Slayer - Divine Intervention (1994)

totaal oneens daarmee:
Bostaph hoort bij Slayer zoals een McBrain bij Maiden hoort en daarom zegt iedereen dat Dave beter is.
Objectief gezien laat Bostaph Lombardo echt alle hoeken van de kamer zien.

of kun je me ook maar 1 Lombardo nummer noemen dat net zulke snelle zieke agressieve fills heeft als een Dittohead ofzo?
of sneller dubbelbas werk dan Killing Fields?

Bostaph is Tha Man!!!

Killing Fields kent echt ziek, tegendraads drumwerk.
Wie nou de betere drummer is van de twee, lijkt mij verder een onzinnige discussie. Zowel Lombardo als Bostaph hebben hun sporen in de metal meer dan verdiend.
Dave Lombardo is wel de meest invloedrijke drummer van de twee.
Ik ben er niet van overtuigd dat Divine Intervention mét Dave Lombardo veel anders had geklonken.

Divine Intervention is overigens een waardevolle toevoeging aan de Slayer collectie. Tom Araya put zijn boosheid uit de Rodney King rellen van 1992 die LA op zijn kop zetten. Dat is heel goed te horen op deze plaat. Het zijn meest agressieve vocale prestatie ooit als je het mij vraagt.

En is Dittohead uiteindelijk het snelste Slayer nummer?

Favorieten van het album: Killing Fields, Dittohead en het machtige, duistere titelnummer.

Deze plaat heeft een productie die een stuk zwakker is dan de vorige plaat.

De eerste 5 nummers vind ik meesterlijk. De rest een pak minder.

hoe kom je daar nu in godsnaam bij?
Divine is zelfs een van de weinige Slayer platen waarop ze bijv. een beetje tof gitaargeluid hebben!

Dit was inderdaad de eerste Slayer studioplaat met een goede vette moderne productie.
Seasons had nog een beetje die 80's sound.

Dit is een twijfelgeval voor mij, De eerste helft scoort prima met Killing Fields, Dittohead en Divine Intervention, maar gedurende de tweede helft voegt men niets meer toe aan wat ik al ken van Slayer. Dat er een andere drummer op de kruk zit doet mij niet zoveel, het totaalgeluid is gewoon goed en daar gaat het om. Slayer voert de agressie weer wat op na de twee meer melodieuze studioplaten en doet dat naar behoren.

ben eerlijk gezegd ook niet kapot van het geluid, drums en bass duidelijk en vet hoorbaar

gitaar , net een demogeluid

kan er de vinger niet exact op leggen maar het klinkt tesamen niet als 1 geheel, alsof het gitaargeluid er later toen de plaat af was pas ingemixed is

muzikaal , ach ja, ouderwets slayer, soms te gek, soms wat standaard, soms bekend in de oortjes

3

Ik ben een Lombardo fan, maar hier laat Bostaph toch ook behoorlijke asskicking drumkunsten horen. Dittohead is 1 van mijn favo Slayernummers. Lekker album!

Precies hoe ik het ook hoor. De productie lijkt een haastklus te zijn.
Het lijkt of er hier en daar flink met faders gespeeld is, alsof de bandleden ruzie kregen aan de mengtafel. Hele rare productie.

neeeeeeeeee!!!!!!!!

mensen mensen toch....
deze plaat heeft het beste gitaargeluid van alle slayer platen.
op deze plaat zijn ze er in geslaagd om de kern van Slayers gitaargeluid te behouden maar er iets heel smerigs in te stoppen.
het is droog maar bevat een zeker bijgeluid.

dat gitaar geluid, tesamen met de zeer agressieve en nare songs op deze plaat, maakt dit verreweg de meest agressieve naargeestige onaangepaste anti-commerciele Slayer plaat ooit.
hier horen we een slayer dat in de hippe jaren 90 tussen alle adidas broekjes en korn's door doodleuk zonder opsmuk even tussendoor liet horen wat agressie ook al weer ECHT was.
ze wisten dat ze niet 5 clips nodig hadden of veel poeha; ze waren toch nog steeds de grootste metalband.

de clip van Dittohead vat eigenlijk deze gehele CD voor mij samen.
ongenadige onplezierige agressie, helemaa niet geschreven om "fijn" te zijn voor de oren.

Eén van de weinige Slayerplaten die ik echt graag mag luisteren, deze.

Die opmerking van het demo gitaargeluid vind ik maar vreemd.
De verschillen met zijn voorganger Seasons... zijn duidelijk, dit is een moderne productie.
En het verschil in geluid hoor ik vooral in drums en zang.

Deze teksten schreef ik in mijn schoolboeken en mappen.
Angry music angry young man

Dit is wel een hele harde plaat van Slayer. De sound van de plaat bevalt goed. 15jaar geleden gekocht alweer. Paul Bostaph levert uitmuntend werk. De songs zijn allemaal wat van het zelfde goede peil. Mind control is favoriet. Vier sterren voor Divine Intervention.

Al jaren in de platenkast. Wat een knaller is dit! 213 als favoriet. Heerlijk ziek nummer met dit(t)o (head, red.) tekst.

Muzikaal geweldig en destijds denk ik zelfs vernieuwend- hoor dat ongelooflijke drumwerk eens- en dat zonder van Thrash Metal af te stappen destijds, maar de nummers winden me verder niet zo op in vergelijking met het Slayerwerk uit de jaren 80.

Dittohead is echt snel en hard :O
Opener Killing Fields beukt er al in. Vet drumwerk.

Ik denk dat RIB's Necrophobic toch een fractie sneller is...

dat zou op het gehele nummer misschien ene fractie van 2 seconden schelen

Wat lijken twee seconden toch lang als je naar zulke nummers luistert...

dacht dat deze ook wel in de buurt kwam vanaf 3:55, maar valt ietwat tegen

YouTube - Slayer & Ice-T - Disorder

nochtans een zeer lekkere cover

Wat mij betreft het beste dat Slayer heeft opgenomen. Dit niveau hebben ze in de voorbijgaande jaren nog sporadisch gehaald, zowel in agressie, spelniveau, als urgentie.

Reign in Blood en Seasons zijn beter. Wel is deze beter dan wat ze nadien op plaat hebben gezet, al moet ik zeggen dat Christ Illusion en World Painted Blood stappen in de goede richting zijn.

Bleek ik deze amper te kennen, tot vanmiddag, de opener is er 1 om U tegen te zeggen, zit nu bij nummer 5 en de plaat kan nu al nie meer stuk

Blijf me er over verbazen dat Slayer binnen dat strakke kader divers kan blijven klinken

Dat kader:

4 kerels die met uitzondering van een drummer die nu en dan wordt ingeruild, in zelfde basissamenstelling , al jaren met min of meer hetzelfde geluid platen weet te maken die blijven boeien

wordt vast een 4 of 5 dit

Raar dat 213 zo weinig stemmen heeft.. dat introotje alleen al is toch wel typisch Slayer, kunnen alleen zij zo'n dreigende sfeer neerzetten.

Puike onderschatte plaat met Bostaph een gelijkwaardige drummer als Lombardo. Knalt nu uit de speakers.

Nog op lp gekocht in '94. Aanvankelijk iets teleurgesteld, omdat beloofd was dat het een "Reign in blood deel 2" zou worden, maar zowel qua tempo als productie viel dat tegen. Dankzij de lp toch veel geluisterd en gaan waarderen, met '213' als favoriet.

Vreemd dat er weinig ophef over deze was, na de commotie over het nummer 'Angel of Death', want o.a. '213' gaat over Jeffrey Dahmer (toen erg in het nieuws in Amerika) en 'SS3' over Reinhard Heydrich (aanvankelijk zelfs boven Hitler en Himmler op lijst van oorlogsmisdadigers).

Weetje: "Divine Intervention" is de enige Slayersong die door alle vier Slayerleden is gecomponeerd (Hanneman/King/Araya/Bostaph).

Ja, het was een fout van me.
Mijn plan (maanden geleden) om mijn hele muziekcollectie te beoordelen en van sterren te voorzien.
Albumtitels beginnend met "A". Daar ben ik begonnen. Het lijkt al zo lang geleden. Nu, na al die tijd zit ik gevangen bij de “D”.
Ik zit hier al maanden vastgebakken op mijn stoel voor mijn scherm. Pizza’s worden onder mijn deur geschoven, mijn haren zijn lang, de subwoofer kraakt, er komt rook uit mijn PC en mijn nagels zijn vies. De twee vliegen in het raamkozijn die mij zo lang amuseerden zijn ook overleden. Ik hou echter vol. For the sake of music.
Met bloeddoorlopen ogen scan ik naar mijn digitale albums op mijn Mediaplayer. Bij elke nieuwe letter toch weer dat euforisch gevoel. Welke albumtitels kom ik nu weer tegen…van welke onontgonnen akkertjes kan ik oogsten.
En ik weet, bij succes gaat het me geld kosten. Albums worden origineel aangeschaft, concert kaartjes gekocht van muzikanten die ik opeens heel tof blijk te vinden.

De “D” van o.a. Demon Entrails, Duets, Dummy, Deadwing, Disconnect, Demon,Desire Lines,Destroyer,Diamond Life, Different kind of fix, Distant Satellites, Down the Way, (The) Defamation Of Strickland Banks, Dance Valley, Dynasty, Dry etc etc.
Ik heb nog een lange weg te gaan.

En dan opeens weer zo’n juweel ontdekt: Divine Intervention.
Man, wat een knalplaat is dit. De eerst helft van Slayer’s carrière staat allemaal origineel in mijn kast te blinken maar alles na Decade of Aggression heb ik digitaal geleend.
Verzamelen om het verzamelen zeg maar, maar nooit de tijd genomen om alles eens goed te beluisteren. Nu dus dit duivels juweeltje.
Wat een oerkracht in deze nummers. Het begint al met Killing Fields. Metal hoeft niet eens supersnel te zijn om zo agressief te klinken.
De productie is ook top waarbij drums lekker naar voren zijn gemixt. De hele achtbaan zit ik makkelijk uit totdat Mind Control me weer doet beseffen dat ik niet in de hel ben. Ik leef nog!
Gelukkig maar, ik moet nog naar de E,F,G,H,I etc etc etc etc etc etc etc etc…………………….

Arme Paul Bostaph, hij speelt namelijk wel voortreffelijk hier. Hij is nu slachtoffer van zo'n 'het werd allemaal kut sinds Lombardo weg is/Bostaph erbij kwam'-geval terwijl Lombardo niks heeft geschreven. Nee, dit is grotendeels een King-album en laat ik daar voorlopig nog niet zo'n fan van zijn. Ten minste, ik begreep dat dit album altijd slecht gewaardeerd werd, al zie ik dat het hier toch nog aardig wat fans heeft. Verschil moet er wezen. Sex, Murder, Art is wat mij betreft een van de slechtste Slayer-songs die ik tot nu toe heb gehoord. De titeltrack is ook een combinatie van saai riffwerk en pijnlijk Araya-geschreeuw. Allemaal erg hardcore/punk qua stijl en in dat opzicht ook wel iets anders voor de band, dat is lovenswaardig. Dittohead kan wat mij betreft ook gezien worden als een van de snelste tracks die ze tot nu toe hebben gemaakt. Niet goed verder, maar snel is het zeker.

Toch moet ik het de band nageven: waar Metallica en Megadeth in deze tijd allemaal melodieuzer zijn gaan spelen, hebben zij wat mij betreft wel een van de hardste platen uit hun loopbaan gemaakt. Het is jammer dat ik het alsnog niets vind. En dan ook echt helemaal niets.

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Seasons In The Abyss
3. South Of Heaven
4. Reign In Blood
5. Hell Awaits
6. Divine Intervention