Counting Crows - Recovering the Satellites (1996)

Heerlijk album van de Counting Crows, iets minder als de vorige, maar hier kan ik uren naar luisteren

Ik ben niet zo'n Counting Crows liefhebber. Het is een degelijke band, maar het raakt mij niet echt. Dit album vind ik wel prima te pruimen. Staan ook een paar alleraardigste songs op.

Destijds november maakte mijn vriendinnetje het uit.... A long december, prachtplaat voor eeuwig in mijn brein genesteld, 5 punten meer dan waard.

Het tweede album van de Adam en zijn crew. Minder gepolijst en wat steviger als hun debuut uit 1991 'August And Everything After'. Hierdoor ook lastig te vergelijken met hun eerste meesterwerk. Niet doen dus. Dit is gewoon OOK een topper.

Ik vond dit destijds al een teleurstellend album in vergelijking met August, niet wetende dat het enkel nog verder bergafwaarts zou gaan.

M'n eerste kennimaking met de Crows en het was een aangename verrassing.
Millers Angels is voor mij 't beste nr.

August And Everything After is uit 1993. Maar je hebt gelijk, bij dat prachtige album komt deze niet in de buurt. Iets minder toppers en iets meer mindere nummers op Recovering the Satellites.

3.5 ster.

Alleen al de tekst van Mercury.
CD is wat electrischer dan andere cd's van CC.
Blijft evengoed prachtig met klassiekers als A Long December en Have you seen me lately.

5*

Erg mooi, vooral als je niet lekker in je vel zit

Ben ik wel met je eens.

Met dit album bleek voor mij dat CC meer richting Bruce Springsteen geplaatst moet worden dan richting Cure.

Daar bedoel ik mee dat ik het meer een liedjes dan een album band vind.

Deze plaat staat vol met prachtige tracks die overlopen van emotie over verloren liefde. Volgens mij is dit wel de zwaarste plaat van de toch al niet al te vrolijk Durlitz.

Ik was er eerst van overtuigd dat "August" hun beste album is.
Maar naarmate de tijd gevorderd is,is"Recovering" toch mijn favoriet geworden.Steengoede ballads en lekkere uptempo nummers.
Counting Crows forever!!
Ik gun iedereen hun Counting Crows-moment.(Je mist echt iets als je jezelf deze muziek ontzegd).

Mijn Counting Crows-moment is een beetje voorbij, maar toch...

Inderdaad een leuk plaatje om eens terug te horen.

***1/2

Catapult, Daylight Fading, Goodnight Elisabeth, Millers Angels, Mercury en A Long December zijn mijn favoriete nummers...
De rest is wel aardig... 3,5 *

Deze kan er nog mee door, er zitten een paar sterke momenten in.

Hoewel ik dergelijke muziek al lang ontgroeid bent (heb mijn adolescent -en puberpijnen reeds een tijdje geleden achter me gelaten) ga ik -for the sake of god knows what- mild zijn en een 3.5 geven.

Ben je al zo oud Dude? Ik ben zelf vijftig plus nog wat, maar zit nog midden in de adolescentie hoor. Zoland die duurt zal ik dit soort muziek leuk vinden en concerten blijven bezoeken. Het gekke is dat de mensen die bij concerten om mij heen staan steeds jonger lijken te worden. Dat heeft mij er echter nog niet toe gebracht om kaartjes te kopen voor The Shadows.

Effe over dit album: Duritz is een zeurpiet eerste klas, een egocentrisch jongetje, (hoewel ook niet meer zo jong). Maar dat mag zolang je zulke heerlijk klagende nummers kunt neerzetten met prima melodieën. Het leven is ook vaak geen lolletje, maar als ik dit album hoor voel ik me altijd weer opgelucht dat het allemaal nog veel rottiger kan.
Een slechte plaat heeft CC nog nooit gemaakt. Ze zijn eigenlijk allemaal wel ok. Maar de band is hier wel nog een beetje op zoek, dat meen ik wel te horen. Wanneer zou er nog eens een nieuwe komen trouwens?

Dit vind ik hun minste album van de 4 die ik er bezit.

Ik heb deze te laag gewaardeerd zie ik nu. Minstens 4 sterren inplaats van de 3 die ik eerst had staan. Lekker, dat gezeur van Adam Duritz aan mijn hoofd. Het leven is geen lolletje nee

nee het leven is zeker geen lolletje maar als je naar dat gezeur moet luisteren is het lolletje nog minder lollig.

amai heeft dat ventje zeer in zijne buik ofzo,

neen dit album zegt me niks .

Zeker een goed album van Counting Crows, maar een stuk minder dan hun meesterlijk debuut. De songs weten mij minder te raken, de zwaardere begeleiding breekt bij momenten de melancholieke sfeer, al zijn de songs op zichzelf niet slecht. Opener "Catapult", "Daylight Fading" en "A Long December" zijn de songs die ik heb aangevinkt.
Het debuut vind ik met kop en schouders het beste album van Counting Crows, de volgende 3 albums zijn behoorlijk maar kunnen er niet aan tippen.

Toegegeven is de stem van Duritz niet ieders pakkie aan. Maar ik vindt wel dat dit ook hun beste meest uitgebalanceerde plaat is waarop prachtige ballads goed afgewisseld worden met stevige rock nummers. Raar genoeg deed hun debuut mij niet zo heel veel. Ook één van de platen die het meest gedraaid heb, en deze staat dan ook in mijn top 20. Elke song is een tekstueel en muzikaal hoogstandje. En natuurlijk werd deze plaat in de pers weer ondergewaardeerd. Weet niet waarom eigenlijk.

Muziek is emotie. En bij weinig bands wordt het meer duidelijk dan bij Counting Crows (zonder De of The!). Deze band poepte inmiddels 5 studio albums uit en een aantal live schijfjes. Ik zie het een beetje als het hebben van kindjes. Ze zijn allemaal anders en je kunt ze niet echt vergelijken als je echt fan bent. Maar je hebt zo je favorieten. In mijn geval is de de absolute favo samen met 'August and Everything...'
Van allebei houd ik evenveel. Ze zijn niet te vergelijken maar allebei zo mooi en goed op hun manier. En natuurlijk moet je ten eerste houden van de stem van Adam en het geluid van de band wat beinvloed is door, Van Morrison, The Cure, Springsteen, Dylan, The Band, Gram Parsons, The Faces en vele, vele anderen. Maar als je open staat voor de kwaliteit die deze formatie levert en de plaat meerdere goede LUISTERBEURTEN geeft zullen ze zich zeker ergens in je hersenpan nestelen en je niet meer los laten.
Prachtsongs zijn voornamelijk de songs die nooit op de radio waren:
I'm Not Sleeping
Goodnight Elisabeth (ooit vertaald door Acda en de Munnick)
Millers Angels
Another Horsedreamers Blues
Monkey en
Walkaways.

De plaat is inmiddels 12 jaar jong en zou je wellicht juist nu (fading daylights: de donkeren dagen) weer kunnen boeien omdat Counting Crows na This Desert Live niet meer zulke mooie kindjes heeft gekregen!

Heb dit album vandaag weer eens gedraaid, en het viel me op hoe anders deze plaat is ten opzichte van hun debuut. Het lijkt wel of Adam Duritz zanger is geworden van een andere band, maar er wel zijn eigen stempel op heeft gedrukt.

Mijn eerdere bewering dat dit album net iets minder is dan "August & everything after" moet ik herzien. Ook dit album is fantastisch. Zoals eerder gezegd heel anders, maar gezien ik opgegroeid ben met luisteren naar grunge wel een plaat die in mijn straatje ligt. De hoogtepunten stapelen zich (met name in het eerste deel van de plaat) op, met voor mij de uitschieters Angel of the Silences, I'm Not Sleeping, Goodnight Elisabeth, Children in Bloom, Have You Seen Me Lately en A Long December.

Ondanks de bij vlagen briljante komposities gaat deze schijf het waarschijnlijk toch niet halen bij mij. Duritz' zang kan me gewoon niet blijvend boeien en een vergelijk met Jackson Browne dringt zich dan ook op: prachtige songs maar ergens halverwege ga ik aan andere dingen zitten denken en kabbelt de muziek verder onopgemekt verder op de achtergrond ........ Jammer maar helaas voor mij ............

Duritz vind dit zelf nog altijd het meest geslaagde Crowsalbum .

Het is 1 van de weinige albums die ik niet goed ken van de groep .
Schande want hun debuut vind ik voortreffelijk , evenals Hard Candy .
Hier kom ik zeker op terug .

Er valt inderdaad behoorlijk weinig af te dingen op deze glimmer. De liedjes blijven parkties allemaal dagen door je kop spoken en de arrangementen zijn heerlijk gevarieërd en prima uitgevoerd dus daar ligt het allemaal niet aan. Mijn probleem is puur met Duritz' stem. Om mijzelf niet te kort te doen ben ik maar begonnen om de CD niet helemaal achterelkaar af te spelen ........

In de breedte het ik nog geen duidelijk beeld van CC, dit is het eerste album van hun waar ik me aan waag.

Zelfde opmerking. Voor mij ook de eerste van Counting Crows die ik nu aan beluisteren ben. Zie wel waar dit zal uitkomen.
Misschien was ik toch beter met August and Everything After begonnen???

Dat heb ik mij ook afgevraagd natuurlijk ....... maar stond het niet geschreven ............

Ik ben in de tussentijd wèl helemaal gewend aan Duritz' stem en heb nu bijna alles van CC in huis. Het is gewoon een heel erg goeje band en hun liedjes zijn in de breedte prima, maar echt lyries ga ik er toch niet van worden .............

August, Recovering en Desert zijn de drie platen die laten zien wat CC kan...drie totaal verschillende platen maar samen vormen ze een eenheid die voor mij CC belichaamt...fantastisch werk.
Helaas wordt "Desert" door velen ernstig onderschat...en met Hard Candy werd een heel nieuw commercieel geluid aangeboord...velen vielen ook over het feit dat CC hun song 'American Girls' aan Coca Cola leenden...en achteraf gezien was dat wellicht terecht...een nieuwe tijd brak aan...en in NL scoorden de heren helaas een nr1 hit met (aarrgghhh) Blof! De Zeeuwse heren die ruiterlijk toegeven groot fan van hen te zijn. (Klopt wel want bij een concert in de Melkweg net voor de release van 'Desert' stonden Peter en Pascal voor me in de rij)
Nadeel is nu dat 'Big Yellow Taxi" (bonustrackje van 'Hard Candy') nog heel vaak op Sky Radio te horen is en het grootste deel van de mensen die CC al kennen steevast zullen zeggen: Dat is toch dat bandje wat met Blof speelde???
Shoot! Kill and Destroy! Neeeeeeeeeeeeeee! Blof mocht meedoen met CC en NIET! ANDERS! OM!
Luister eens naar 'Recovering' en ga daarna eens die platen van de Zeeuwen luisteren... 'Een dag op de grens' bijvoorbeeld...een regelrechte CC-kloon...en hoe heet die song die het zelfde begin heeft als 'Round Here' van 'August'??? Schaamteloos gekopieerd...

Dus...luister en ontdek!
Neem bijv: I'm Not Sleeping, Children in Bloom (met dat heerlijke basloopje halverwege en de knal die volgt op het gekerm van Duritz), Have You Seen Me Lately, Miller's Angels (probeer de Demo versie eens te vinden=nog puurder!) en Goodnight Elisabeth is zooo mooi! (en kom er achter dat die andere Nederlanders Acda en de Munnik er een Slaap Zacht Elizabeth versie van gemaakt hebben...)

Ik wil maar zeggen...geweldige plaat!
Nog niet echt als klassieker erkend...maar de kenners weten beter!

Goodnight Elisabeth vind ik een van de beste popliedjes van de jaren 90. Wat een prachtig mooi gevoelig liedje is dat toch... Ook een van mijn favoriete nummers om zelf te zingen/spelen met akoestische gitaar.