Slayer - Show No Mercy (1983)

Slayer’s debuutalbum uit 1983 en meest melodieuze plaat, nog hevig onder de invloed van Judas Priest en Iron Maiden. Tevens een debuutalbum in goed gezelschap, want in hetzelfde jaar kwamen o.a. ook uit: Mercyful Fate – Melissa, Metallica – Kill’Em All, iemand nog aanvullingen?
De productie vind ik eigenlijk heerlijk en zo typisch voor de tijdsgeest: alles lekker vol spelen en niet te veel op details letten: vettig en prettig. Hier staan toch lekkere nummers op: The Antichrist, Die by the Sword, Metal Storm/Face the Slayer (geweldig intro), Black Magic, Tormentor, The Final Command, eigenlijk alle nummers. En toch heb ik een boontje voor het voorlaatste nummer Crionics: die riffs, die zang van Tom Araya, die break rond 1m33s, de tweede break rond 2m05s, die solo’s van Jeff en Kerry. Wat zou ik graag eens Crionics live horen.

Inderdaad, en hét andere hoogtepunt was natuurlijk deze "Show No Mercy", tenminste voor degenen die deze periode bewust hebben meegemaakt. De impact die dit album bij zijn release naliet, hebben ze zelfs met Reign in Blood niet geevenaard. (al scheelde het niet veel ) De opwinding, het uitwisselen van tapes (dit MOET je gehoord hebben!)... het nieuws verspreide zich als molotovcocktail vuurtje, de kruitdampen en opwinding van een muzikale revolutie hingen overal in het metal-milieu. Het kriebelt nog steeds als ik er aan terugdenk

Hoewel ik een fanatieke metalhead ben en altijd druk bezig ben met deze muzieksmaak moet ik wel vertellen dat ik nooit echt geïnteresseerd naar Slayer heb lopen luisteren. Nu ik dan toch klaar ben met mijn 'Megadeth' marathon heb ik besloten alle albums van Slayer langs te gaan, niet omdat ik dat mezelf dwing maar puur om het feit dat nu natuurlijk het nieuws naar buiten is gekomen dat Slayer gaat stoppen en wij waarschijnlijk naar hun laatste concert willen gaan, en dat betekend wel dat ik een beetje in de Slayer straat moet zitten en hun muziek wel moet kennen. Nu ben ik dus begonnen aan Slayer en hun eerste album knalt hem er echt heerlijk door met veel goeie riffs, een prima zang en in het algemeen een goeie productie. Met nummers als ' Metalstorm / Face the Slayer ' en ' Black Magic ' knalt Slayer zijn nummers door je luidsprekers en is het album toch wel erg gaaf en voor het eerste album dat ik van deze formatie heb mogen horen ben ik zeer enthousiast en heb ik zin om Slayer door te luisteren. King en Jeff Hanneman hebben een uitstekend bandje gevormd met Araya en Lombardo.

Tussenstand:

01. Show No Mercy

Sinds jaar en dag mijn favoriete Slayer. Als een stel jonge honden gaat dit kwartet tekeer. Het mag dan wel de meest melodieuze plaat van ze zijn, maar in mijn ogen is het ook meteen een van de aggressiefste. Hier klinken ze kwaad, terwijl dat op het recentere werk allang niet meer het geval is. De origineelste is het zeker niet. Slayer probeert hier Exciter vooral te overtreffen en daar slagen ze moeiteloos in. Dit soort vieze speed metal is makkelijk te verpesten, maar Slayer verliest mijn aandacht geen seconde. Er zijn wel enkele songs die er net bovenuit steken, zoals The Antichrist, Black Magic en Metal Storm / Face The Slayer, maar de complete 35 minuten is de grijns niet van mijn smoel te slaan. Wat moet dit, 35 jaar geleden, live intens zijn geweest.

Goed, met het binnenkort heengaan van Slayer is het nu tijd om me eens aan deze band te begeven. Hoe vreemd het ook is, ik heb er nooit wat mee gehad. Ben dol op thrash metal (Megadeth, Forbidden, Annihilator, Dark Angel, Sacred Reich, Kreator etc.) maar Slayer heeft me nooit veel gedaan. Ik heb dan ook een hoop albums niet gehoord, dus misschien dat het nu mee gaat vallen, maar het 'SLAAAAAAYOOOOOOR' schreeuwende publiek (en het bestaan van Kreator's Pleasure To Kill als superieur album boven Reign In Blood, dat meen ik) hebben er altijd voor gezorgd dat ik de fans moeilijk serieus kon nemen en me ook nooit heel actief verder in de band heb verdiept.

Goed, Show No Mercy dan. Deze Venom/Exciter/Motorhead/Iron Maiden combinatie trek ik best in ieder geval. Niet alles doet me echter wat, want ik vind de zang hier over het algemeen weinig interessant. Op en top rauw, maar vals en net niet te over the top om er echt uit te schieten. Araya's openingsgil op Evil Has No Boundaries laat me in ieder geval horen dat de openingsgil van Angel Of Death helemaal niet zo bijzonder is (nee, deze klinkt beduidend beter). The Antichrist bevalt me helemaal goed, vooral vanwege de tomeloze energie en gitaarsolo's die lekker vurig zijn. Fight Till Death vind ik echter wel oersaai onder de simpele rock-n-roll metalriffs. Metalstorm/Face The Slayer doet het dan meteen weer een stuk beter. Lekker macaber/melodieus intro en een fijne opbouw. Op The Final Command werkt de zang gelukkig wel goed en is het soloduel absoluut weergaloos. Het Maidenesque Crionics is ook fantastisch en lekker opzwepend.

In het tijdsbeeld geplaatst is Show No Mercy waarschijnlijk het hardste wat er toen te vinden was. Als de rest van de albums vergelijkbare kwaliteit bezitten, dan kan de band me misschien toch nog laat als fan krijgen.

Eerlijk is eerlijk, van veel van de "groten" der metal is het eerste album niet het beste. Hierop baseerde ik mijn verwachting dat Show No Mercy niet zo interessant zou zijn, en ik heb het album dan ook nooit beluisterd. Nu deze band hier zo onder de loep genomen wordt, en Show No Mercy veelal hoog uitvalt in de scores, zet ik hem dan toch eindelijk op.

De enige redenen dat Slayer voor mij (metal ontdekt ruim twintig jaar na het verschijnen van deze plaat, tijdperk Slipknot en Linkin Park) interessant was, waren de ongeëvenaarde sfeer van brutaliteit en de bijbehorende agressieve uitspattingen (Angel of Death, je kent het wel). Show No Mercy is echt een heel ander soort plaat, heel muzikaal eigenlijk en leunend naar de metal van het decennium ervoor. Er zijn verrassend veel catchy melodietjes te vinden, en de solo's zijn heerlijk om naar te luisteren. Toch kun je op een nummer als Black Magic nog steeds hard losgaan, het zou me niets verbazen als dit een vast onderdeel is van de sets van Slayer-coverbands.

Kortom, alleszins een positieve indruk. En ook in deze stijl waar men niet om bekend staat kon de band zeer goed meekomen. Toch zal de plaat voor mij altijd in de schaduw staan van een Reign in Blood of Seasons, puur omdat die in hun combinatie van duistere sfeer en extreme brutaliteit een meer unieke plek in het genre innemen.

Blijkbaar had ik op deze nog geen beoordeling gezet... blijft toch een heerlijke thrash-plaat met Black Magic als een van me favoriete Slayer nummers. Ik besef me nu wel dat ik toch erg weinig naar Slayer heb geluisterd, vooral vergeleken met Metallica en Megadeth etc.... dan maar gelijk Reign in Blood aanzetten hierna. 4* voor deze

SLAYER!!!!!!
Bijzondere band blijft dit toch altijd wel. Nummer vier van de grote vier. En veruit de meest ruige, venijnige en agressiefste van het stel. Niet ook vanwege de hele stijl en uitstraling die ze zich aangemeten hebben. Maar goed, ook dit debut is een erg sterke plaat. Ze knallen er direct lekker in en weten een aantal mooie dingen ten gehore te brengen. Samen met Metallica hebben ze wel het lekkerste debut vindt ik. En van de vier ook wel de lekkerste beukplaat.