The Stone Roses - Second Coming (1994)

Best wel een grappig album, dit - De platenfirma Geffen had zwaar geïnvesteerd in de groep - alles wat Squire & Brown vroegen kregen ze onmiddellijk. Want dit moest hét album worden - het publiek (ik was er één van) een dijk van een plaat.

Vier jaar wachten!! En na vier jaar - kregen we dit. Met mijn gespaarde frankskes (ja - lang lang geleden, kindjes ) kocht ik dit album met knikkende knieën. Ik kwam thuis draaide de cd - en woow! wat een prachtig eerste nummer - dit ging het worden!!!

Daarna: niets meer. Squire & Brown hadden zich goed vermaakt op de kosten van good ol' David Geffen, het album waren ze een beetje vergeten. Ik was razend destijds - nu zie ik wel het grappige ervan in.

Toch maar van het weekend even opnieuw draaien dit album en dan pas stemmen. Misschien hoor ik nu wel geniale dingen

Eigenlijk bevat dit album (de CD dan) 99 tracks!

1 t/m 12 zijn bovenstaande nummers
90 is een bonustrack

en al die andere nummers bestaan allemaal uit 4 seconden stilte!

Het is dus een soort anti-shuffleplay CD geworden.

De missing link tussen de eerste Stone Roses en de eerste Oasis.

Ik vond Love Spreads destijds wel een leuk nummer eigenlijk, heb er zelfs de single nog van gekocht. Toch haalt het het niet bij een 'I wanna be adored'. Ik denk dat ik die eerste plaat van Stone Roses zo maar eens aan ga schaffen.

Dat eerste nummer duurt natuurlijk wel veel te lang. Ik denk dat ze destijds de verkeerde drugs gebruikt hadden want zo'n lang intro is natuurlijk belachelijk. Als het na 5 a 6 minuten écht begint is het best een aardig nummer. Net als bijvoorbeeld Begging You, Ten Storey Love Song, Driving South en uiteraard de supersingle Love Spreads. Toch is het niveau van dit album stukken minder dan het (meesterlijke) debuutalbum.

maar hun debuutplaat staat nog niet op deze site

jawel

Raar zeg. Volgens het tekstje in de best of die ik heb, is stone roses uit 1989 niet hun debuutplaat...

Ze hebben daarvóór wel singles uitgebracht.

dit is absoluut niet zo'n slecht album als destijds werd gedacht , het bevat een aantal prachtige nummers , en zou als het door een andere band uit was gebracht als meesterwerk worden gezien , denk ik. het is natuurlijk wel iets minder als het fenomenale debuut , maar toch echt niet veel hoor , tijd voor een herwaardering.

top album, schandalig ONDERGEWAARDEERD. zeker als je bedenkt dat squire het vrijwel alleen heeft geschreven, vergelijk dit maar es met zijn seahorses troep.

second coming, leuke titel voor een album van een band die zich met recht de beste noemden. dat waren ze overduidelijk met een van de beste debuut albums ooit gemaakt. jammer dat het 2e album zo lang op zich liet wachten en het als gevolg niet echt werd opgepikt door de consument.

ok, door naar de muziek:

een openingsnummer van 11 minuten.... de spanning wordt geweldig opgebouwd met die vage jungle geluiden. een uitstekende, bijna epische, voorbode voor wat komen gaat. na 5 minuten begint het, en het klinkt goed, erg goed.

''breaking into heaven'' is een goede blauwdruk voor wat komen gaat: dirty rock, een zwaarder geluid en minder ''anthems'' zoals op hun debuut. ikzelf heb hier geen problemen mee, ik vind ressurection, this is the one, she bangs the drums etc stuk voor stuk top songs, maar ik vind het ook geweldig en gedurfd dat squire toont dat hij een andere richting durft in te slaan.
hij durft het aan voor een nieuwe, zwaardere rock-sound te kiezen en ik denk dat hij hier ruim voldoende in geslaagd is.
en dan dat ene anthem dat er te vinden is, ten storey love song, gelijk of zelfs beter dan de songs op ''the stone roses''.
verder is er nog de nodige experimentele shizzle te vinden (begging you) en ook hier is het weer bang on. al met al een zeer strak album

Ik heb het ook nooit helemaal begrepen. Het debut album is natuurlijk steengoed en niet te overtreffen; maar dit is zeker geen slecht album.
Ik mis One Love wel op dit album, want dat was toch wel een erg goede singel. Ik denk dat The Stone Roses mediamoe waren, want die verwachten namelijk wel erg veel van dit tweede album. Misschien is de lat wel iets te hoog gelegd, en waren de drugs te lekker...
Toch hoop ik toch wel stiekem dat ze ooit weer eens bij elkaar komen om een mooi album op te nemen.

Lijkt me iig meer waarschijnlijk dan een Smiths reunie. De bal ligt nog steeds bij Ian Brown.

Aardig album, maar na het debuut niet echt imposant. Ian zal hier waarschijnlijk geen leven meer aan geven. Was eens, maar nooit meer.

Geen superalbum, maar ik vind hem stiekem iets beter dan hun eerste album

topalbum, inderdaad zwaar ondergewaardeerd. Zeker niet afgeraffeld, maar weldegelijk een prachtige groeiplaat.

Maak niet de fout dat het en opvolger zou zijn van het debuutalbum. Totaal niet vergelijkbaar en ga dat dus ook niet doen.

Inderdaad een heel sterk album, waar John Squire zich helemaal uitleeft op de gitaar. Giert hier en daar bijna uit de bocht maar blijft net op het randje.

Leuk album. Definately Maybe van Oasis is nooit ver weg, ookal is die plaat misschien iets rauwer. Goede popnummers met sterke gitaarsolo's, goed voor 3.5 sterren. Het eerste nummer is naar mijn mening ook meteen het sterkste.

Alleen al voor 'Love Spreads'.....3,5 stars!
N.b. Niet net maar duidelijk minder dan hun debut album!

Het eerste album is natuurlijk vele malen beter en het is moeilijk om dat meesterwerk te evenaren. 'Ten Storey Love Song' en 'Love Spreads' zijn hier de echte uitschieters.
In die tijd verschenen er veel cd's met een extra track, meestal na het laatste nummer en na een aantal minuten stilte. Bijvoorbeeld op de cd's van Throwing Muses, Manic Street Preachers en Bee Gees.
The Stone Roses maken er helemaal een potje van met hun bonus track nummer 90.

Gewoon een heerlijke plaat. Love Spreads is een geweldig goed nummer.

Halfje erbij omwille van de natuurlijke 'cool' die dit album door te horen is. Enkel bij 'Ten Storey Love Song' krijg ik steeds rillingen, wat een kutlied! Verder een zeer aangenaam luisteralbum.

Zo zie je dat hypes (eerste album) en te hoge verwachtingen de stemming kunnen beïnvloeden. Dit is gewoon wel een sterk album, zeg ik in 2008.

Een album met het geniale Breaking Into Heaven en het echt fantastische Love Spreads. It rocks!

Kmoet eerlijk zeggen dat ik niet versta waarom vele mensen dit een slecht album vinden. Ok, het is niet het niveau die ze met hun debutalbum halen maar dan nog, dit is en blijft een goed album.
Lekker funky en rockend.

Second Coming is een andere plaat dan de debuutplaat van de Stone Roses. Dit is een meer blues en bluesrock getinte plaat, de nummers zijn voornamelijk geschreven door John Squire, het muzikale brein, de gitarist en schilder (covers) van de band. Het debuut neigde meer naar jaren 60 mersey beat. Dit is de hardere gitaarrock met een trip naar de toen heersende house rage, waarvan Begging You een goed voorbeeld is.

Het lange openingsnummer (zonder 4 minuten durende intro) is erg goed, dan Love Spreads, Driving South, Straight to The Man, Tightrope, Good Times, etc. In veel nummers zitten riffs en loops die op latere platen van andere Britpop artiesen te horen zijn. De gitaarsolo's in Tears zijn lekker en lijken op de Jimmy Page solo's in Led Zeppelin. Nummers 1 t/m 12 zijn gewoon erg goed.

Grote minpunt is de hidden track. Deze had er voor mij niet op gehoeven. Daar anderen (REM, Coldplay) een pareltje als hidden track op de CD zetten, is dit een gedrocht...een geintje?

Helaas was het na deze plaat afgelopen met The Stone Roses. John Squire ging verder met The Seahorses en Ian Brown ging solo. Gelukkig nam Oasis snel de plaats in als waardige opvolger van deze band.

Deze kwam uit na de eerste Oasis.

Dit album is eigenlijk helemaal zo slecht nog niet! Wel minder dan hun fenomenale eerste plaat, maar zeker niet slecht.

Dit album werd destijds afgekraakt, dat zal waarschijnlijk de teleurstelling zijn die sprak

Second Coming > self-titled

Ik kan er niets aan doen

Second Coming; de titel zegt het al.
Na het orgasme wat hun eerste album veroorzaakte, is dit maar wat navocht.