Men at Work - Business as Usual (1981)

Mijn eerste vinyl. Echt grijsgedraaid.
Het mooiste uit Australië.

Heel fijn plaatje. Vooral het openingsnummer stemt me zeer vrolijk.

IK heb altijd een zwak gehad voor Men @ Work ook al vind ik de single Down Under al lang niet meer te pruimen. Er staan veel beter nummers op dit album en ik hou er altijd een goed humeur aan over en dat is ook wat waard! De band was overigens live ook goed en waanzinig grappig om naar te kijken, ze hadden enorm veel plezier op het podium.

BUSINESS AS USUAL
Australian Performance / Australian Compositions
stond op de hoes van hun eerste twee albums.

En dankzij de singel Down Under bestond er geen twijfel meer.
Vanaf de jaren 80 zou Australië meetellen in popland.

Dit album was al hot in de tweede helft van 1981,
alvorens het langzaam maar zeker de wereld veroverde in 1982.

In de Benelux werd Down Under een dikke top 10 hit,
maar noch de heruitgave van de eerste singel Who Can It Be Now,
noch de derde singel Be Good Johnny konden dat succes continueren.

Eind 1982 stond Who Can It Be Now plots op 1 in de US.
Down Under zou datzelfde koude kunstje vlot herhalen
en stond op 1 in de US en de UK begin 1983.

Op dat moment was het tweede Men At Work album al klaar ...
Maar eerst terug naar het debuut Business As Usual.

Strakke popsongs die zich ergens situeren tussen
de wavepop van Joe Jackson, Squeeze en Fischer Z.
De arrangementen zijn fris genoeg en in bijna elk nummer
hoor je wel een verrassend geluid, zoals de dwarsfluit in Down Under.

De drie singels zijn alvast dik in orde.
Van de albumtracks onthou ik het vlotte I Can See It in Your Eyes
met een zeemeeuw van een gitaar, het vrolijk geblazen Underground,
het van een fraaie Police-achtige gitaar voorziene stukje reggae Catch a Star,
en de zilte golfslag van het afsluitende epos Down by the Sea.

Helpless Automaton neigt opvallend sterk naar de oude Fischer-Z.
B-kantje Anyone for Tennis staat er jammer genoeg niet op.

Die clip met die koalabeerknuffel; geweldig!!

Met dit album onderhoud ik een bijzondere, warme band......het is namelijk de allereerste plaat die ik van mijn zakgeld kocht.....ik draai hem nog geregeld en vind hem nog steeds goed.

Toppers: 'Who Can It Be Now?', 'I Can See It in Your Eyes', 'Down Under', 'Touching the Untouchables', 'Catch a Star' en natuurlijk 'Down by the Sea'...........nou ja.....doe alles maar.

Een handvol goede nummers maakt van deze plaat een aardig album, maar ook niet meer wat mij betreft. De eerste 3 nummers zijn goed/ruim voldoende , maar de rest is veelal redelijk(maar ja, smaken verschillen). Hei overigens wel poppy, als je daar van houdt.

Down Under blijft een van de sterkste ´pop´singles ever.
De band is er ook nooit meer over heen gekomen, bij de sluiting van de Olympische Spelen in Sydney, mochten ze het weer spelen voor een wereldpodium.

Momenteel Men at work in het nieuws: een deel van DOWN UNDER zou plagiaat zijn nl het fluitgedeelte. Ander hoogtepunt Johnny be good.

Las het ook net.
De dwarsfluit zou Kookaburra sits on the old gum tree fluiten.



Ik verzin het niet. En de groep dreigt het proces te verliezen ook, naar 't schijnt.

http://news.bbc.co.uk/1/hi/entertainment/8175974.stm

Deze LP heb ik ook in mijn collectie, maar dan in een zwart-witte hoes.
De singles vind ik de sterkste nummers van het album.
Op CD heb ik The Definitive Collection waar ook hun latere hit 'Overkill' op staat.
Op Youtube kwam ik een compilatie van het het radio-item Mama Appelsap tegen, waarbij opgemerkt werd dat de zanger aan het begin van 'Down Under' 'Ik zat alleen in een vuile kameel' zingt.
Sindsdien blijf ik dat ook horen.

Heerlijk verhaal over het fluitgedeelte in Down Under. Not.

Eerlijk gezegd, hoor ik de gelijkenis niet. De aanhef van het fluitriedeltje misschien?

Het is een schande dat Men At Work het rechtsgeding
omtrent het vermeende plagiaat heeft verloren.

Er is helemaal geen noemenswaardige gelijkenis.
Mogelijks vanuit een collectief, Australisch onderbewustzijn
is die kookaburra binnengeslopen in dat fluit riedeltje.

Ik dacht trouwens dat compositorisch copyright na een jaar of 50 verjaarde.
En hier gaat het om een kinderliedje dat meer dan 70 jaar oud is.

Dit speelde al een tijdje - ze hadden dit bij leven van de auteur moeten regelen, was veel eenvoudiger en goedkoper geweest. Ben overigens wel benieuwd naar de redenering/motivatie van de rechter en de impact is overigens niet wereldwijd en het riedeltje wordt niet als een key element van de song aangemerkt
.
Auteursrecht was altijd tot 50 jaar na de dood van de auteur - daarna viel het werk in het publieke domein. In 1995 is het mede oiv Duitsland naar 70 jaar getild - in de USA is het door invloed van Disney (bescherming van de merken/identiteiten Mickey, Donald en Goofy) ook naar 70 jaar getild.

Maar ik hoor het dus niet. Ben ik doof, a-muzikaal oid?

Ik hoor het ook niet. Maar ik ben niet zo slim als een rechter.
En ik geloof ook nooit dat het een bewuste zet van de groep was.

Maar ik vind het wel een key element in het lied.
Het is het eerste wat je neuriet als iemand je vraagt hoe de song gaat.

wat een gezeur om niks, het lijkt in de verte verte net zoveel als op vader jacob

de auteur is ook al overleden, whats the point

en dat 29 jaar na uitgave

right

Mijn LP heeft een witte hoes. Was dat niet de oiriginele hoes van het album (ipv deze lelijke gele)?

The Australian release of the album included a black and white cover design;
overseas releases had the same design but in a yellow and black color scheme.

Aldus Wikipedia.

De CD had een gele hoes dacht ik.

Maar moet hier dan niet de witte staan? Dat is toch de originele uitgave?

Volgens mij is de regel hier niet altijd even duidelijk.

Volgt men de hoes uit het land van herkomst
of de hoes zoals hij in de US of UK bekend werd?

Voer voor de crew.

Wel in acht nemen dat zowel de Australische als wereldwijde hoes origineel zijn.
De gele is geen latere versie, maar een gelijktijdige versie.

Die witte hoes was waarschijnlijk aanvankelijk niet verkrijgbaar in de Benelux.
Misschien wel via import of via latere rereleases op vinyl.

Welk catalogusnummer heeft jouw witte album, CD?

Ik heb het album als ik het me goed herinner vrij snel nadat het in Nederland uitkwam aangeschaft. En dat is dus de witte. Ik kan me ook niet herinneren dat ik destijds (1982 en de jaren daarop) ooit de gele albumversie in winkels heb zien liggen. Het was altijd de witte. Ik ken de gele alleen van de CD-versie. Altijd gedacht dat de album-versie alleen in de witte variant bestond.



Geen idee. Dan moet ik naar zolder; nu geen tijd voor.

Ik heb het witte album.

Nederlandse persing CBS 85423 uit 1981.
Men At Work - Business As Usual (LP, Album) at Discogs

Blijkbaar volgde Nederland wel de Australische kleuren.
De UK en de US hoes zijn geel op discogs. De Canadese ook wit.

Dan zou ik inderdaad een voorstel tot wijziging naar wit overwegen.

Mjuman heeft een exemplaar met witte hoes, afkomstig van van de Stichting Nederlandse Top 40 - telt dat als NL-release en/of als exemplaar in NL op de markt?

Die is op CBS 85423/CB271

Niet een van mijn favoriete lp's - maar goed, who cares - binnenhoes met foto's en teksten.

Men at Work en EMI zijn veroordeeld voor plagiaat ivm de hit 'Down Under'..

En ik hoor de gelijkenis maar niet; mss mijn oren even laten nakijken.

Ik heb een idee.

Als Men At Work nu eens Karel Fialka voor de rechter daagt.
Voor de plagiaat op hun Down Under melodie van Hey Matthew.

YouTube - Karel Fialka - Hey Matthew

Die van Hey Matthew is al even weinig op de Kookaburra
gebaseerd als Down Under ... dus dat zit verder wel snor dan.

Of net niet natuurlijk ...

Via een news-mail kreeg ik de link met de 'ruling' en de motivatie van de Austalische rechter.

Men at Work moet een royalty van 5% betalen (van de totaalopbrengst) van dat nummer; een citaat uithet artikel:

"Justice Jacobsen sided with the plaintiff and found that the royalties should be based on a 1982 bargain, but said that the timing had little impact on the royalty award. The copied flute riff is hard to detect, he said, negating any negotiating strength Larrikin would have had in 1982."

Volledig artikel (wellicht interessant voor degenen die zich in de rechtenproblematiek willen verdiepen) is
hier te vinden.

Down under is mijn lijflied. Dat wou ik even kwijt.

Lekker album uit de begin jaren 80 . Men At Work had natuurlijk de joekel van een hit met Down Under , maar dit album luistert ook heerlijk weg .
Lichte New Wave , maar meer nog gewoon een prima popplaat met aanstekelijke melodietjes en prettig transparant .
Afsluiter Down By The Sea is een all-time favoriet van mij .
Australische niets aan de hand pop . Perfect voor een zomerse lome dag .