Men at Work - Business as Usual (1981)

De clip van Down Under staat mij nog helder voor de geest evenzo als de tekst. Dat m.i. meteen ook het meest blijft hangen van deze plaat. Het heeft een in je hoofd plakkende twist en dat mag ik wel. Her en der doen ze dat nog wel wat meer, maar Down Under steekt daarin wel bovenuit. Naast Down Under, vind ik Who can it be now ook goed klinken alsmede de sterke afsluiten Down by the Sea. Daartussenin klikt het aardig en vlot.
Leuke plaat.

Tijdens de zomer draai ik constant Down Under, wat een heerlijk nummer is dat toch ook. Ik ben benieuwd naar dit album.

Down Under is inderdaad een heerlijk nummer, maar verwacht verder niets van het album. Niet echt heel vervelend, maar ook niet meer dan een beetje slappe pop-wave. M.i. terecht dat deze band de geschiedenis is ingegaan als een one-hit-wonder.

teleurstellende plaat inderdaad. dit is zo'n album waar je bij het beluisteren van Down Under veel van verwacht, maar dan als een soort zeepbel uitelkaar spat. ze zouden nog één sterk nummer maken, Overkill en toen was het: Over.

One-hit-wonder? Het hele album deed het erg goed hoor - commercieel gezien dan. Heeft volgens mij wekenlang op 1 gestaan in de VS. Een echte kaskraker.

Artistiek gezien stelt het niet veel voor. Eens. Voor mij is het vooral heel veel jeugdsentiment. Eerste album dat ik kocht.

Theoretisch misschien geen one-hit-wonder maar in de praktijk is er toch nauwelijks een mens (in NL in elk geval) die meer kent dan Down Under, dus sq maakt hier wel een punt. Overigens heb ik vroeger Overkill (van Cargo) helemaal stuk gedraaid, heerlijk nummer vond ik dat altijd, maar ik leerde het pas jaren na het uitkwam kennen. Als single heeft het in NL weinig tot niks gedaan volgens mij (als het hier überhaupt is uitgekomen). De VS is een ander verhaal, maar daar wonen wij niet.

Nu is de wereld natuurlijk groter dan het kikkerlandje waarin wij wonen. Dus om MaW af te doen als het "one-hit-wonder" van 'Down Under' getuigt van een wat bekrompen en mss wel arrogante visie. De single 'Who Can It Be Now' was in de VS ook zeer succesvol.

'Overkill' is overigens ook in NL op single uitgebracht. Idd een goed nummer. Het album 'Cargo' deed het een stuk minder dan het debuut, maar verkocht in de VS volgens mij zeker nog goed - gestuwd door het succes van 'Business as Usual'. Je kan de band lijkt mij dus ook niet wegzetten als een "one-album-wonder".

D'r komen genoeg rockbands uit Down Under die in Europa tijdelijk in the spotlight komen te staan (met werk wat ze al tijden doen), denk ook aan Midnight Oil, Triffids of Walkabouts.Vervolgens krijgen ze om d'een of andere reden geen aandacht meer, verdwijnen ze uit the public eye en doen ze nog een tijdje hetzelfde ding.

Ik herinner me een gedegen optreden van Men at Work bij Rockpalast (1982), gedegen - niet schokkend, maar gewoon goed (3,5*). En het gaat mij ook te ver om dit een one-album-band te noemen. Alleen verdween de band op een gegeven moment uit the public eye.

Dat was in NL zeker het geval met het derde en laatste album 'Two Hearts', hoewel dat album in de VS nog de gouden status wist te behalen.

Dit album heeft in de VS in de albumchart maar liefst 15 weken op de eerste plaats gestaan. Er zijn niet veel bands die een dergelijk commercieel succes weten te behalen.

@CD: het gaat mij er hier even niet om wat het IS, maar om hoe de gemiddelde Nederlander het ervaart. Velen zullen denken: "O ja, dat bandje van dat ene bekende nummer, hoe heet het ook al weer...". Met enkele albums en grote successen in een aantal landen waaronder zelfs de VS BEN je natuurlijk GEEN one-hit-wonder.

Het grappige blijft natuurlijk wel dat als je muziekliefhebbers naar belangrijke Australische bands vraagt ze eerder Walkabouts, Triffids of Go-Betweens zullen noemen, terwijl de verkoopresultaten van die bands gezamenlijk nog niet eens de verkoop van Men at Work zullen benaderen.

Ik laat hier bewust INXS buiten, omdat ik denk dat die band maar zo de best verkopende Australische band zou kunnen zijn.

De (echte?) muziekliefhebber zal voor MaW niet wakker gemaakt willen worden nee. Ik ook niet, ondanks het jeugdsentiment.

Al is 'Down by the Sea' wel een erg fraai nummer.

AC/DC? Crowded House (of reken je dat tot Nieuw-Zeeland)? Nick Cave & The Bad Seeds?

AC/DC - ouch; you got me there Arrie, dat komt vast door mijn rock-allergie

Crowded House: idd, Nieuw Zeeland. Nick Cave heb ik altijd als Europeaan beschouwd - maar als je de verkoopcijfers van al zijn albums bij elkaar optelt, én hem als Australiër blijft beschouwen, kan je moeilijk anders concluderen ....

Ik heb deze CD met de bonustracks toevallig een paar weken geleden
voor 5 euro gekocht. Kan je gewoon niet laten liggen. En wat blijkt is dat
het album me weer beter in de oren klinkt dan een paar jaar geleden.

Toen had ik meer het gevoel van ... toch geen echte klassieker.
Vandaag denk ik ... best een aardige survivor van de jaren 80 hitalbums.

Dit album was in Australië het best verkochte album ooit anno 1981.
Het duurde een tijdje voor in 1982 de Benelux voor de bijl ging met Down Under.
Vreemd genoeg bleef het inderdaad bij die ene single en dat ene album.

Eind 1982 bereikte Who Can It Be Now (eigenlijk de eerste single van deze plaat)
de nummer 1 in de VS. Daarna deed Down Under dat kunstje nog eens over begin 1983.
Ook in de UK kwam Down Under bijna gelijktijdig op 1 te staan.

Ondertussen was Overkill de nieuwe single (top 20 in de Benelux).
Het nummer werd samen met Who Can It Be Now en Down Under vaak op de radio gedraaid.
Who Can It Be Now kon ondanks een paar re-releases nooit doorbreken in de Benelux.

Na het tweede album Cargo (1983) werd de vijfkoppige band uitgedund tot een duo.
Dat duo maakte nog één matig album, Two Hearts (1986) en verdween daarna
in een aantal minder succesvolle soloprojecten. In de jaren 90 duikt de band
in verschillende bezettingen weer op in het reünieconcert circuit.

Hun grootste verdienste naast de drie genoemde single klassiekers
en toch wel dit fijne Business As Usual album is mijns inziens het feit
dat de groep wereldwijd de deuren opende voor vele down under bands.
Vooral in de eerste helft van de jaren 80 vind je ze zelfs geregeld in de hitparades.

Denk daarbij aan de hiervoor reeds genoemde groepen,
maar ook Icehouse, Flash & the Pan, Split Enz (en Tim Finn:
Nieuwzeelanders die opereerden vanuit Australië) of The Chills.

Business As Usual is vooral een fraai ingespeelde plaat,
met enkele ijzersterke nummers, maar ook enkele opvullers.
Het geheel klinkt toch nog steeds bijzonder fris anno 2011.

Who Can It be Now?, Down Under, Helpless Automaton en Down by the Sea zijn erg sterk en voor de rest is het allemaal best goede muziek. Beter dan gemiddeld in ieder geval.

Voor Down Under kan je mij altijd wakker maken.

Oké, geef me je 06, dan bel ik je vannacht.

06 - tislekkermetje

Ik zet nu toch mijn vraagtekens bij jouw onvoorwaardelijke liefde voor Down Under.

Ik wist trouwens niet dat die hits al zo oud waren, in mijn hoofd situeerde ik ze altijd in de tweede helft van de jaren '80.

Toch maar naar 4 sterren verhoogd. Er staan maar weinig nummers tussen die me minder weten te boeien en, ondanks dat ik niet aan ieder willekeurig persoon mijn 06 nummer afsta, blijft Down Under geweldig .

Is de afbeelding op MuMe de originele hoes? Mijn LP hoes is zwart wit (zelfde print).

Dat gezegd zijnde heeft de meest recente, wereldwijde CD release wel een gele hoes.

Een rondje biechten: tot van de week had ik nog nooit het album Business as usual gehoord. Het was er, behalve dan de singletjes in die tijd, niet van gekomen.

En de grote belangstelling die er in 1982 plotseling was voor de band en die vervolgens in 1983 al weer vrijwel was weggeëbt, deed het verlangen er naar ook niet als een laag vuurtje verder branden.

Toch onlangs besteld toen het plotseling voorbij kwam als aanbieding en ik nog naar iets aardigs voor weinig zocht om mijn bestelling net boven de 25 pond te krijgen om verzendkosten uit te sparen.

Geen eerlijk uitgangspunt uiteraard, je kunt de aanschaf op die manier als een afdankertje beschouwen, een album tegen wil en dank, daar zit geen liefde bij.
Toch gebiedt de waarheid mij te zeggen, dat ik Down under en Who can it be now helemaal geen slechte nummers vond en ze in 1982 ook graag mocht horen.

Als je met die twee nummers vervolgens goed door één deur kan, mag eigenlijk worden verwacht dat het hele album vermoedelijk vergelijkbare songs oplevert. En dat doet het ook, in de praktijk. Business as usual is geen hoogvlieger maar ik vind het verder prima om het hele album eens in de zoveel tijd voorbij te horen komen.

Ook hier geldt dat het een belangrijke feelgood gevoel geeft en en het heeft daarnaast een hoog lekker weer factor: prima album voor in de zomermaanden.

Zonet een eerste luisterbeurt gehad en het is een leuk popalbum. Ik begin met 4*

De clip van Down Under past mooi tussen de wat minder serieuze clips van Madness en The Police.
Muzikaal gezien vind ik het ook wel een mildere variant op Fischer – Z.
Maar het blijft uiteraard ook verder een goed nummer.
Voor mij is echter de rol van Men At Work wel groot geweest in de jaren 80.
Na het succes van Down Under werden vervolgens veel andere postpunk acts uit Australië succesvol.
Of Men At Work daadwerkelijk de weg gelegd heeft weet ik niet, wel waren het vervolgens veel bands uit Australië die de boel betegelden.
Down Under werd niet alleen symbolisch op de kaart gezet, ook muzikaal kreeg het dus navolging.

Heb de bovenstaande berichten met interesse gelezen. Voor mij is MaW zeker meer dan een 1 hit wonder, daar doe je ze ook tekort mee naar mijn mening. Dit waren muzikanten die voor ze bekend waren met hun hitjes enorm populair waren in het Australische pub circuit. Ze waren live erg goed en als je naar de nummers luistert kun je dit goed horen. De band was sterk in zijn geheel ook schreef de zanger gitarist de meeste nummers en heeft hij ook nog een behoorlijk aantal solo platen gemaakt. Ik draai zowel BaU als Cargo nog regelmatig en wordt er 35 jaar na dato nog steeds blij van. Toch wel een prestatie voor een zogenaamd 1 hit wonder.

Ze waren ook geen one-hit wonder, zoals ook hierboven al bediscussieerd. Bij ons niet (ook Overkill haalde de top-40) en wereldwijd al helemaal niet. Zowel Who can it be now als Down under kwamen in Amerika op 1 in de Billboard Hot 100. Die twee megahits droegen natuurlijk ook bij aan het enorme verkoopsucces van dit album.

Al was het wereldwijde succes van Men At Work natuurlijk wel een 'flash-in-the-pan' (om maar eens de naam van een ander leuk Australisch bandje te droppen ), in de zin dat het na hun eerste twee LP's meteen over was. De derde LP Two hearts flopte genadeloos en sindsdien hebben we, afgezien van die rechtenkwestie van enkele jaren geleden, weinig meer van de band vernomen.

Ik heb alle drie de LP's, plus een compilatie op CD. En een compilatie vind ik eigenlijk wel voldoende, al is dit hun sterkste album, met naast de singles relatieve hoogtepunten als Be good Johnny en de vrij indrukwekkende afsluiter Down by the sea.

Verder geen artistieke hoogvlieger, en niets komt ook maar enigszins in de buurt van het absoluut briljante Down under, maar ik mag deze pretentieloze poprock af en toe nog steeds graag horen.

Luchtige pop die geen steek laat vallen. Vlotte ritmes en humorvolle observaties houden de muziek fris.
Het spelplezier spat er vanaf! Goed het zijn met name de singles die overtuigen, openingsnummer Who Can It Be Now? voorop, maar het album is consequent prettig.

Ik vond het album op cd, overigens mijn 2e exemplaar en daarmee naar de schaduw collectie elders in huis verwezen.
Het album vind ik best redelijk en is idd netjes opgenomen. In ieder geval met een sound die mij wel ligt.
Heel eerlijk gezegd ben ik wel een beetje Down under-moe. Dat was ik eigenlijk al vrij snel na het uitkomen van de single die destijds een te hoog grijs draai gehalte onderging.
Overkill vind ik dan ook de voor mij beter te verteren single.
Helaas moet ik tegen Cargo nog een keer aanlopen.....