Bryan Ferry - Avonmore (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bryan Ferry - Avonmore - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mag je nog veel verwachten van Bryan Ferry? De gemiddelde criticus zal waarschijnlijk voor een negatief antwoord kiezen, maar ik geef de voormalige voorman van Roxy Music nog altijd het voordeel van de twijfel.

Het feit dat Bryan Ferry volgend jaar zijn 70e verjaardag hoopt te vieren zegt me niet zoveel en met de bewering dat zijn beste werk inmiddels heel ver achter hem ligt ben ik het niet eens. Natuurlijk is Bryan Ferry al heel lang niet meer zo vernieuwend als hij in de eerste jaren van Roxy Music was, maar heeft hij de afgelopen twee decennia slechte platen gemaakt? Nee, wat mij betreft niet.

Bryan Ferry borduurt weliswaar al heel lang voort op het geluid van de latere Roxy Music platen (Avalon uit 1982 en Flesh & Blood uit 1980), maar als ik een Bryan Ferry plaat opzet ben ik altijd heel snel om.

Het gebeurde me ook weer bij beluistering van Bryan Ferry’s nieuwe plaat Avonmore. Bryan Ferry is inmiddels aardig op leeftijd, maar heeft voor de cover van zijn nieuwe plaat gekozen voor een foto uit zijn beste jaren. Daar is niets mis mee, want Bryan Ferry klinkt in vocaal opzicht ook nog als in zijn beste jaren.

In muzikaal opzicht grijpt Bryan Ferry ook dit keer terug op de latere platen van Roxy Music, en dit keer met name Flesh & Blood, en een hierop aansluitende soloplaat als Boys And Girls uit 1985. Dit betekent dat op Avonmore is gekozen voor een gepolijst maar gloedvol geluid. Het is een warm en vol geluid dat nog altijd als een warme jas om de stem van Bryan Ferry heen valt.

Live heeft de stem van Bryan Ferry inmiddels wel last van flink wat slijtage, maar op Avonmore klinkt hij geweldig en draagt het dunne laagje gruis op de stembanden alleen maar in positieve zin bij aan het geluid van de plaat.

Avonmore bevat acht nieuwe Bryan Ferry songs en twee covers, die van Send In The Clowns is wat overbodig, maar de bijna verstilde versie van Robert Palmer’s Johnny & Mary is echt prachtig, zeker omdat Ferry in deze track een stuk kwetsbaarder klinkt dan op de rest van de plaat.

De songs van Bryan Ferry zijn zoals altijd knap en tijdloos en worden omhoog getild door de uitstekende zang en de buitengewoon fraaie productie van Rhett Davies, met wie Bryan Ferry inmiddels al heel wat jaren samen werkt.

Natuurlijk is Avonmore vooral een nostalgisch klinkende plaat, die je onmiddellijk mee terug sleept naar de jaren 80. Dat zal niet voor iedereen een genoegen zijn, maar persoonlijk ben ik van mening dat er niet veel muziek uit de jaren 80 is die de tand des tijd zo goed heeft doorstaan als de genoemde slotakkoorden van Roxy Music. Avonmore voelt daarom als het warme bad waarop ik van te voren gehoopt had. Het is een bekend bad, maar het voelt nog steeds geweldig. Erwin Zijleman

Bryan Ferry zal altijd verbonden blijven aan Roxy Music en het herkenbare geluid van deze band. Vanaf de jaren zeventig brengt hij onder zijn eigen naam muziek uit, waarbij Avonmore inmiddels alweer zijn 14e album is. Op het album horen we opnieuw zijn kenmerkende geluid met steun van vele musici zoals Nile Rodgers, Johnny Marr en Mark Knopfler.

Loop de Li opent met een ritme dat directe verwijzingen naar het album Avalon niet kan tegenhouden. Bryan Ferry’s warme stem komt opzetten en brengt ons terug naar vroegere tijden. Beelden van Roxy Music schieten voorbij terwijl Ferry de liefde vastpakt om deze regelmatig los te laten. Je weet al lang hoe je ervoor staat maar je kan de gevoelens niet ontwijken, de lus der liefde herhaalt zich. De gitaren van Marr, Rodgers en ander gitaristen vloeien door elkaar heen. Op Midnight Train wordt de bron van gitaristen nog wat verder uitgediept en blijft de sounds kenmerkend doch krachtig. De vele geluiden vormen een samenhangend geheel terwijl de trein voort dendert. Bij Soldier of Fortune wordt binnen een enkel moment duidelijk wie de gitaar vast heeft. De kenmerkende geluiden van Mark Knopflers gitaar vullen de lucht terwijl Ferry poëtische teksten bezingt. De warme sound past perfect bij de stem van Bryan. Terwijl hij de wereld in zijn handen had gooit er één vrouw roet in het eten. Langzaamaan draait hij door en probeert hij zichzelf in de hand te houden.

I’m a prince of illusions
All spinning around in my brain
There’s a mockingbird calling
And this is what he’s saying
Girl stop rockin’
You’re driving me insane
I’m going out of my mind
And I won’t be back again

Driving Me Wild opent met een funky sound die zich in het nummer ontwikkeld tot een heerlijk samenzijn van verschillende muziekinstrumenten. De liefde voert je mee terwijl je hart steeds sneller klopt, je gedachten gaan nog maar naar één persoon. Toch glipt de liefde uiteindelijk uit je vingers terwijl je volledig doordraait. Nile Rodgers vult met zijn funky beat de muziek op perfecte manier waarbij de saxofoon er nog een schepje bovenop doet. Op A Special Kind Of Guy wordt deze muzikale omlijsting doorgetrokken met eenzelfde liefdesverhaal. Je vraagt om nog één kans, terwijl je weet dat je die waarschijnlijk niet meer krijgt. De intro van Avonmore doet enigszins denken aan Calling Elvis van Dire Straits. Een vast ritme vult het begin terwijl donkere wolken zich boven je samenpakken. Een oneindige liefde is wat je nodig hebt, maar je zult nooit meer verliefd worden. Gitaren voegen zich samen en het pakkende ritme verspreid zich in verschillende melodielijnen.

We’ll cling
Together
In the moonlight
Burning the river
Into gold
Count all the minutes
Then the hours
Until your heart turns cold

Op Lost horen we Mark op zijn gitaar aan het werk op een donkere melodie. Bryans stem heeft het af en toe wat moeilijk om de hoge tonen te behalen. De muziek ontwikkeld zich niet tot grote hoogtes maar blijft met ontspannen klanken aan de grond. Op One Night Stand vliegen alle klanken opnieuw door elkaar met een gepaste samenhang. De herhalende zang en instrumentatie maken het nummer tot een tropisch klinkend geheel met een lichte spanningsboog. Send In The Clowns is een nummer van Stephen Sondheim dat Bryan op zijn eigen manier bezingt. Uiteraard met zijn kenmerkende sound aangevuld met de piano en verschillende blazers. Niet al te opvallend, maar bij vlagen wel experimenteel. Het hoogtepunt van het album bewaard Bryan voor het laatst. Samen met Todd Terje covert hij hier Johnny and Mary van Robert Palmer. Op een indringende wijze komen de openingsklanken bij je binnen. Todd tovert donkere tonen uit de synths waarop Bryan op fluisterende toon de teksten bezingt. Beats komen opzetten en elk moment voegen zich nieuwe deuntjes toe in het nummer. Bijna 7 minuten wordt je beetgepakt om daarna weer vrijgelaten te worden uit de houtgreep.

Bryan klinkt op Avonmore weer als vanouds, met zijn warme stem weet hij je nog steeds vast te grijpen in zijn liefdesverhalen. Dat zijn stem niet alles meer aankan wordt hier en daar wel duidelijk, maar dat doet niks af aan het eindresultaat. Muzikaal wordt hij ondersteunt door een sterk gezelschap. Melodieën vloeien in elkaar over en gitaren geven de nummers hun vorm. Het coveren van songs op zijn eigen wijze blijkt ook op Avonmore weer het hoogtepunt van het geheel. Daarmee is het één van zijn sterkste albums uit zijn omvangrijke solocarrière.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Niet naar het aanstaande concert in Eindhoven, maar deze week toch Avonmore maar weer eens in de speler gestopt. Waarom was het zo lang geleden? Na de eerste nummers wist ik het weer; de stem doet mij een beetje pijn. Een beetje het gevoel van medelijden bekruipt me zelfs. Rattenvanger Bryan heeft nog steeds die onmiskenbare vibratie in zijn stem, maar het aangetaste randje is net over de grens; de stem is de zwakste schakel geworden en dat is pijnlijk. Soms zijn rijpere mannenstemmen een echte meerwaarde, maar hier niet. Muzikaal is een en ander zeer strak en sterk en zelfs op dat gebied 1 van de beste solo albums van Bryan. Muzikaal een 4,5 en een stem van 2,5 maakt een gemiddelde van 3,5. Kan het niet mooier maken.

Twee jaar na het prachtige en boeiende Olympia kwam Ferry onverwacht met een Jazz-ragtime album, The Jazz Age, daarop vele solo en Roxy Music nummers in een twintiger jaren Jazz jasje.

Een buitenkans voor d liefhebber van de soort, maar veel followers beschouwen het toch maar als een hobby-dingetje van Ferry…

Iedere fan haalde opgelucht adem toen weer twee jaar nadien er vrij kort voor de release plotseling het bericht kwam van een nieuw Bryan Ferry album met veel nieuw materiaal en twee covers.

Avonmore , genoemd naar de streek waar het is opgenomen.
Ferry op een foto uit de tachtiger jaren op de cover. Maar het moet gezegd: het is een wereldalbum!

Het sluit eigenlijk erg goed aan op Olympia met dat verschil dat dit album naar mijn idee “opener” klinkt, daar waar de voorganger volledig dichtgemetseld was met prachtig geweven muzikale structuren, samples, soundscapes etc. En heel veel instrumenten in 1 nummer.

Dit album heeft ondanks de geraffineerde arrangementen en ook veelvoud aan instrumenten toch een zekere frisheid behouden.

Al het materiaal heeft weer de inhouden chique benadering die Ferry’s handelsmerk is geworden in de jaren vanaf Avalon. Dat betekent in de praktijk, super geraffineerde intro’s waar de muziek prachtig in is verwerkt.

Loop De Li heeft iets zwoels… prachtig opgebouwd en swingend!

Midnight train, heeft en volstrekt andere muzikale ondergrond, wie goed luistert hoort vaag iets van een trien die door dendert. (niet zo duidelijk als op Bowie’s Station tot station, maar wel subtiel aanwezig, door het gebruik van de instrumenten) in dit nummer spelen de gitaren de hoofdrollen.

Soldier of Fortune, begint heet akoestisch en subtiel, Ferry zingt hier erg melancholisch …
Langzaam van de gitaren en drums in, mooi kalm nummer…

Dan nummer 4, het absolute prijsnummer van deze cd en misschien wel het allerbeste Ferry nummer in de laatste 30 jaar! Driving me Wild. Het past naadloos bij Both ends Burning (Siren) en Same old scene (FLesh & Blood) dat is in de opening al te horen…
Maar wat dit nummer nog beter maakt is de gedrevenheid, de prachtige stem van Ferry, de mooie Hobo op de achtergrond en bovenal het waanzinnige Cathy melodielijntje dat komt na de refreinen: …..Don’t leave me in dispair….
Het is knap om stil te kunnen blijven zitten bij dit nummer.
Mijn broer ging kort na het verschijnen van Avalon naar een Ferry concert en vertelde dat dit een van de grote hoogtepunten was!

A special kind of guy, had zomaar op Mamouna kunnen staan, subtiele begeleiding qua instrumenten.

Avonmore is een waanzinnig ritmisch nummer met vioolklanken a la Eddy Jobson en een legioen aan gitaren (waaronder Johnny Maar en Nile Rodgers) die voortdenderen…
Het nummer straalt een enorme urgentie uit, met een mooi subtiel refrein…heel knap gemaakt.

Lost, begint daarna heel rustig los en chill, een heel mooie ballad die ook weer rijk voorzien is van diverse klanken.

One night stand, ademt vanaf het begin af Bete Noir uit…. Dit nummer had daar zo tussen de andere nummers gepast. Dezelfde stuwende baslijnen, achtergrondkoortjes en driftige swing, denk daarbij aan de danseressen uit de Limbo clip. Ongelofelijk knap samengesteld, alles valt prachtig samen en swingt tot op het bot.


Send in the clowns, de al veel gecoverde evergreen voelt hier als een vreemde eend in de bijt, maar kan ook zo doorgaan voor Vintage Ferry. Het nummer zie ik wel op Frantic passen.
Het wordt ondersteund door een wat zangerige muziekpartij met harpen en veel strijkers.
Een groei briljant…

Johnny and Mary van Robert Palmer krijgt hier de Ferry treatment en wordt daardoor spannender en hypnotiserende dan het origineel. Een stuwende synthesizer geeft de toon aan. Nou heb ik natuurlijk meer met de stem van Ferry. Maar het wordt hier echt beter van naar mijn idee.

Ik hoop zeer dat onze ouder wordende meester nog in staat is -om tussen al het toeren van de laatste jaren- ons nogmaals te verrassen met zo’n prachtig album.
Een dikke 5 *****