Justin Hayward & John Lodge - Blue Jays (1975)

Correctie doorgevoerd zodat ook de bonustrack Blue Guitar (die aan de cd-uitgave uit 2004 is toegevoegd) er nu bij staat.

Blue Guitar is overigens een nummer dat Justin Hayward al voor Blue Jays deels had opgenomen samen met een aantal lui van 10CC maar dat toendertijd niet "mocht" uitkomen van Decca (Moody Blues waren toen nog actief). Decca wilde echter na de release van dit album als nog een single uitbrengen en toen dook dus dit nummer weer op en na wat aanpassingen / extra opnames werd het onder de Blue Jays vlag uitgebracht en werd het ook nog een hitje.

Dit album is echt zo'n ontbrekend stukje uit de Moody Blues puzzel. Opgenomen na Seventh Sojourn borduurt aan de ene kant wel voort op de MB stijl maar heeft ook wel wat andere elementen. Ook leuk om te horen dat er weer een orkest op een paar nummers mee doet.

Een supergoede plaat, van twee van de voornaamste zangers/schrijvers van the Moody Blues.

En zo klinkt het ook, als een Moody Blues plaat, een beetje in het verlengde van Seventh Sojourn.

De heren spelen en zingen op hun opperbest.

Een absolute aanbeveling voor Moodies-liefhebbers.

helaas weinig bekend gezien het aantal stemmers.

Wordt aan gewerkt, zag de remastered versie voor € 5,97 inkl. bij Play.com, meteen maar besteld.

Het verlengde van 'Seventh Sojourn'; erg sfeervol! Jammer dat lage aantal stemmers; aanrader.
Score *4/5..

Kan me trouwens niet aan de indruk ontrekken, dat ik de geremasterde versie beter vind klinken dan enige SACD's van de Moodies.

Onlangs goedkoop aangeschaft. Zeer sfeervolle plaat die absoluut niet onder hoeft te doen voor het beste werk van the Moody Blues. Het klinkt herkenbaar, maar tegelijkertijd wijkt het zoals ChrisX zegt toch ook wat af van het Moody Blues geluid.

Elk nummer is in ieder geval meer dan raak.

Schitterende hoes ook.

Waanzinnig goede plaat, en eigenlijk de enige solo-plaat tijdens de hiatus van The Moody blues, die er echt toe doet...

Het lijkt wel een voortzetting van Seventh Sojourn....

Ik las de goede kritieken en ben wel liefhebber van Justin Hayward en The Moody Blues. Dus dit album aangeschaft. Maar helaas............geen bijzonder album. Ook geen aansprekende nummers. Kabbelt een beetje voort.

Vaker luisteren, dan...

Ik weet zeker dat 1 keer luisteren niet genoeg is...

ok ik zal je advies opvolgen

De 7 essentiele Moody Blues albums had ik al. Bleef deze nog over. Gisteren dan ook deze cd maar eens aangeschaft.
Mijn dochter, die 'niets' met mijn muziek heeft, maar wel alles meezingt herkende meteen de stemmen van de Moodies. Dat zegt wel wat over hun vocale karakteristieken (plus geeft ze hiermee aan dat ik de MB blijkbaar vaak genoeg draai).
Ik begin eens voorzichtig met een 3.5, maar dat kan snel meer worden.

Deze moet inderdaad vaker worden gedraaid. Daarna even laten liggen en dan opnieuw beluisteren. Dan is deze als een bloem die zich openvouwt.

Ik wist het wel

De plaat bestaat al 36 jaar, ik ken hem al 10 jaar, en het blijft een voorzichtig meesterwerk.
Minder bombarie dan de vroegste Moodies, maar meer richting Seventh Sojourn, wat toch mijn favoriete Moodies-plaat is gebleken...

Eerlijk is eerlijk, ik heb nooit kunnen vermoeden dat Hayward en Lodge met Blue Jays er destijds in zijn geslaagd om een geweldig Moody Blues album neer te zetten.

Een grandioze opener met This Morning.

Ik dacht al die tijd dat er sprake was van een beetje een slap aftreksel maar integendeel. Veel tracks mogen als bruisende Moody blues muziek worden omschreven en in de laatste cd-versie blijkt dat de ooit los uitgegeven single Blue guitar prima aansluit bij de rest van Blue Jays en terecht is toegevoegd.

Dus geschiedenis wordt hier haast herschreven. Het is waar dat de Moody blues tussen Seventh sojourn (1972) en Octave (1978) niets hebben uitgebracht maar Blue Jays blijkt een uitstekend tussenalbum, ondanks de afwezigheid van de overige Moodies.

Waanzinnig mooie (dromerige) hoes ook weer. Door dezelfde kunstenaar, die de Moodies-hoezen had gemaakt (Phil Travers).

http://www.webwriter.f2s.com/moody/lyrics/artimages/bjays1.jpg

Vandaag binnen gekregen... Interessant, nu al na twee luisterbeurten. Borduurt inderdaad voort op de moody blues, maar klinkt toch net wat anders..

Net viel t kwartje pas:

Moody Blue John + Moody Blue Justin =
Moody Blue J nr 1 + Moody Blue J nr 2=
Blue J's =
titel van deze plaat

Ben ik de enige?

Vind dat nergens t niveau van de Moodies wordt gehaald, maar wel een stuk beter dan de ongeveer tegelijk uitgekomen solo plaat van Ray Thomas (From Mighty Oaks), die beter fluit speelt dan hij zingt.

knap rekenwerk, ik denk dat je gelijk hebt, maar een Blue Jay is ook een blauw gekleurd vogeltje in Canada.

En dat zonder rekenmachine EN zonder te Googlen.

Mierzoete muziek van de singers in a rock and roll band, maar wel heel mooi.
Jammer, dat er geen SACD van verschenen is, maar inderdaad, de geremasterde versie klinkt ook heel goed.

Mooi album, dat evenwel het hoge niveau van de Moodys tot en met Seventh Sojourn naar mijn smaak net niet weet te halen. Het klinkt enigszins als een geamputeerde Moody Blues-plaat, en ik heb het geluid bovendien altijd een beetje te glad gevonden. Ik kocht het album eind in 1977 jaren en was weg van de songs van Justin Hayward. De liedjes van en met John Lodge vond (en vind) ik een stuk minder.

Na herbeluistering op cd (ik had het album circa 25 jaar niet meer gehoord) ben ik een fractie minder enthousiast dan in 1975. Ik vind de productie niet zo spannend meer, en het gitaargeluid van Hayward soms een beetje stereotiep. Maar misschien moet ik wachten tot de herfstmelancholie van october of weer teleurgesteld raken in de liefde.

Nights, Winter, Years, I Dreamed Last Night en vooral Who Are You Now vind ik het mooist. Mooie arrangementen ook.

Daar ben ik het wel mee eens, het is soms een beetje te traag en gedateerd. En wat die bitterzoete herfststemming betreft: daar ben ik ook wel gevoelig voor (al zit ik er nú bepaald niet op te wachten) en dan landt de stem van Hayward ineens weer heel goed bij mij. Dus als het écht moet: laat maar komen dat liefdesverdriet. Troostrijke klanken bij de hand.

Fedde en heartofsoul.

2 dingen:

1.) Justin Hayward heeft net een nieuwe studioplaat uit, misschien wat voor jullie?

2.) Voor herfstige sferen zijn de twee Ray Thomas-platen uit '75 en '76 ook heerlijk. Althans dat vind ik.

1.) Wist ik nog niet. Als er nog wat overblijft van mijn vakantiegeld; direct aanschaffen.

2.) Gelukkig kan ik nog meer zwelgen in najaarsverdriet. Zijn ze nog verkrijgbaar?

Geen idee. Ik heb ze op lp. En ook als download. Ik heb geen idee, waar ik zou moeten zoeken. Ik ben niet zo thuis in online winkels. Cosmox, heb ik wel eens horen vallen.

Ik zal er eens naar kijken. Ik prefereer een CD, als die bestaat. Ik vind wel een nieuw album van Justin Hayward dat in augustus uit gaat komen, maar dat lijkt me een live-album: Spirits Live - Live At The Buckhead. Of kunnen we nog een andere plaat verwachten? Spirits Of The Western Sky van vorig jaar beviel me best.

Die bedoelde ik ook. Voor mij is dat 'net uitgekomen'.
Maar inderdaad die dus. Ik was er ook erg blij mee. De uit te komen liveplaat, ben ik dan ook wel benieuwd naar.

Bedankt voor jullie berichten, Ozric Spacefolk en Fedde. Justin Hayward's album Spirits of the Western Sky en de albums van Ray Thomas ga ik binnenkort eens beluisteren. Ze staan op Spotify, en zijn volgens Bol.com (op cd) gewoon verkrijgbaar.

De lay-out van de Thomas-albums is erg aantrekkelijk, maar op vinyl (met die mooie hoezen) zullen ze wel niet makkelijk verkrijgbaar zijn.

Van Justin Hayward solo ken ik tot op heden alleen Songwriter heel goed. Die moet ik maar eens op cd kopen, want aan het album heb ik goede herinneringen.

Ik verlang al weer een beetje naar de herfst...