Slayer - Divine Intervention (1994)

Arme Paul Bostaph, hij speelt namelijk wel voortreffelijk hier. Hij is nu slachtoffer van zo'n 'het werd allemaal kut sinds Lombardo weg is/Bostaph erbij kwam'-geval terwijl Lombardo niks heeft geschreven. Nee, dit is grotendeels een King-album en laat ik daar voorlopig nog niet zo'n fan van zijn. Ten minste, ik begreep dat dit album altijd slecht gewaardeerd werd, al zie ik dat het hier toch nog aardig wat fans heeft. Verschil moet er wezen. Sex, Murder, Art is wat mij betreft een van de slechtste Slayer-songs die ik tot nu toe heb gehoord. De titeltrack is ook een combinatie van saai riffwerk en pijnlijk Araya-geschreeuw. Allemaal erg hardcore/punk qua stijl en in dat opzicht ook wel iets anders voor de band, dat is lovenswaardig. Dittohead kan wat mij betreft ook gezien worden als een van de snelste tracks die ze tot nu toe hebben gemaakt. Niet goed verder, maar snel is het zeker.

Toch moet ik het de band nageven: waar Metallica en Megadeth in deze tijd allemaal melodieuzer zijn gaan spelen, hebben zij wat mij betreft wel een van de hardste platen uit hun loopbaan gemaakt. Het is jammer dat ik het alsnog niets vind. En dan ook echt helemaal niets.

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Seasons In The Abyss
3. South Of Heaven
4. Reign In Blood
5. Hell Awaits
6. Divine Intervention

Verbijsterend slecht. Ik had vroeger een stel vrienden die allemaal Slayer luisterden. Volgens hen was het na Seasons in the Abyss niet meer zo boeiend. Niet boeiend? Volkomen kut, kun je rustig zeggen. Slayer probeert hier punk en death metal te verenigen, maar het echt helemaal niks meer. Er zit verder ook helemaal geen plan achter. Geen enkele visie. Alleen Bostaph probeert er wat van te maken, want heuj! Ik zit in Slayer! Diep medelijden met hem, want hij had gewoon bij Forbidden moeten blijven (of een andere band moeten uitzoeken). De songs zijn lachwekkend vanwege de drang om het maar zo snel of zo vals mogelijk te spelen. De titeltrack is gewoon een middelvinger naar de fans. Zo. Verschrikkelijk. Slecht. De band is hier gewoon een ongeleid projectiel. Met een bijzonder matige productie en dat werkt uiteraard ook niet mee. De tweede helft trekt het weer lichtjes bij, maar die goddelijke ingreep blijft helaas uit hier. Ik ben benieuwd of de band nog dieper kan zinken.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. Divine Intervention

Mwah, een iets minder goed werkje van de heren van Slayer. Het aller eerste album zonder Lombardo wat in mijn ogen geen reet uitmaakte, want Paul Bostaph speelde een aardige plaat. Toch word het allemaal wat eentonig, merk weinig vernieuwing en ik heb het wel eens gezien met Slayer. Waar Slayer toch zo goed was begonnen met 'Show No Mercy' kennen ze een grote stap terug bij Divine Intervention. Ik vond de nummers maar wat klakkeloos neergelegd. Waar het eerste nummer van het album nog wel leuk klinkt en hij het samen met Dittohead het album wel moet maken, merk ik toch dat ik mijn interesse in Slayer wat kwijt begin te raken.

Ik besluit echter wel door het wat vaker luisteren van Reign in Blood en Show No Mercy dat ik SNM toch wat beter vind.

Tussenstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention

Dit hakt er toch wel in hoor. Het meest verder bordurend op de hardere en snellere nummers van 'Seasons...', een enkele keer wat gas terugnemend en wat rustiger en regelmatig wat experimenteler qua riffwerk. Paul Bostaph verdient een dikke pluim hoe hij meester Dave Lombardo's taak overneemt en regelmatig ook wat extra's toevoegt met behoorlijk aparte ritmes.
Dat het songmateriaal gemiddeld wat minder boeiend is (soms ook wel erg à la eerder werk), is met zoveel energie en agressie geen probleem. Het soleerwerk is misschien niet vreselijk goed en / of melodieus, maar het werkt hier prima en Araya brult zoals altijd (hier en daar wat gepraat). Titelnummer en '213' zijn nog het deftigst uitgewerkt, maar de rechttoe rechtaan knallers overtuigen net zo goed. Voor mij zit er geen mindere track tussen, maar 'Killing Fields' en 'SS-3' wil ik nog wel apart vermelden.
De productie / mix is aanvankelijk wennen, maar dat valt na zo'n drie luisterbeurten best op z'n plaats.


Geen volle mep, maar een vette 9 sowieso - onder het mom van beter laat dan nooit.

Zag ooit op tv een documentaire met Bram van Splunteren die de nieuwbakken drummer Paul Bostaph interviewde in Ahoy' 1994 met die van hun toenmalige voorprogramma Machine Head. In die tijd was ik niet meer zo into metal. Later wel weer en met die herinneringen Divine Intervention beluisterd. En itt de fans die behoorlijk kritisch waren, zelfs teleurgesteld werd ik meteen weggeblazen. Wat een energie en power! En die drummer, fenomenaal! Doet wat mij betreft niet onder een rasechte klassieker als Reign In Blood. Al blijft South Of Heaven hun meesterwerk. En over de discussie wie de betere drummer is, persoonlijk vind ik Paul Bostaph een betere drummer maar de stijl van Dave Lombardo past beter bij de band. Die helaas niet meer is, jammer.

Slayer doet wat Slayer doet. Waar de rest allemaal voor het commerciëlere en populaire geluid gaat in die periode blijft Slayer trouw aan zichzelf. En dat levert opnieuw een machtig stukje beukwerk af.

Ze grijpen hier weer meer naar het Reign in Blood achtige beukwerk. Het tempo is weer wat hoger en er is weer wat minder aandacht voor het melodieuze aspect. Gelukkig is dat niet verdwenen, zoals in het titelnummer Divine Intervention te horen is. Sowieso een geweldig nummer met mooie sfeervolle opbouw, creepy sfeertje en een vleugje Black Sabbath.

Het album volgt verder vooral het stramien wat de heren zelf hebben opgezet. Snoeiharde Thrash Metal, medogenloos en lekker snel. Ook de korte speeltijd houden ze aan, waar de rest steeds langer gaat blijft Slayer gewoon direct en to the point. Met 36 min een perfecte speelduur.

Divine Intervention bevalt me beter dan ik me kan herinneren. Ik hoor nog veel elementen van de voorgaande albums en het geheel zit lekker in elkaar. Ze halen wat mij betreft echter niet het niveau van die platen. Die bevatten toch sterkere nummers dan hier. Ook is het voor mij de eerste plaat waar er wat scheurtjes ontstaan in het zo typische Slayer stijltje. Waar de rest van de bands namelijk kiest om 'nieuwe' wegen te verkennen en sommige daarin ook succesvol blijken. Blijft Slayer wel heel erg dicht bij hun eigen geluid en levert gewoonweg meer van hetzelfde. De formule werkt goed voor ze, maar wordt op den duur ook eentonig. En dat begint hier wel wat merkbaar te worden.

Doch vermaak ik me uiterst goed met deze plaat en staan hier toch wel enkele pareltjes van ze op. Ook dit album is weer des Slayers heerlijk intenst, hard, compromisloos en furieus.

1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Divine Intervention
6. Show No Mercy