National Health - National Health (1978)

Een vrolijke en virtuoze plaat, inderdaad precies op het (interessante) snijvlak tussen prog en fusion, maar helaas ook nergens buiten de lijntjes kleurend, en bovendien af en toe voorzien van zo'n hoge ah-ah-ah- of la-la-la-vrouwenstem (van Amanda Parsons) die de muziek iets hopeloos oubolligs geeft (om nog maar te zwijgen van de associatie die ik steeds krijg met Letty de Jong op Introspection). Het is allemaal net te vrijblijvend voor mij, ik kan hier uren naar luisteren zonder echt meegesleept te worden. Natuurlijk hoor ik ook wel dat heerlijke fuzzorgeltje van Dave Stewart waar ik als liefhebber van Caravans Dave Sinclair helemaal gestrekt voor ga zodra dat z'n kop opsteekt (bijvoorbeeld op het openingsnummer, ook voor mij het hoogtepunt van de plaat), maar omdat de nummers verder nergens echt spetterend of lyrisch of hektisch worden doet dit album als geheel me te weinig. Jammer ook van het te lang uitgesponnen einde van het verder boeiende slotnummer.