Kayak - Periscope Life (1980)

Zeer goed album van Kayak
4 sterren*

Een beetje ondergewaardeerd album van Kayak. Het opent heel sterk met Astral Aliens/What's in a name. Lost blue of Chartres is een mooie instrumental en werd gebruikt in de film Spetters.

Opvolger van het volgens Ton Scherpenzeel *veel te gladde* Phantom Of The Night en tevens het Amerika avontuur van Kayak. Aldaar opgenomen in een poging om met steviger werk en enige Supertramp invloeden grotere bekendheid in de States te krijgen. De inderdaad sterke opener Astral Aliens/What's In A Name belooft veel maar het zakt allengs wat in door de mooie maar mierzoete ballads. Beggars Can't Be Choosers en Periscope Life met iets meer ballen haalt het gemiddelde weer omhoog.

Weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Echt slechte albums maakt Kayak niet, maar deze verliest het van de echte klassiekers uit de eerste periode. Ligt overigens totaal niet aan zanger Reekers, maar meer aan het materiaal en de arrangementen.

Lost Blue of Chartres, Anne en One Way Or Another. Die 3 nummers draai ik altijd achter elkaar, dat zijn mijn favorieten. Dit is ook echt muziek waar over nagedacht is. Dit componeer je niet zomaar.

Een vrij saaie plaat. Ofschoon de rustige nummers weer prachtig zijn, mede door de fenomenale stem van Reekers, zijn de pop nummers lekker saai en vervelend. Nummers als Stop That Song, Sight en One Way or Another zijn ergens wel te verdragen, maar komen niet ver in mijn waardering. Dit in tegenstelling tot meesterwerken als Lost Blue of Chartres of Sad to Say Farewell; dat zijn nog eens topnummers.
Verder is het jammer van de plaat, maar eens moet de misstap gemaakt worden. Ook erg leuk is Beggars Can't Be Choosers.

Ik aarzelde tussen 3,5 en 4,0 sterren maar koos uiteindelijk voor de laatste omdat ik daarmee het wat lage gemiddelde van dit album met 2-honderdste omhoog kon krijgen.

Daar komt bij dat ik het eigenlijk helemaal geen slecht album vind, al is Kayak hier ver van de symfonische kunsten van Royal Bed Bouncer verwijderd.

In geluid dan, het zegt nog weinig over goed of slecht.

Je hoort aan Periscope life daadwerkelijk dat de Nederlandse productie is ingeruild voor een Amerikaans team. Kayak levert daarmee identiteit in, ten faveure van een gelikt klinkend, volwassen ook, geluid, dat wordt aangevuld met een aardig portie stevigheid en best goede composities.

Het had voor de waardering naar Kayak toe leuk geweest als ze hiermee waren doorgebroken in de VS. Dat dat niet lukte lag zeker niet alleen aan Periscope life.

Ik vind de oude 'kant 1' één van de alleraardigste van Kayak die ik ken, met een dergelijke opener als Astral Aliens en de prima single in de vorm van de titelsong.

Ik heb nog geaarzeld een halfje af te trekken voor de wat anonieme vocalen van Edward Reekers en de teleurstelling van het ontbreken van het stemgeluid van Max Werner. Maar vooruit. Werner wilde zelf niet meer (hij ging drummen na het vertrek van Koopman) en inmiddels ben ik ook wel gewend aan Reekers. Dus laat dat halfje verlies maar zitten....

Ik heb 3 albums van Kayak waaronder Starlight Dancer en Phanton of the Night en dit Periscope Life, van die 3 vind ik deze toch het prettigste luisteren. De zang kan dan misschien wat vlak zijn, maar echt storen doe ik er mij niet aan. De productie en de composities zijn dik in orde. Kant A is over het algemeen het beste, maar Kant B heeft met Lost BLue of Chartres en Anne 2 sterke troeven in handen. Identiteit e.d. het zal mij worst wezen, daar heb je een paspoort voor. Als de productie, composities en uitvoering maar goed zijn en dat is bij dit Periscope Light grotendeels wel het geval. Hoes is ook leuk gevonden.

Misschien wel wat vergeten Kayakplaat . Geen spectaculaire plaat , maar wel degelijk .
Het is wat bondiger allemaal , maar die stijl hanteerde de groep al een aantal jaren .
Groot pluspunt is de herkenbaarheid . Edward Reekers bewijst hier ook al tot 1 van de betere vocalisten van Nederland te horen . Johan Slager's solo's zijn de moeite waard en Ton Scherpenzeel vult het smaakvol in .
Mooie songs , sfeervol , sterk gebracht en Lost Blue Of Chartres is een pakkende instrumental .
Erg fraai ook de afsluiter Sad To say Farewell .
Het is geen album die tot de klassiekers van de groep behoort , maar het luistert lekker weg .
Het avontuur is wel een beetje minder geworden in Kayak's muziek .

Bij Universal navraag gedaan naar de re-release van dit album en andere sets. Vanaf 26 oktober verkrijgbaar. Vandaag antwoord ontvangen:

Beste Fedde,

Dit betreft de zogenaamde ‘2For1’ releases, kartonnen verpakking met daarin twee CD’s ieder weer in een eigen CD doosje;
Ekseption: Ekseption 3 & Ekseption
Kayak: Periscope Life & The Last Encore
Earth & Fire: To The World Of The Future & Gat To Infinity

Met vriendelijke groeten,

Stephanie van der Meijden
Universal Music

Leuk bericht, zeker gezien de prijs van rond de 11 euro voor de 2CD-sets.
(nee, geen aandelen).

Opvallende combinatie. Zeker omdat The Last Encore al jaren gewoon verkrijgbaar is.

Vrij overbodige heruitgave met nog als nadeel dat de bonustracks ontbreken die de niet meer leverbare 3 Originals compilaties van hetzelfde Universal vrijwel uniek maken. Wie die compilaties nog in zijn bezit heeft mag zich een gelukkig mens prijzen. Aan de andere kant: wie dat niet heeft en toch Periscope Life op CD wil hebben wel weer een mooie kans uiteraard. Wat uiteraard ook voor de overige albums geldt.

Een beetje een klunzigheid. Ook hier hou ik het maar bij 3 Originals, conform je conclusie.
Het lijkt misschien een beetje een misser van Universal.

Maar misschien hebben ze wel een compilatie album bedacht met alle nog ontbrekende nummers (bonustracks) van Kayak op één cd!

Je ziet het overigens vaak: goedkope samenvoegingen van meerdere albums leidt met grote regelmaat tot het overnemen van uitsluitend de nummers van de oude albums. Bonustracks vallen af, al dan niet door ruimtegebrek.

Dan zou dat ook moeten gelden voor 3 Originals maar daar is nog met een soort van oude ambachtelijkheid naar gekeken en mee omgegaan.

Ik ben beslist nooit een liefhebber geweest van de 3 Originals, meer een noodzakelijk kwaad bij gebrek aan alternatieven. Zoals ook al bij Earth & Fire - Gate To Infinity van iemand te lezen is vind ik het doormidden hakken van 1 album eveneens een zeer storende factor. Helaas heeft Esoteric zowel als Universal en Mercury bij de Kayak reissues vergeten(?) de bonustracks toe te voegen hetgeen bij Earth & Fire - To The World Of The Future dan weer niet het geval is. Daar is nu dan toch de mogelijkheid ontstaan alle oude albums apart op cd te hebben inclusief de interessante b-kantjes. Een heel gepuzzel maar dan heb je ook wat.

Wie trouwens Periscope Life uit '93 van Mercury nog heeft met de bonusknaller 'Total Loss' er op hoeft hier in ieder geval ook niet meer naar om te kijken. The Last Encore wordt nu inmiddels voor de 3e keer uitgebracht...

Met het concept van 3 originals is niets mis mee
je krijgt dan 3 albums + bonus materiaal op 2 cd''s
Er is een hele serie ervan uit van nederlandse popartiesten.

En hoewel kayak in 1980 al iets op zijn retour is, vind ik dit toch nog wel een top album hoor.
Hij luistert lekker weg

Zeker is er niets mis mee maar de beleving per album wordt er wel mee op de grote hoop gegooid. De drie albums lopen achter elkaar door waarbij er een in het midden nog mee ophoudt ook bedoel ik maar. Maar als 'albumcompilatie' natuurlijk een prima oplossing.

CD in duoverpakking (2 aparte CD-doosjes) met The Last Encore vandaag ontvangen. Keurig verzorgde heruitgave, maar (zoals verwacht) geen bonustracks.

Dan blijven de 3 Originals hiermee wel een erg interessant object. Niets mis mee achteraf dus.

Dit album draait de laatste dagen weer heel wat overuren in mijn oude Marantz-speler (1989). Dit dankzij de nieuwe uitgave van 2012. Het label is nog steeds Mercury, maar daar staat dan UMG onder waarmee gezegd wil worden dat het een onderdeel is van Universal.

Gelukkig zit er een volledig tekstboekje bij want zelfs de Marantz stelt me niet in staat de vocalen van Reekers woordelijk te verstaan. Kennelijk was men niet geheel van zijn inbreng overtuigd door hem zo ver achterin de mix neer te zetten op sommige nummers.

Het is een uiterst prettig beluisterbaar album. In LA opgenomen (november 1979) met een Amerikaanse producer en knoppenschuiver. Ik zie dat niet als een nadeel. Hier wordt Kayak naar een hoger niveau getild. Ik denk aan de knappe blazers-arrangementen in Stop That Song. Gewoon heel goed gedaan. In fraai Nederlands: catchy, poppy en hier een daar zelfs een funky gitaartje. Was dat een concessie of een nieuw artistiek inzicht? Ik heb dat soulgitaartje later eigenlijk nooit meer gehoord bij Kayak. Misschien dan toch een concessie aan de Amerikaanse markt.

Want daarvoor was dit album bij uitstek bedoeld: een doorbraak in de VS, in het spoor van Supertramp's Breakfast In America. Die doorbraak kwam er niet. Manager Frits Hirschland was misschien toch meer een fantast dan een realist, want een heel continent veroveren dat doe je niet in een paar weken.

De eerste drie nummers hakken er meteen goed in; tempo en frisse refreintjes. Daarna komt de onvermijdelijke ballad en daarbij kan Reekers flink uithalen. Ik vind niet dat het album nu inzakt, daarvoor is de variatie te groot. Anne is een fraaie song rond een historisch gegeven waar ik het fijne niet van weet. Kayak heeft altijd wel iets met ridders, kastelen en wenende jonkvrouwen. Dit nummer klinkt ineens weer erg Hollands.

One Way Or Another en Sad To Say Farewell zijn nummers die, als je niet oppast, de hele dag door je hoofd blijven zingen.

Conclusie: gewoon een fijne plaat.

Stop That Song vond ik altijd nogal wat weg hebben van I Want You To Be Mine. Dat 'soulgitaartje' vond ik daar ook al in terug. Niet voor niets was dat dan ook in verlengde versie uitgebracht in de U.S. stel ik me dan zo voor.

En hier het fijne over Anne:

Anna Boleyn - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Foei, welke rechtgeaarde Hollander kent haar niet?

Deze Fries , maar nu wel ...

Zal speciaal voor jou nog eens lobbyen voor een nummertje over Bonifatius dan. Overigens borduurt dit album nog genoeg voort op het suc6volle Phantom Of The Night..... The Sight en One Way Or Another hebben erg veel weg van resp. Journey Through Time en Keep The Change. Ook de ballads verwijzen wel erg naar Ruthless Queen, First Signs Of Spring en Phantom Of The Night.

Lost Blue Of Chartres ligt weer geheel in lijn met het instrumentale Irene van Starlight Dancer.

Een echt Kayakalbum dus, dit keer met een wat steviger produktie wat de plaat er in mijn oren zeker niet minder op maakt. Maar slechte albums hebben ze voor mij althans ook nooit afgeleverd.

Hee! Een thema album over Bonifatius! Een echt Nederlands onderwerp!
Valt ook veel van te maken, met een dramatische finale aan het einde! En het is volgens mij nog nooit gedaan...

Nu je het zo zegt, idd een bijzondere historische en hoogstaande figuur met een veelbewogen leven. De perfecte voedingsbodem voor een loodzware conceptplaat vol Kayakdramatiek. Het zou ze dan wel de Friese fanbase kunnen kosten.

Bonifatius (heilige) - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Ik had al een idee geopperd over een eenmalig kerstalbum van Kayak zoals wel meer progbands die hebben gemaakt. Ik vraag me echter af in hoeverre ze iets met religie hebben. Maar het zou ze zeker niet misstaan.

Hmm doe mij dan maar een album met losse liedjes waar één episch nummer gewijd is aan Bonifatius. Een hele plaat met waarschijnlijk Gregoriaanse en klassieke invloeden trekt mij niet zo. Tenminste, als ik aan katholicisme denk ga ik meteen aan Gregoriaanse koortjes denken.

@Periscope Life:
Vlak na mijn meest recente Kayak-live-ervaring nog eens gedraaid en toch een halfje erbij gedaan dan maar. Slecht is deze plaat inderdaad niet. Zoet wel. Die stevige productie waar hier van gesproken wordt hoor ik niet terug. One Way or Another kan ik ook steeds beter verdragen, dankzij de stem van Reekers.

De 'stevige' tracks i.v.m. POTN waar destijds van gesproken werd betreft het openingstweeluik, het titelnummer en Beggars Can't Be Choosers. Beetje gelikt, wat meer heavy en voor de toenmalige AOR smaak aan andere kant van de grote vijver geschreven. Ik vind het allemaal ook niet zo dramatisch Amerikaans klinken. Was het gewoon in de Wisseloord studio opgenomen geweest was het me niet eens opgevallen...

Nee, onze held heet Grote Pier die de vijand liet zeggen:

"Bûter, brea en griene tsiis, wa't dat net sizze kin, is gjin oprjochte Fries."

Grote Pier

Eén Friese fan heeft Kayak al, geknipt voor de hoofdrol: Syb van de Ploeg

Briljant idee! Teksten uiteraard in het Fries, zie het al helemaal voor me. Laat Bonifatius idd maar waaien, de kerken lopen toch al leeg met dank aan Papa Ratzi.

Dan kan Kayak ook direct het thema 'ontdopen' meenemen, dat is niet alleen actueel maar ook gelijk gerechtigheid inzake de Friezen en Bonifatius.

De Friezen wisten in de 8e eeuw natuurlijk al dat dopen pure oplichterij was, zalvende woorden over zogenaamde naastenliefde boerenbedrog. En ze namen het zekere voor het onzekere, heel begrijpelijk.

Nee, qua thematiek heeft Kayak dan nauwelijks aan een dubbele cd voldoende.

Wederom een fijne plaat van Kayak, de sound hier nu goed gedoopt in een Amerikaans sausje.
Het klinkt dus allemaal wat moderner en per saldo is dat niet erg, want het merendeel van de nummers is gewoon goed, zonder al te vrijblijvend te worden.
De symfo is er wel ruimschoots af nu.

Kant 1 van de vroegere LP heeft de wat stevigere songs in de groef, waarvan het openingstweetal gewoon goed is, net als het titelnummer. Stop That Song met zijn blazers en New Orleans-invloeden is nogal afwijkend.
Op kant 2 iets meer rustige nummers en hier is Beggars Can't Be Choosers een goed nummer, wat zelfs nogal swingt, maar het beste bevallen mij de drie rustige nummers: het schitterende instrumentale Lost Blue Of Chartres, het folky hitje Anne (nummer 26 in april 1980) en het erg mooie Sad To Say Farewell als afsluiter.
Als vanouds wordt er weer fantastisch gemusiceerd en mooi gezongen.
Ik ga toch 4 sterren doen, want gewoon een goed album en het gemiddelde is nog steeds te laag.

En Papa Ratzi is er inmiddels te moe van geworden...