Beck - Odelay (1996)

Een zeer spannende en aangename cd van heer Beck. Was Mellow Gold soms nog wat aan de donkere kant, daar is Odelay heel wat luchtiger.
Heel knap vind ik het dat het lijkt of Beck allemaal puzzelstukjes uit verschillende puzzels heeft gebruikt, die in elkaar heeft gezet, en iedereen doet geloven dat het een kloppend geheel is. Je knippert met je ogen en denkt "ja verdomd, het klopt nog ook", en ergens weet je ook dat je gefopt bent.

Destijds luisterde ik dit album kapot, maar op een gegeven moment ken je het wel en luister je het zo af en toe nog 's om te horen hoe goed het wel niet is. De sample in Hotwax (who are you? i am the enchanting wizard of rhythm etc) kwam ik laatst ook al tegen in een oud soulnummer, erg apart.

Beck komt binnenkort met een nieuw album en ik ben benieuwd of dat weer een feestalbum wordt na het sombere Sea Change.

Hoelang is binnenkort? Is het nog voor 2004?

Dat zal niet meevallen, toch.

Volgens mij volgend voorjaar. Op www.beck.com staat behalve onderstaande foto van Beck in de studio ook het volgende nieuwsbericht:

":::::: 09.07.04: Album Update ::::::
Just a little update on the new album for those wondering, Beck's sixth major label record, produced by the Dust Brothers and Tony Hoffer, should tentatively be out in early 2005. Keep checking back in the coming months for more info."


image

The Dust Brothers, dat kan nog interessant worden.

Ik weet het niet met dit album. Er staan een paar erg lekkere tracks op, maar soms irriteert het 'hippe' gedoe me mateloos. Ik kan het niet zo goed onder woorden brengen. Laat ik maar een middenwegje zoeken en me er met een 3,5* vanaf maken.

"Hip" heb ik Odelay nooit echt gevonden, eerder tragisch-hip. Het kan misschien te maken hebben met mijn definitie van "hip".

Hier gaat-ie (neem misschien een drankje en een hapje erbij )

hip is altijd en overal "met de tijd" mee willen zijn. Hip zijn is niet jezelf wezen. Hip zijn is grijze muis wezen, omdat je jezelf danig confirmeert aan het "hip wezen".

Hip zijn doet je handelingen stellen die je niet wilt, om toch maar bij de "hipsters" te horen (maar de boot is klein, en je wilt erbij - vervolgens kruipen er te veel mensen in de boot ... de boot zinkt, want er was een lek in de bodem dat niemand wou zien ... want het was toch zo "hip" in de boot ).

Hip zijn betekent rücksichtlos op zoek gaan naar een lekke kanariegele ballon in een kooi met uitgehongerde tijgers. Het is ... desperaat op zoek gaan naar niets

Hip zijn impliceert een groep mensen verenigen in een klein hoekje. Met z'n allen kijken ze meewarig naar de "onhippen", terwijl de "hippen" vergeten dat ze zelf een massa vormen met kraak noch smaak.

Hip is nieuw vandaag, oud morgen. Het is een eiland dat zonder enige vorm van verankering op een rivier ronddobbert.

Er wordt hard gefeest op het eiland omdat men dient te vergeten dat er ooit een moment komt dat het petieterige, eigengereid enclaafje van "gelijkgestemden" met knarsend en piepend geluid zal versplinteren tegen de oevers van de samenleving. Vervolgens rest er een bittere fake cocktail-nasmaak in de mond, de "hipsters" verdwijnen van de restanten van het eiland ... en turen de horizon af op zoek naar een andere trend.

Hip zijn betekent genieten van het gerammel van de kettingen die de o-zo overheerlijke "Vrije Markt" rond onze nek hangt ...

Dus om terug te keren op Odelay: op de één of andere vreemde manier lijkt deze plaat me een enorm schalkse knipoog richting "hip" - de plaat straalt zoiets van: Kijk eens aan - hoe idioot en onbedoeld grappig allemaal

Precies zoals ik Beck zie. Hij waait met alle winden mee en maakt nooit eens een integer album. Hoewel dat misschien niet helemaal eerlijk is. Mutations vond ik wel een oprechte plaat, misschien dat ik die daarom ook veel meer waardeer dan dit album.

Overigens, vergeet je niet te stemmen Zachary?

Wow, iemand heeft mijn gedachten verwoord op een manier die ik in mijn stoutste dromen niet had kunnen overtreffen!

Ahum... ik geloof dat Zachary dit juist allemaal positief bedoelt t.o.v. Beck, vandaar de 'schalkse knipoog'. Maar hij haalt me hoe dan ook de woorden uit de mond wat betreft zijn definitie van 'hip'!

Hij schenkt mij eerder de indruk dat hij helemaal niet "bestaat". Hij heeft karrenvrachten parodische liedjes gemaakt zo midden de jaren negentig. Een parodie in elkaar draaien houdt in dat je jezelf min of meer verheven voelt boven het genre dat je parodieert, nietwaar? Dus is de ironie van de parodie dat de maker ervan secundair wordt



Yep - "Mutations" doet me ook het meeste. De plaat heeft zo'n mooi "folksinger lost in space"-geluid meegekregen (met z'n allen in koor : dank u, meneer Nigel Godrich ).

Ik hoor menig Beck-liefhebber roepen: En "Sea Change" dan? Prachtig album qua singer/songwriter-sfeer, maar ergens ligt het toch in het verlengde van "Mutations" - het album dat ik prefereer uit de Beck-catalogus.



Ik zou nu 3.5* of 4* glitters kunnen geven op basis van sterke herinneringen uit het verleden. Maar ja, mister G - het geheugen is een rotzakje, hé? Dus wacht ik liever tot ik het geheel eens opnieuw beluisterd heb. Aan een stem gebaseerd op een echo uit het verleden heeft niemand iets, toch?

Daar heb je wel een punt. Beck heeft ook wel de nodige zelfspot denk ik.


Ja daar ben ik hem wel dankbaar voor. Erg uniek geluid heeft die plaat.


Sea Change moet ik nog eens gaan beluisteren. Heb het album hier wel op de HD staan, maar nooit aan begonnen. Ik ben ook niet zo'n echte Beck kenner. Ik ben overigens wel van plan om de nieuwe Beck eens op te gaan zetten.

Ik denk dat zo'n beetje iedereen hier stemt op albums die hij kent uit het verleden. Ik luister nu ook geen 2 Unlimited of Limp Bizkit meer

wat gaan we diep jongens...over een album dat zo diep helemaal niet is.
Odelay is een geweldige plaat, lekkere nummers afgewisseld met nog lekkerdere nummers.
Zijn meesterwerk?? ik vind persoonlijk van wel.
Alhoewel in 'Sea Change' aan de andere kant ook erg sterk vind.

Nou, het was toch net mijn punt dat dit album net de diepgang belachelijk maakt.

Gelukkig maar, want diepgang in popmuziek is hetzelfde als een stokstaartje een filosofisch essay laten schrijven over Hoe rebels te wezen ten opzichte van de staat?

Popmuziek is muziek voor in de auto, raampje open en hupsakee naar de zee maar

Strontvervelende plaat van de in mijn oren verschrikkelijk overschatte Beck, maar goed, zo heeft iedereen wat. ADHD-erige muziek die alle kanten opspringt en me totaal niet kan bekoren, met uitzondering misschien van Lord Only Knows. Meteen de laatste plaat die ik van Beck aanschafte.

1*.

1*??? ..doe niet zo belachelijk man!!!

otherfool, mss moet je eens sea change proberen... mss zie je dan wél in dat beck HELEMAAL niet overschat wordt.. dit is gewoon een chameleon die alle genres aankan. Hoor je dit niet graag, dan mss wel sea change? Wie weet is er nog hoop voor jou

We geven niet allemaal alleen maar 3,5 en hoger...

Vanaf hier berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Objectiviteit vs subjectiviteit, discussieer gerust verder.

Helaas lang niet zo goed als Mellow Gold. Beck heeft de grote belofte die hij was niet echt waar gemaakt.

Erg leuk album. Vond ik toen in '96 al maar tot op de dag van een paar weken terug heb ik het nooit meer beluisterd. Vind het nu nog steeds heel erg leuk. Mooie mix van allerlei verschillende genres, iets wat erg fout zou kunnen gaan maar Beck doet het echt perfect.

Odelay is goed hoor. Lekkere nummers. Lekker laid-back. Easy listening ? Hahaha. Chaos ? Hohoho. Of toch ? Nee...Wel eigenlijk.
Georganiseerde chaos dan. Lekker.

Mellow Gold is echt veel minder.Mist teveel variatie tegenover Odelay.

Daar ben ik het helemaal mee eens. Odelay heeft veel meer variatie en blijft een geheel, het is meer verfijnd vind ik. En daarbij, er staan (naar mijn mening) op Mellow Gold veel meer mindere nummers. Nummers die op mij een beetje overkomen als nummers die je schrijft als je zo stoned bent als een garnaal bent, ook leuk hoor... maar als song op zich dan toch minder sterk vind ik.

Dit is station 2 in mijn weg om Beck te ontdekken, vind hem nu zeker net zo goed als Guero. Ik begin met 4*

Ik zou graag een brief willen schrijven aan Beck, ik zou willen weten waarom hij deze muziek maakt. Ikzelf kan eigenlijk het genre niet echt achterhalen. Pop gemixt met Rap, Elektronica en toch ook wat Singer-Songwriter.
Ik zou graag aan Beck willen vragen waarom hij juist dat ene geluidje precies daar plaatste, en waarom dat precies klopte, wat Odelay betekent.

Ik heb zoveel vragen voor Beck, vooral vanwege deze CD, die ik als zijn beste ervaar, maar zoals ik hierboven aangaf, dit is pas station 2 in mijn weg om Beck te ontdekken. Toch staat het al in mijn top10, vanwege het gevoel. Een heerlijk vrolijk gevoel dat wel eens anders is bij Beck(ik noem Sea Change), hier zit hij in zijn element. Als ik deze CD hoor wordt ik vrolijk, slaak ik een zucht van opluchting en heb ik het gevoel dat ik door kan gaan. Al vanaf de eerste noten van Devil's Haircut wist ik: wow! dit klinkt goed.

Ja beste mensen, Beck behoort tegenwoordig tot mijn favoriete artiesten, om dat hij een plaat heeft gemaakt die 10 jaar oud is en toch nog fris klinkt. Hoe doet hij dat? Een van de andere vele vragen die ik voor Beck heb.
Maar tot zover 4,5* sterren voor deze plaat(ja, het was eerst 4*), wat altijd nog hoger kan worden. Maarja, Ramshackle had niet gehoeven, dat kost dit meesterwerk een halve punt.
Ik eindig deze review met het voornemen dat ik nog eens een brief moet schrijven aan Mijnheer Beck, waarom hij tot dit in staat is geweest, en mij elke keer weer weet op te vrolijken.

The New Pollution en Ramshackle vind ik briljante nummers maar voor de rest doet mij dit album totaal niets, helaas.

Heerlijk album van Beck! Ik vind hem beter dan Mellow die erg duiter klonk. Deze CD is erg vrolijk en er staan een paar fantastische nummers zoals Devil's Haircut, The New Pollution en Lord Only Knows.
Jammer dat Deaweight hier niet opstaat, had er prima opgepast! Maar dat nummer staat op de soundtrack A Life Less Ordinary.

Odelay is gevarieerd en zeker niet nooit saai. daar waar ik mellow gold erg onsamenhangend vind en solutions erg langdradig, lees: saai. hotwax devils haircut maar ook novacane allemaal heerlijke nummers.