The Stone Roses - Second Coming (1994)

Typisch een album dat volledig is ondergesneeuwd door zijn voorganger. Een plaat die ik overigens veel te weinig heb geluisterd. Deze is serieus minder maar nog altijd stukken beter dan zo ongeveer de volledige Top 40 anno 2011. Zeker "Love Spreads" kan op mijn goedkeuring rekenen. De zanger zal nooit mijn favoriet worden maar zonder twijfel 3,5*

The Stone Roses stonden voor een hele opgave na de release van hun geweldige debuut. Hoe overtref je dat? Het is dan ook moeilijk om naar ”Second Coming” te luisteren zonder het debuut als referentiekader (als je het kent natuurlijk) te hanteren. ”Second Coming” heeft in ieder geval een ander geluid dan het eerste album. Om dan je tweede album ook nog eens te openen met een liedje van ruim elf minuten getuigt van lef, maar is ook een risico. Het intro van ”Breaking into Heaven” duurt behoorlijk lang, maar toch heb ik niet de neiging om te skippen. Na een minuut of vijf gaat het los en ontpopt het tot een heerlijk nummer. Ook het tweede liedje ”Driving South” is een goede. Op ”Second Coming” heeft de gitaar van John Squire wat meer de overhand in vergelijking met het debuut. Het is gevoelsmatig dan ook wat meer rock georiënteerd. Toch bevat ”Second Coming” ook echt wat mindere broeders. Op die liedjes komt de stem van Ian Brown in mijn beleving minder goed tot zijn recht wat negatief is voor de beleving van die liedjes. Muzikaal blijft het allemaal dik in orde, waarbij met name het gitaarwerk van Squire om van te smullen is. Uiteindelijk is ”Second Coming” een prima genietbaar album. Al is het alleen maar door de absolute uitschieter ”Love Spreads”. Wat een heerlijk nummer is dat zeg. Wellicht een van de beste liedjes van de jaren 90 naar mijn smaak. The Stone Roses halen wat mij betreft met ”Second Coming” niet het niveau van hun debuut, maar ik vind het ondanks de wisselvalligheid gewoon een ruime voldoende.

Bij een goed elftal hoor je al gauw dat "het geheel meer is dan de som der delen", maar bij dit album is het voor mij net andersom: de som is meer dan het geheel der delen. De plaat begint met twee uitstekende nummers gevolgd door het eerste hoogtepunt, de perfecte popsong Ten storey love song, en na het middengedeelte (tracks 3 t/m 9) eindigt het precies andersom met het tweede hoogtepunt (het lange Tears met de eindsolo die mij qua textuur steeds aan Stairway to Heaven doet denken) nu juist gevólgd door twee uitstekende nummers.
        Helaas is dat middengedeelte zelf niet al te sterk, met een soort dance-funk (Daybreak, Straight to the man, het even drukke als vervelende Begging you), de melige psychedelische ballade Your star will shine, de irritante "meezinger" Tightrope en het vervelende Good times dat juist allesbehálve feestelijk klinkt –– hoewel zelfs die mindere nummers af en toe nog hun prachtige momenten hebben, zoals Squire's gitaarsolo's op het einde van Daybreak (op een mooi orgelbedje) en Good times.
        Een zeer wisselvallige plaat dus, maar desalniettemin pieker ik er niet over om hem weg te doen, want die eerste drie en die laatste drie nummers zijn toch wel erg sterk, en bovendien bewonder ik de moed die ze bleken te hebben door na vijf jaar tegen het maken van een nieuw popalbum te hebben aangehikt (en opboksend tegen zulke hoge verwachtingen) met zo'n verrassende plaat op de proppen te komen (die bluesinvloeden had ik persoonlijk toch niet aan zien komen). Geen fantastische maar wel een redelijk sterke en zeer intrigerende plaat.
        Overigens werd er toen deze plaat uitkwam door sommige critici gemord dat het lange intro van Breaking into Heaven "afgekeken" zou zijn van Osibisa's The dawn, maar als ik dat laatste nummer nu op YouTube beluister vraag ik me af waar ze dat idee vandaan hadden. En wat betreft die manie van "ghost tracks" die hier geparodieerd wordt met 86 nummers van elk 4 seconden stilte, begon die gekte niet met die noise-explosie na tien minuten stilte op het einde van Nirvana's Nevermind uit 1991?

Ik weet de details van deze plaat niet precies. Maar pas 5 jaar later je succesvolle debuut opvolgen in combinatie met verhalen van veelvuldig drugsgebruik is, in dit geval, een teken aan de wand. Het lijkt alsof de groep door de torenhoge druk geen andere optie zag dan te vertrekken vanuit de groove en de liefde voor de root-genres van de jaren 90 rock - blues, folk, funk, 60s rock (Stones, Led Zeppelin, Hendrix).

Dit is op zichzelf geen probleem; Mani, Remi en Squire zijn stuk voor stuk fantastische muzikanten, en er zijn momenten dat de jams bijna niet te bevatten zijn qua funkiness. Maar helaas is de focus zoek; er staan teveel middelmatige nummers op die te veel tijd in beslag nemen.

Interessant is de bluesrock die wordt gekoppeld aan keiharde drumbreaks die het midden houden tussen hiphop en drum & bass; Breaking Into Heaven, Driving South, Begging You, Love Spreads. Een van de weinige bands die deze formule geloofwaardig wist over te brengen wat mij betreft.

Er staan twee gouden popsongs op, die laten zien dat er in die 5 jaar toch nog enige tijd is vrijgemaakt voor melodie: Ten Storey Love Song, die fungeert als een brug tussen de Roses en Oasis, die de vorm van de monumentale popsong eigen wisten te maken. How Do You Sleep, een vernuftig countryrocknummer dat je doet hopen dat er iets meer van de kruisbestuiving tussen roots en popmelodiën ha gestaan op deze plaat.

Dan zijn er nog de folk singalogs en onuitgewerkte jams, die wisselen in kwaliteit: Daybreak, een funky studiojam, de Indian Summer-folk van Your Star Will Shine, vederlichte funkcountry Straight to the Man, de stonede kampvuurfolk van Tightrope, Good Times - dat veelbelovend begint, maar wel erg formulematig door-ebt wanneer de band invalt. Tears is een ambitieus nummer waarop de band een 90s Stairway to Heaven probeert te schrijven maar dat doet door hele akkoordpassages, inclusief de dynamiek, na te spelen. Bizarre keuze. Ik heb het idee dat als ze de compositie iets meer naar hun hand hadden gezet het een van hun carrièrehoogtepunten had kunnen zijn.

Al met al best een goede plaat, maar je weet dat de band veel beter kan, en daarom is het voor mij een wat een frustrerende luisterervaring.

Een paar nummers uit deze periode, met name Ride On en Moses, en in mindere mate Breakout, Groove Harder zijn harde, smerige, slepende, druggy tracks in de categorie van Love Spreads, en als deze nummers beter waren uitgewerkt hadden ze wellicht een coherente duistere plaat kunnen maken.

Voor de volgende tracks is er trouwens leentjebuur gespeeld:
Breaking Into Heaven - The Dawn, Osibisa
Tears - Stairway to Heaven, Led Zeppelin
How Do You Sleep - Dead Flowers, The Rolling Stones