Amon Tobin - Out from Out Where (2002)

Amon Tobin part deux ... het goede nieuws. Dit album wist mij, itt Permutations volop te overtuigen. Mooie ommegooi, weg met die jazz en filminvloeden. In de plaats als basis electronica, met tal van invloeden doorheen gemixed.

"Back From Space" is een prachtige opener, zo'n track die je zonder pardon in een album trekt. Geniale melodie, ondersteunt door prachtige ritmes. Lekker zweverig trackje dat Tobin's kunnen ten toon spreidt. "Verbal" is heel andere koek, maar wel zeer leuk. Verknipte voice sample die op aparte ritmes, opgebouwd met lekkere samples, voortratelen. Soort van avant-garde, bijna elitaire electronische hiphop. Met dit soort experimenten kan ik dus wel iets. "Chronictronic" gaat de dansbare toer op en doet dat zeer overtuigend. Net zoals op Permutations een track die (ritmisch gezien) uit Devine's stal lijkt te komen, al lijkt Tobin nu afgestudeerd. Mooi geheel van complexe idm ritmes doorzeefd met melodische samples en effectieve melodieën. Laatste twee minuten zijn werkelijk subliem. "Searchers" weet mij jammer genoeg een stuk minder te boeien. Tobin lijkt even terug te grijpen naar eerder werk, iets wat hij als het van mij zou afhangen beter laat. "Hey Blondie" blijft net iets teveel in die sfeer hangen, maar is wel weer een stap in de goeie richting. "Rosies" rond het trio 'minder interessante track' af. Boeiende secties in dit nummer, maar algemeen gezien net iets te plat, iets te saai.

"Cosmo Retro Intro Outro" weet mij vooral in het begin te pakken, met dat onderhuidse, stille maar hoge melodietje. Maar "Triple Science" weet pas echt weer het album naar hogere regionen te tillen. En doet dat met verve. Overheerlijke rammerlaar, deze track, en ongetwijfeld mijn favoriet van dit album. Sfeer om van te smullen. Prachtige melodieën en zeer boeiende sampleset. Druk maar niet drukkend. Echte topper. "El Wraith" speelt weer met jazzy sferen, maar doet dat hier nadrukkelijk beter dan op dat andere album. In ieder geval een stuk minder storend. "Proper Hoodidge" is een aardige prutteltrack, minimalistisch, maar boeiend, met vreemde melodieën en understated ritmes. Afsluiten doet het album zoals het begon, gelukkig in schoonheid (scheelt toch dikwijls een halve ster). Zelfde type track als "Back From Space", met zeer mooie, wavebased melodieën, gedrenkt in zacht, licht IDM geratel. Speciale (voice?) sample maakt het geheel af, en sluit een boeiend album op gepaste wijze af.

Niet alles is even goed, maar wat goed is, weet ook echt te overtuigen, en komt met leuke experimenten en variaties aandraven. Zoals gezegd kan een goeie laatste track wel eens voor een halve ster verschil zorgen, daarom geef ik ook 4* aan dit album. Beetje een twijfelgeval, aangezien het toch redelijk dipt in het midden, maar dit is zeker een album waar ik nog plezier aan ga beleven.

Out from out where, Tobin's 5e album (Adventures in foam meegeteld), is een bijzonder stijlvol en creatief album, mijn favoriet na Bricolage. Ook hier weet de beste man weer een keur aan muziekstijlen naadloos aaneen te mixen én vrijwel de volledige rit te blijven boeien.

Back from space is een ijzersterke opener, met vette breakbeats, zeer geslaagde synths en een heel arsenaal aan sfeervolle geluidseffecten en instrumentarium (Al valt dat laatste over vrijwel ieder nummer te zeggen).
Verbal is een erg geinig nummertje waarin de chaotische, verknipte rap deel begint uit de maken van het ritme.

Chronic tronic is een magnifieke 'Wall of beats', met zeer fijne melodielijnen eronder. Searchers is alwéér een hoogtepunt. Onheilspellende strijkers op de achtergrond en enge geluideffectjes zorgen voor een prachtig, luguber sfeertje.

Hey Blondie is haast ambient jazz te noemen. Een aardig, sfeervol intermezzo, maar zeker geen hoogvlieger op dit album. Rosies is een soort van marsmuziek voor de 21e eeuw. Veel bombast en onophoudelijke, superzware beats. Erg cool.

Cosmo retro intro outro vind ik het minste nummer op het album. Geen memorabele melodie en ook geen memorabel ritme. Snel vergeten, want daar is Triple science, een killer van een track met beats als uit een machinegeweer afgevuurd. Goed herpakt.

El wraith en Proper hoodigde mixen op intrigerende wijze exotische (Japans, Indisch, Chinees) elementen in Tobin's gemuteerde jungle-muziek, en Mighty micro people, dat een een heerlijk rustige, melancholische gitaarsample bevat, alsmede wat elektronisch gefakete vocalen, sluit het album uitstekend af.

Tobin's nummers zijn bijzonder divers van sfeer: vrolijk, duister, catchy, chaotisch, speels, eng, serieus, exotisch. Vaak zelfs binnen hetzelfde nummer. Out from out where is stijlvol, creatief en zit simpelweg boordevol goede nummers. Dikke 4/5.

Tsja, zwaar eclectisch plaatje.. beetje jazz, beetje beebop, beetje slavische muziek, beetje hiphop, beetje zus, beetje zo.. Ik ben van mening dat dit meestal niet zo sterk werkt voor de coherentie van een album, en ook hier is dat het geval. Misschien zijn enkele van die trippy nummers op zichzelf wel okee, maar na een paar vonkende beukers (die hier ook op staan, met name Triple Science) zit ik niet te wachten op een Proper Hoodidge ofzo. Call me square, ik ben erg voor het vasthouden van één rode draad, een sfeer.. hier is die veel te onevenwichtig. Iets wat ik dus wel van een plaat als Blackfilm vind. Die zullen hardcore fans van Tobin wel saai vinden, maar daar spreekt tenminste een idee achter, een plan met de luisteraar. Die zwabbert maar alle kanten op. Soms erg goed, soms meer dan slap en skippable. Ik kende al wat van Tobin, nog meer jazzy, maar deze plaat doet me nauwelijks naar meer verlangen.

Met 'Out from Out Where' laat Amon Tobin de jazz-samples wat meer varen en krijgt de muziek een wat meer 'futuristischer' geluid. Maar goed, als je zijn albums op chronologische volgorde luistert is deze muzikale koers wel te volgen, maar wat heeft dit voor gevolgen ten opzichte van de kwaliteit. Wat dit betreft kan ik bij al zijn albums wel hetzelfde zeggen: muzikaal top, maar soms gooit hij wat teveel ingrediënten in zijn geluidensoep.

De muziek van Amon Tobin kan best relaxed zijn, maar het is te dwingend aanwezig om lekker achterover te leunen. Gelukkig wisselt hij drukke nummers wel af met wat meer rustige nummers, maar de toeters en bellen en wat al niet meer zij nooit ver weg. En ach...ik mag dat enthousiasme wel.

Met dit geheel van samples, toffe beats en andere geluiden weet Amon Tobin wel een vette - ja, hoe zal iket noemen - apocalyptische sfeer neer te zetten. Wat dat betreft doet hij hier ook zeker wat nieuws ten opzichte van zijn vorige werk. Gewoon weer een goed album dus van de beste man.