Counting Crows - Recovering the Satellites (1996)

Beste Frank,

Ik ben het er mee eens dat die drie cd's het beste van CC geven. Hoewel hard Candy ook nog een heel eind komt. Desert is door mij nooit onderschat, het was de eerste CC-plaat die ik hoorde en kocht.
Maar die eerdere twee waren toch nog beter.

Maar waarom toch dat afgeven op Blof (en Acda en de Munnik ook?)
Duritz zingt mee met Blof en niet andersom!
Is het soms verkeerd dat ze fans zijn van CC? dat ben jij ook.
Gekopieerde songs? Och....daar hangt de popmuziek van aan elkaar. The Beatles kopieerden al hun helden. The Stones idem.
Blof is een van de beste nederlandse bands. Veel van hun nummers zullen nederlandstalige klassiekers blijven tot in lengte van jaren. Engelse taal klinkt schijnbaar altijd beter, maar dat is omdat je dat gewend bent en en je de stoplappen niet als zodanig herkent.

... en de versie van Acda en deMunnik is gewoon een prima interpretatie van het CC nummer.

Dolf Jansen is ook helemaal weg van Counting Crows, maar die kan niet zingen.

Counting Crows zijn trouwens in Nederland een stuk populairder dan in andere landen.
In het thuisfront USA doen ze niet zoveel.

Ik ben zelf voornamelijk liefhebber van hun eerste twee albums.

...en ik geef af op Blof omdat ik het een zeikband vind...

Klassiekers!? Noem er eens 1.

Als je CC hebt...heb je Blof niet nodig...zo zie ik het...

Verder respecteer ik ieders smaak en mening dus til er vooral niet te zwaar aan people!

Destijds al niet mijn bandje (het debuut nog altijd nooit gehoord), en ook nu ik deze voor het eerst in 5 (?) jaar weer eens heb opstaan kan het me niet echt bekoren. Pareltjes als Miller's Angels en (vooral) A Long December daargelaten.

Deze is wat harder dan het debuutalbum August and Everything After.
Harder in de zin van meer electrische gitaren en een hoger volume.
Hier en daar verzuipt een nummer in de gitaren, bijvoorbeeld in Catapult en Have you seen me lately.
De ballads maken echter ook weer veel goed. Daylight Fading,Goodnight Elizabeth en de klassieker A long December.
Niet dat de Crows van mij niet mogen rocken, maar op deze slaat de balans meer daarheen uit. Op Desert Life, dat ik nu heb opstaan is het weer mooier in evenwicht.

Wat zijn Goodnight Elisabeth, Recovering the Satellites en Mercury toch een fantastische nummers!
de vertolking van Goodnight Elisabeth van Acda en de Munnik vind ik trouwens ook heerlijk

Deel 2 van hun eerste plaat. En zoals bertus schrijft het is iets harder. Hier en daar vind ik de nummers ietswat minder dan hun debuut. Het rockende angels nr2 doet mij bijv niks. En zo zijn er meer nummers waar ik minder mee kan dan het debuut. Toch staan ook op satellites nummers die me aangrijpen.elisabeth,horsedreamers bijv
Het probleem bij dit soort bands vind ik atijd hoelang hou je deze stijl,gevoel vol zonder dat je het gevoel krijgt van tja nu ben ik wel klaar met jullie zwaarmoedig gedoe. Ik persoonlijk had na deze plaat wel zoiets van ik weet het wel. In hun derde cd was ik op de een of andere manier niet meer echt geinteresseerd. Ik krijg dan een beetje moeite met de oprechtheid van dit soort bands/stijl. Dat kan best onterecht zijn overgens.

Op hun recente cd's ziet je toch een ontwikkeling. Die zijn minder zwaarmoedig in ieder geval, zonder aan kwaliteit in te leveren, tenminste wat Sweet Candy betreft. Saturday Nights vind ik beduidend minder.

Te veel zangerspathos zorgt voor obstipatie in de gehoorgang. Jammer, want er zit best wel muziek in.

Na de reissue op vinyl van "August..." vorig jaar wordt het wat mij betreft tijd voor deze. Het origineel is niet te betalen, maar wil hem toch ook wel graag in de verzameling. Zou hij dit jaar komen?

O nee , ze moeten natuurlijk wachten tot 2016 voor een 20th anniversary edition. Alsof dat zin heeft.

Minder sterk dan hun debuutplaat, veel meer rock georienteerd en laat me dat nu net niet zo bevallen bij de Crows.
Bij opvolger This Desert Life wordt de weg bergopwaarts in mijn ogen weer gevonden.
Met deze plaat heb ik al pakweg 18 jaar geen echte klik kunnen vinden en waardeer ik het album misschien wel teveel met 3,5 sterren, maar dat komt omdat met Goodnight Elizabeth, Millers Angels en vooral A Long December toch nog enkele juweeltjes te bespeuren zijn.
Daarentegen doen nummers als Angels Of The Silences, Children In Bloom & Have You Seen Me Lately? mij dan weer weinig tot niets en dan helpt dat Duritz zijn stem niet tot mijn favorieten behoren ook niet echt mee.

Naar aanleiding van het verschijnen in de updates deze er weer eens bijgeplakt,en het blijkt dat ik dat toch te weinig heb gedaan de laatste jaren.Het is een prima plaat waarop de Crows wat meer rocken,maar waarop de ballads van een onsterfelijke schoonheid zijn.

Het debuut blijft buitencategorie,maar deze doet er niet al teveel voor onder.Zieleroerselen uit het diepst van de getormenteerde geest van Duritz die natuurlijk al geen vrolijke Frans is,maar hier toch soms echt wel het bot raakt.Muzikaal ingekleurd met een breed palet van herfstkleuren.

Geen lichte kost,maar heerlijk zwelgen en het is dat het zulk prachtig weer is ,want bij regen en donkere geven dit soort albums nog een soort extra lading.Ik zet hem in ieder geval naast de stereo in afwachting van slechter weer en zal er in de komende donkere dagen meer van gaan genieten.

4 sterren voor deze.

Vinyl reissue dan dit jaar? Lijkt me wel een keer gepast in elk geval. Ik denk van wel. (20th ann.)

Nee, niet in 2016, maar nu dan eindelijk wel.

Al een tijdje in huis (kofferbakmarktverrassing voor 1 Euro), maar was gisteren pas (waarom? denk ik nu) voor het eerst aan de beurt.
Een hele pak steviger dan het onvolprezen debuut, maar ik had er best wel plezier an. Deze gaat na nog een paar draaien wel aan de 4 sterren komen.

De moeilijke 2e plaat.
August & Everything After was een droomdebuut en pas drie jaar later kwamen de Crows met een opvolger.
Ongetwijfeld door het vele touren en de publiciteit duurde het even.
Recovering The Satellites is een meer dan uitstekende follow up en hun twee na beste album wat mij betreft.
Duritz is nog altijd de sombermans die van sommige muziekjournalisten het verzoek kreeg eens op te houden over zichzelf te zeuren, maar als je een beetje open staat voor gepijnigde artiesten, is dit een heel mooi werkstuk.
Op latere platen is Duritz wat over zijn dip heen en dat betekende onherroepelijk een artistieke achteruitgang.
Want dan zijn The Counting Crows een stuk minder spannend bleek al snel.
Op deze plaat is daar nog weinig van te merken.
Pittige rock in combi met drama, is goed uitgelicht en heeft ieder liedje wel zijn functie.
Minder echte knallers dan het onvolprezen debuut, maar deze is wat losser en misschien overal wat puurder.
In ieder geval een prima geheel met prachtige werkjes als Millers Angels, Children In Bloom, Goodnight Elizabeth en het immer prachtige A Long December als de highlights.
Juist de songs in een lager tempo die het meest bekijven.

Mooi vervolg en hoewel de groep nog zeker acceptabele albums afleverde, zijn August en deze met stip hun beste platen.

deric raven ik heb vandaag deze cd gekocht voor 50 euro cent in een kringloop. Het mooiste nummer vind ik A Long December, dat vind ik al 26 jaar een geweldige nummer.

Als je door alle treurnis en melodrama heenkijkt is dit toch wel een ijzersterke plaat. Ken maar weinig bands met zo'n bijzondere dynamiek qua emoties