ik wel in mijn jaarlijst gezet. Maar ik kan niet echt vergelijken met ouder werk, zonder dat referentiekader luister je waarschijnlijk anders. Eerst maar even nagenieten nu van Marillion gisteravond.

Distorted Harmony (progmetal uit Israel) heeft overigens ook een goed album uitgebracht, de moeite waard.

United Progressive Fraternity is een vervolg op Unitopia, en ligt in het straatje van IQ en Pendragon.

Wishbone Ash is gewoon ouderwetse gitaarrock, maar dan wel supermooi en volgens internet ook erg belangrijk voor de ontwikkeling van progrock en twin-gitaar-rock.

Niet weg te slaan uit mijn mp3 speler. Ik blijft dit album spelen.
Om eerlijk te zijn moest ik er wel even inkomen. Het album is wat traag, maar oh zo mooi! Die melodieën!

Dat hebt u scherp gezien meneer de rechter....... Reeds

01. 4*
02. 2*
03. 5*
04. 3*
05. 2*
06. 3*
07. 4*
08. 3*
09. 4*

Schaal:
1* = echt slecht
2* = zitten leuke stukken (in de song zelf) tussen, maar het overige is te zwak om verschillende redenen.
3* = is vulling in mijn collectie
4* = moet in mijn collectie
5* = mag absoluut niet ontbreken in mijn collectie.

Keuze: Instrumental = geen cijfer.

Welkom, gorpmoorb. Interessant om te zien hoe jij je stem rekenkundig bepaalt, maar nog interessanter is waarom een bepaald album of track wel of niet goed is. Zo ben ik benieuwd waarom jij het werkelijk fantastische Faces of Light zo laag hebt beoordeeld.

Benieuwder ben ik naar de reden van plaatsing van dit album in gorpmoorbs persoonlijke top 10. Een album dat ik 3* geef zul je niet zo snel terugvinden in mijn top 10.

gorpmooorb Maar toch op drie in je all-time top 10, straf Ja dat begrijp ik ook niet echt van Faces of Light, werkelijk een bloedmooi lied! Never belieeeeeeeve...

Ik ben inderdaad vandaag pas begonnen en wil graag alleen beoordeelde albums (vanaf jaar 2015) in de top 10/beoordelingen hebben staan. Aangezien er 10 albums in moeten staan, heb ik ze tijdelijk aangevuld. Top 4 is op basis van mijn beoordelingen. (optellen van de sterren/aantal songs) Er zijn per ongeluk 2 albums van 2014 ingeslopen.

5 t/m 10 zijn natuurlijk geweldig, maar zoals bovenstaande aangeeft zijn ze niet van 2015 en daarom tijdelijke aanvulling.

Faces of Light ligt mij niet lekker in het gehoor. Het eerste deel vind ik te matig om in mij categorie 3* te komen. Beetje te poppy voor progressieve begrippen. Tevens vind ik het vocaal niet sterk.

1* = echt slecht
2* = zitten leuke stukken (in de song zelf) tussen, maar het overige is te zwak om verschillende redenen.
3* = is vulling in mijn collectie
4* = moet in mijn collectie
5* = mag absoluut niet ontbreken in mijn collectie.

Heb dit meesterwerk de laatste tijd een poosje wekelijks tijdens mijn autorit helemaal gedraaid, wat blijkt, na zijn alle nu vele malen luisteren is ieder nummer zonder uitzondering van een dusdanig niveau dat het eigenlijk een zeer compleet album is en niet verveelt, ik mis de power en gitaarsoli van pure & passion en toch blijft het me pakken, hulde voor Pendragon!!
de 4,5 blijft staan..