The Game - Blood Moon: Year of the Wolf (2014)

Als je Doctor's Advocate inspiratieloos vindt, dan weet ik het ook niet meer. Dan kan je bijna heel hiphop inspiratieloos noemen. Maar goed, voor de rest ben ik het grotendeels met je eens, met sporadisch een paar prima nummers daargelaten.

De echt goede nummers die Game sinds 2009 gemaakt heeft, zijn vooral gedragen door een of meerdere gastartiesten. Zelf wil het niet echt meer lukken.

Altijd dat irritante namechecken ook... waarom toch?

Bigger than Me is wel nice, maar ik denk dat Or Nah veruit Game's slechtste nummer is.

Hier ben ik het wel mee eens. Volgens mij heb ik ook nog wel eens een discussie met lid Game (waar is die toch gebleven?) gehad hierover. De eerste twee albums van Game vond ik het het namedropping niet echt storend, maar na 6 albums wordt het wel irritant. Geeft toch wel aan dat deze man tekstueel gewoon erg beperkt is (met uitzondering van een paar tracks).

Heb het idee dat dit album toch een teleurstelling gaat worden. Eerste twee albums van Game zijn dope, L.A.X. was redelijk, RED album was troep en Jesus Piece verraste mij gelukkig in positieve zin. Maar na het horen van Or Nah en kijkend naar de gastartiesten, denk ik dat ik deze maar oversla.

Opzich vind ik de namedropping helemaal niet irritant, maar ik kan goed begrijpen waarom mensen het irritant vinden. Ik denk dat velen hierdoor jammer genoeg afzien van een rapper als Game.

Dit album opzich is niet Game's 6de solo album, dus ik zou dat hier ook niet van verwachten. Zijn volgende en echte 6de solo-album (The Documentary 2) komt dan ook op 18 Januari 2015 (precies 10 jaar na deeltje 1). Meestal kun je van zijn solo-albums altijd net iets meer verwachten dan van zijn andere projecten, maar deze bevalt mij toch best goed. Productioneel natuurlijk dik in orde (zoals vrijwel altijd bij Game), en tekstueel is het niet eens zo slecht. Flows zijn natuurlijk zijn ding en daarin faalt hij slecht op een enkele track. Ook vind ik de irritante hook op Fuck Your Feelings verder het enige wat me echt irriteert. Oh en de skit waarbij een wolf hoofd krijgt, zorgde er in het begin nog voor dat mijn mondhoeken omhoog krulden. Natuurlijk is me, na 1 keer zo'n moment, het lachen vergaan.

Paar sterke nummers, maar toch ook echt veel troep hoor. Man, man, man *Rob Geus Voice*

Eens, ik had 2006 moeten zeggen.

Van Dr. Dre, Nate Dogg, NaS, Mary J. Blige en Busta Rhymes naar autotune, Soulja Boy, French Montana, Tyga en 2 Chainz. Sums it up, lijkt me.

Zoals verwacht geen topper van The Game.

De hoogtepunten zijn op één hand te tellen, dat zijn namelijk de eerste drie nummers, Hit 'Em Hard en Black on Black. Het beste nummer van de LP is toch de eerste single (en track), Bigger Than Me.

Fuck Yo' Feelings, Married to the Game, The Purge en Trouble on My Mind zijn groeiers. Wel begrijpelijk dat de meeste zich storen aan het refrein van de eerst genoemde.

De rest is niet bepaald slecht, maar doen me niet zoveel. Best Head Ever, Or Nah en Take That zijn wel op het randje hoor.

Jammer dat de gastheer zelf niet mee doet op Trouble on My Mind, Take That en Food for My Stomach. Hierdoor voelt het niet echt aan als een studioalbum van The Game.

3,5* is nog ruimschoots voldoende, maar door dit album is The R.E.D. Album toch niet meer mijn minst favoriete album van Game.

Het is ook geen studioalbum van Game lol. Het is een label-album

Als we het over die boeg gooien moet ik zeggen dat het dan meer als een solo- dan een label-album aanvoelt. Mij lijkt het dat Game in zijn opzet mislukt is.
Maar op voorhand wisten we al dat dit een zoethoudertje is voor The Documentary 2, dus m'n verwachtingen waren al bijgesteld.

Ik snap je heel goed hoor, maar ik denk dat ik blijer ben dat er zoveel Game op dit album staat dan als dit niet het geval was. Die andere gasten zijn goed hoor, maar ik vind Game toch iets beter

Het album begint hoopvol met een extreem hongerige The Game, maar al snel zakt het niveau en wordt vrijwel alles vervelend. De gastartiesten die bij de eerste luisterbeurt interessant klonken zijn bij latere luisterbeurten de meest irritante. Als hij het niveau van Bigger Than Me niet zo geforceerd had doorgezet dan had dit een vet album kunnen zijn.

Bigger Than Me kan ook erg waarderen

De eerste 3 nummers zijn nice en daarna trekt het op niets meer, wat is er toch gebeurt met The Game? Sinds hij zit rond te paraderen met Young Money is het niet veel goeds meer met The Game, wat ik erg vind want deze kerel heeft wel talent, op naar The Documentary 2 waar ik wel een goed oog op heb.