Cult of Luna - Somewhere Along the Highway (2006)

Hier kijk ik naar uit.

ik ook, de vorige waren erg goed.

Nog nergens gelekt toevallig?

Vanmiddag gekocht, en net een keer geluisterd. Ik zit nog na te trillen op mn stoel, niet vanwege het volume maar vanwege de impact van de muziek. Kippenvel van boven tot onder. 1 luisterbeurt is te weinig voor een beoordeling maar een plaat van het jaar is niet ver weg. allejezus!

't Is inderdaad weer een waar meesterwerkje geworden. Af en toe woedende gitaarmuren afgewisseld met melancholische intermezzo's ondersteund door wanhopige oerkreten creëren een donker en mistig landschap.
And with Her Came the Birds is een prachtig rustpunt; fluisterende drums, rustig gitaar getokkel, zware bas en bijna geprevelde teksten.

Voor mij inderdaad de release van het jaar tot nu toe (inclusief Tool). 4,5* op basis van 2 luisterbeurten, nog duidelijke doorgroeimogelijkheden dus.

+1

niks aan toe te voegen

Plaat voor het eerst beluisterd....

Ik kan maar één ding zeggen: SLIK

Veel beter dan the Beyond en Salvation vind ek. Jammer dat ik hun concert gemist heb recentelijk. 't Schijnt dat het ook al magistaal was.

(PS: voor de fans van dit genre (Isis, neurosis etc...) is Amenra ookeen echte aanrader. Belgisch trouwens)

ja die nieuwe ga ik ook binnenkort checken

Positieve reacites...

Ik heb hem inmiddels ook besteld en ben zeer benieuwd.
Ik ga er alleen niet vanuit dat hij Salvation overtreft. Ze waren laatst in Vera en vond de nummers van Salvation toch wat overtuigender dan de nieuwe nummers.

Na wat meer luisterbeurten moet ik concluderen dat ze het niveau van Salvation inderdaad (net) niet halen. Ze klinken hier af en toe toch of ze een klein beetje met de handrem erop spelen. Maar ik blijf het een geweldig plaatje vinden...

De kippenvellen en mistige landschappen zijn hier weer niet van de lucht, zeg. Het cliché regeert dus weer, net als op het plaatje zelf. Er is eigenlijk helemaal niets mis mee, behalve dan dat het zó oninteressant is dat ik me twee seconden later al niet meer kon herinneren wat ik nou eigenlijk gehoord had. Het enkeltje Vergetelheid ligt al klaar voor dit album.

Cult of Luna lijkt bij elk nieuw album een pak minder hard te gaan spelen, erg jammer. Het debuut en The Beyond vind ik erg goed, Salvation werd al een stuk minder en dit nieuwe album is me gewoon te rustig. Kan me wel enigszins vinden in de woorden van Toine hieronder, want veel zal ik dit niet gaan draaien ben ik bang.
Kan er niet meer dan 3* aan kwijt.. Ik verwacht nog altijd gitaarmuren van CoL, maar die krijg ik al een tijdje niet meer.

Er zijn best nog wel gitaarmuren op deze plaat te vinden, ze zijn alleen niet continu aanwezig. Dat maakt een album als dit juist geweldig. Het geluid leunt niet meer puur op agressie en wanhoop, maar maakt ruimte voor een heel scala aan emoties.
Als ik de pure dreunende Cult of Luna wil horen draai ik wel 1 van de eerste 2 platen, daar heb ik geen derde album voor nodig.

Ja, heb je wel gelijk in natuurlijk. Het heeft bij mij echter ook met een soort verwachtingspatroon te maken. Ik ontdekte Cult of Luna via de eerste twee albums en vond die geweldig, vooral omdat je zo enorm weggeblazen wordt. Dat gevoel heb ik daarna min of meer aan die band gekoppeld. Als ik vervolgens op de latere albums niet meer (of veel minder) dat gevoel krijg, ben ik (misschien wel onbewust) automatisch een beetje teleurgesteld. Het zou goed kunnen dat ik heel anders op dit album reageer als het van een andere band geweest zou zijn, dus misschien moet ik eens proberen dit album vanuit een ander beginpunt te luisteren door simpelweg mijn verwachtingen aan te passen, maar ja, das moeilijk he

Wel interessant eigenlijk, is dit een bekend probleem? Dat je een album vind tegenvallen omdat je van de betreffende band meer, of iets anders had verwacht, terwijl je het album (objectief) misschien wel zou kunnen waarderen als het van een andere band was?

Ik heb dat ook wel eens hoor. Dat een band net wat anders is gaan klinken dan je gewend was, maar bij meerdere luisterbeurten ga ik zo'n plaat dan toch wel op z'n echte waarde schatten.

In het begin heb ik dus iets van wat is dit nu weer, maar achteraf ben ik toch maar wat blij dat het niet weer precies dezelfde plaat als de vorige is geworden. Een band als Motörhead bijvoorbeeld zal nooit meer z'n platen van eind jaren 70/begin jaren 80 kunnen overtreffen, simpelweg omdat elke plaat bijna een kopie is van de vorige. Wel met bepaalde nuance verschillen uiteraard, al was het maar door wisselen van een 3 mans naar een 4 mans formatie en weer terug.

Vandaar dat ik nu weer eens aan een nieuwe luisterbeurt begonnen ben.

Pfft ik geef zelden 5 sterren aan een album, zeker niet na een paar weken (hoewel intensief) luisteren.

Maar de 4,5 uur waar het nu op staat doet de plaat geen recht. Samen met Oceanic van Isis en The Eye of Every Storm van Neurosis de beste post-core plaat die ik ooit heb gehoord. Driewerf hulde!

4,5 uur? dan heb ik een andere versie

er zijn er hier nog

Miljaar k had wel graag een versie van 4.5u gehad

Dit gaat waarschijnlijk een vijf sterren plaat worden. Gisteren avond toen ik thuis kwam heb ik hem opgelegd in het donker op mijn bed en toen.... toen zag ik het licht! Een uitgebreide bespreking volgt later nog, maar ik voel aan mijn dikke teen dat dit een blijvertje zal worden.

Kun je dat eens uitleggen? Ik heb namelijk helemaal niet het gevoel dat ze met de handrem op spelen, maar gewoon slepend opbouwen naar een enorme climax? In ieder geval stoort het trage tempo van de plaat mij totaal niet.

Mij stoort het ook niet hoor, het is gewoon een andere plaat dan Salvation. Er zijn gewoon wat meer uitbarstingen en wat minder rustpunten te vinden op dat album. Iets als "And with Her Came the Birds" zul je daar niet vinden, hoewel ook Salvation absoluut zijn rustmomenten heeft.

Ik vind de balans op Salvation gewoon net iets beter getroffen. Hun eerste 2 albums waren eigenlijk alleen maar hard, hier houden ze vaak wat in en bij Salvation zit het er precies tussenin.

Voor deze postrock-liefhebber is dit een mooie plaat met veel diepte en afwisseling, sterke en strakke muziek. Alleen een beetje jammer van dat geschreeuw (ik vraag me af of ik dat ooit mooi ga vinden, dergelijke schorre "oerkreten"), maar omdat het in mijn beleving niet de hoofdrol speelt kan ik toch wel aan een beoordeling van 4,0*.

Oeh Finland, wat een schitterend intro heeft dit nummer.. Was vrijwel meteen onder de indruk van deze cd en hij beland zeker wel in mijn top 10 van 2006. 4,5*

Ik wilde iets over Finland zeggen, You stole my line! *shoots* Ja 4 of 4.5? aangezien ik de nieuwe Neurosis nog op een (te lage?) 4.5 heb staan kan ik dat aan deze dan moelijk geven he. Ik vind juist de afwisselingen en rustmomenten in deze plaat erg sterk, want dan komen de hardere momenten extra duidelijk naar voren.

Herkansing:

10/01/08 Baroeg Rotterdam

Ik heb ze net ontdekt, ben ik blij om, want wat een heerlijke muziek. Prettig ook die afwisseling tussen hard en rustig.

Heb m net nieuw... moet m denk ik nog even wat vaker luisteren alvorens een cijfer te geven... ik denk dat ie in de loop van de (weken, maanden) wel groeit.

Inderdaad hij groeit, heb m de afgelopen twee dagen inmiddels 3 x beluisterd, en wat een meesterwerk! Hoogtepunt: Finland... poeh

Wat een plaat is dit zeg. Post-rock stoner met lange nummers die geen moment vervelen.

Dikke 4

En nú... ja ja, nóg vaker geluisterd (2 maal volledig in het donker zelfs) en tot de conclusie gekomen dat het zó geweldig is dat het in mijn top 10 behoort daar staat ie nu dus ook