Bryan Ferry - Avonmore (2014)

Ik help je het je hopen maar ik vrees van niet.

Maar in ieder geval veel plezier

Ze verkopen alleen die jazz cd gesigneerd. Helaas niet de nieuwe. (Verkopen ze wel,maar niet gesigneerd )

Kan hier vrij kort over zijn...dit is gewoon Avalon II
Leuk afscheidskado namens Roxy Music. Immers 2 weken geleden officieel opgeheven.
(1971-2014)

Mmm. Blij dat ik ze in 2001 nog een keer live heb mogen zien.
Wat rest zijn een handvol geweldige albums.

Volgens mij is Roxy Music nooit officieel opgeheven. In een interview vertelde Ferry vorige week wel dat de kans nihil is dat ze ooit nog samen op een podium staan.
Ze hebben al 32 geen nieuwe plaat meer gemaakt en in de periode 2001-2011 een paar tours waarschijnlijk voor het geld gegeven. Dus veel leven zat er toch al niet meer in.

Ferry kan in z'n eentje met zijn huidige live-band het werk van Roxy Music feilloos aan. En ergens geef ik hem wel gelijk ook.

Hij heeft een geweldig concert gegeven gisteravond, één van de betere die ik heb gezien dit jaar. Een tienkoppig jonge band die Ferry bijna 2 uur lang geweldig overeind hebben gehouden. Ik denk dat dat de reden is dat Ferry solo doorgaat en Roxy Music verder voor gezien houdt.

Het was een zorgvuldig geselecteerde, internationale band waarvan de muzikanten geweldig konden spelen. Het oogde fris en dynamisch. Bovendien, hoe krijg je het voor elkaar, waren ze jong en knap en enthousiast. Ferry zelf was natuurlijk blikvanger, vocaal ging het gedurende het concert (helaas wat aan de korte kant) steeds beter.

Waar Ferry vocaal eventueel te kort kwam, werd hij zonder haperen aangevuld door een trio achtergrond vocalisten. Maar hij werd natuurlijk ook redelijk gedwongen om voor zijn doen tot het uiterste te gaan. Het schonk hem ook de ruimte af en toe de luwte op te zoeken en de jongelingen te laten excelleren.

Ik noem het maar een "system of survival". Ferry (bijna 70) slaagt er solo in, met betrekking tot studio-albums, het niveau van het laatste Roxy Music album Avalon (1982) nog te benaderen. Dat geldt dan blijkbaar ook weer voor Avonmore. (gisteravond niet gekocht, 20 euro en voor dat geld niet eens gesigneerd. Dan maar Amazon).

De vraag is wat hij ooit nog zou hebben kunnen bereiken met Mackay en Manzanera. Ferry schreef ook al het materiaal van Roxy Music. Dus waarom zou hij een beroep op ze (blijven) doen als hij kan beschikken over de meest getalenteerde jongelingen die er zijn te vinden?

De kans dat Roxy Music in de oude bezetting ooit nog een album zou uitbrengen dat vergelijkbaar was van het niveau van het eerste album, was te verwaarlozen.
Daarentegen heb ik gisteravond een vijftal nummers gehoord van het debuut dat live het origineel wisten te overtreffen.

Ik kan mij de keuze van Ferry wel voorstellen.

bijna 2 uur lang?

Hij begon net na 2100 en was rond 2225 klaar... dat is nog geen 1.5 uur volgens mij?

Eens met je dat t fantastisch was en de band erg goed. Vooral de dame met de blaasinstrumenten maakte veel indruk. En ook eens dat de oude nummers beter klonken live dan op plaat!

Bryan is een held!

Ja, dat klopt en dat is toch opmerkelijk met creative jongens als Eno, Mackay en Manzanera in de band.
Een enkele keer schreven Manzanera en Mackay ook wel mee, zoals Mackay in een van de kroonjuwelen ; A song for Europe.
Goeie gast hoor, die Ferry

Boven de 65 tellen de uren dubbel...

Genoten gisteravond! Mooi (te kort) concert. Of was dat al geschreven?

Haha. Dat zal t zijn. Maar.....ondanks de korte duur totaal geen kater gevoel ofzo, hét was goed zo!

Zo de nieuwe cd nu tweemaal beluisterd.
Normaal is dat te kort om een oordeel te geven, maar ik denk dat het al kan.
Kortom : knappe plaat !
Ben zeer tevreden.
Zelf ben ik een liefhebber van de Bryan Ferry zoals deze klonk bij Boys and Girls en
bij Mamoena.
Deze plaat vind ik wel wat weghebben van Mamouna en dat is een compliment.

Voorlopige favourieten :
* Johnny & Mary --> klasse cover
* Driving me wild --> blijft lekker hangen
* Loop de li - lekkere single

4 sterren voor deze oude knakker.

Misschien wel de beste plaat van Ferry afgezien van de RM albums dan . Blijf aan de release van Bowie denken van vorig jaar. Ook zo'n plaat met geweldige songs en de oude foto op de hoes natuurlijk.

Zowel het concert afgelopen dinsdag, als deze plaat: magistraal! Ouderwets 5 punten.

Ferry for President.

Eerste indruk is een lekkere sound die we natuurlijk allang kennen, Maar ik hoor m graag zo!

Loop de Li en Driving me wild vind ik erg sterk, en live klonken die ook erg goed!

Zeker een beter album dan zijn voorganger, maar ook hier hoor ik toch teveel die fluister stem van hem... Meer zit er duidelijk niet meer in, en dat is een pijnlijke constatering. Want juist als hij wat harder zingt vind ik het super! Dat mis ik wel eens op dit album, maar op Bryan Ferry - Olympia (2010) stoorde me dat veel meer dan dat t op dit album doet.

Fijn dat de man nog actief is, maar het moet niet zielig gaan worden, en ht kan nog niet, maar moet niet nog erger gaan worden qua stem. Wellicht is dit album een mooi afscheid, en een die absoluut waardig is, want het is gewoon een knappe plaat!!

Typische karakteristieke Bryan Ferry plaat zoals hij ze alleen maakt. Warme sound, onderhuids uit zijn kruis gezongen. Herenleed op het hoogste niveau. Ferry is allang niet meer innovatief of vernieuwend, dat was hij met Roxy music in de jaren 70. Maar zijn sound is uit duizenden herkenbaar.
intelligente artistiekeling Ferry, die ik net zo hoog aansla als Bowie.

Altijd een liefhebber van Bryan Ferry geweest. Op zich klinkt het album goed maar zijn stem neemt toch wel wat af. Maar toch. Respect voor al die artiesten op leeftijd welke nog steeds mooie muziek afleveren. Deze plaat zal wel snel mijn rolatielijst binnen komen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bryan Ferry - Avonmore - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mag je nog veel verwachten van Bryan Ferry? De gemiddelde criticus zal waarschijnlijk voor een negatief antwoord kiezen, maar ik geef de voormalige voorman van Roxy Music nog altijd het voordeel van de twijfel.

Het feit dat Bryan Ferry volgend jaar zijn 70e verjaardag hoopt te vieren zegt me niet zoveel en met de bewering dat zijn beste werk inmiddels heel ver achter hem ligt ben ik het niet eens. Natuurlijk is Bryan Ferry al heel lang niet meer zo vernieuwend als hij in de eerste jaren van Roxy Music was, maar heeft hij de afgelopen twee decennia slechte platen gemaakt? Nee, wat mij betreft niet.

Bryan Ferry borduurt weliswaar al heel lang voort op het geluid van de latere Roxy Music platen (Avalon uit 1982 en Flesh & Blood uit 1980), maar als ik een Bryan Ferry plaat opzet ben ik altijd heel snel om.

Het gebeurde me ook weer bij beluistering van Bryan Ferry’s nieuwe plaat Avonmore. Bryan Ferry is inmiddels aardig op leeftijd, maar heeft voor de cover van zijn nieuwe plaat gekozen voor een foto uit zijn beste jaren. Daar is niets mis mee, want Bryan Ferry klinkt in vocaal opzicht ook nog als in zijn beste jaren.

In muzikaal opzicht grijpt Bryan Ferry ook dit keer terug op de latere platen van Roxy Music, en dit keer met name Flesh & Blood, en een hierop aansluitende soloplaat als Boys And Girls uit 1985. Dit betekent dat op Avonmore is gekozen voor een gepolijst maar gloedvol geluid. Het is een warm en vol geluid dat nog altijd als een warme jas om de stem van Bryan Ferry heen valt.

Live heeft de stem van Bryan Ferry inmiddels wel last van flink wat slijtage, maar op Avonmore klinkt hij geweldig en draagt het dunne laagje gruis op de stembanden alleen maar in positieve zin bij aan het geluid van de plaat.

Avonmore bevat acht nieuwe Bryan Ferry songs en twee covers, die van Send In The Clowns is wat overbodig, maar de bijna verstilde versie van Robert Palmer’s Johnny & Mary is echt prachtig, zeker omdat Ferry in deze track een stuk kwetsbaarder klinkt dan op de rest van de plaat.

De songs van Bryan Ferry zijn zoals altijd knap en tijdloos en worden omhoog getild door de uitstekende zang en de buitengewoon fraaie productie van Rhett Davies, met wie Bryan Ferry inmiddels al heel wat jaren samen werkt.

Natuurlijk is Avonmore vooral een nostalgisch klinkende plaat, die je onmiddellijk mee terug sleept naar de jaren 80. Dat zal niet voor iedereen een genoegen zijn, maar persoonlijk ben ik van mening dat er niet veel muziek uit de jaren 80 is die de tand des tijd zo goed heeft doorstaan als de genoemde slotakkoorden van Roxy Music. Avonmore voelt daarom als het warme bad waarop ik van te voren gehoopt had. Het is een bekend bad, maar het voelt nog steeds geweldig. Erwin Zijleman

Overwegend hoor ik een '80 porno-beat en matige nummers. Maar er is ook moois te ontdekken. In Avonmore hoor ik Mark Lanegan/Soulsavers, geweldig nummer. Johnny and Mary is het absolute hoogtepunt, zelfs in deze zoveelste versie.

Mooi album in bekende sferen, maar zijn stem is hard achteruit gegaan zeg. Ondanks de herhalingsoefening een lekker plaatje.

Softporno wel te verstaan. Ik kan op dit album niets opwindends ontdekken. Het geheel glibbert, nogal vlak gezongen, het ene oor in en het andere weer uit. Het beklijft noch verrast zoals bijvoorbeeld Frantic (2002) dat nog wel deed/doet.

Je bent duidelijk een jong broekske, met weinig doorzettingsvermogen. Hoe kunnen ouwe rukkers (knarren) anders aan hun solistische trekken zijn gekomen destijds?

Maar goed - het punt is duidelijk: geen artistieke climax in het oeuvre van heer Ferry. Display van mijn cd-speler gaf helder weer: please refrain from replay.

Toen ik daarna Street Life draaide, gaf ie thank you very much weer!

Ik heb het album nu wel lang genoeg in huis om er eindelijk eens mee uit de kast te komen, als ik niet oplet staat hij binnenkort alweer klaar met een volgend album.

Muzikaal klinkt het allemaal als een klok, de vaart wordt er in het algemeen aardig in gehouden, het is professioneel genoeg en ik ervaar het als een soort van kruising tussen Bete noir en Taxi. Af en toe hoor ik wat Frantic en Olympia. Dat geldt dan voor de muziek en de nummers. Het kan niet zijn, dat over de nummers zelf klachten kunnen bestaan, het is de Ferry sound pur sang.

Als je daar niet van houdt, moet dat eigenlijk gelden voor het meeste werk van Ferry solo, vanaf Boys and Girls al, de kritiek kan niet alleen op dit album slaan.
Hoewel hij overigens betere heeft geschreven dan Soldier of Fortune, de zwakste broeder van deze cd.

Sinds Frantic klaag ik steen en been over de stem van Ferry, die alle kracht heeft verloren en die ze maar niet goed meer aan de praat krijgen.
Dat is te zeggen, live wil het merkwaardig genoeg nog aardig lukken, zelfs als hij verkouden is, zoals recent in Amsterdam.

Hoe graag had ik het hier aangeboden repertoire willen horen met Ferry's stem van 20 jaar geleden, de prijs van de cd had van mij mogen worden verdubbeld.

Het is jammer genoeg niet zo en ik kan maar slecht wennen aan het hese, fluisterende, schorre geluid dat Ferry in 2014 laat horen. Knappe jonge getalenteerde musici die Ferry omringen kunnen het ook niet verhullen.
Ik dacht bij dat live concert, dat ik misschien een oplossing voor hem had.

Een uurtje live inzingen, nieuw werk één op één live op de bühne spelen (zonder publiek), als Ferry's stem goed is opgewarmd. Dan kunnen later eventueel nog wel de technische hoogstandjes worden toegevoegd. Want het gaat echt om de stem van Ferry, de artiest, die we willen horen. De muzikale omlijsting kan door menig getalenteerde muzikant nog wel worden opgebracht.

Toch ben ik per saldo wel blij, met nieuw werk van Ferry. Hij blijft, na het debuut Roxy Music toch altijd een zweem over zich houden van nouveau art rock, de inspirator voor vele generaties na hem. Zijn albums blijven dat altijd een beetje uitademen.

Toch lijkt dit me teveel op Olympia, wat me niet bevalt.

Bete noir, manouna, boys/girls en frantic bevallen me veel beter

Er is de laatste jaren nogal veel te doen over de stem van Bryan ferry, ooit één van de meest karakteristieke uit de brance. Het klinkt sinds een jaar of 6 allemaal wat heser en kracheloos. Zijn stem is in vergelijking met Frantic alweer een stuk minder. Het probleem van de ouder wordende artiest, de stembanden zijn versleten, (Dylan is het grootste voorbeeld) en daar is niets aan te doen. De eeuwige jeugd bestaat niet, wat rest is oxidatie, waar zelfs de good looking dandy Bryan ferry niet aan ontkomt. Ik hoop dat er mensen zijn die het lef hebben om tegen artiesten van dat caliber te zeggen dat stoppen noodzakelijk is, waardoor een roemloos einde niet in het verschiet ligt.

Bij Dylan hebben die stembanden nooit goed gewerkt

Dat kan nog heel erg sterk verschillen, per artiest. Hoe dat gaat als de stembanden met het lijf ouder beginnen te worden.
Genoeg voorbeelden waarbij het helemaal niet zo dramatisch hoeft te zijn.

Bob Dylan en Bryan Ferry zijn twee artiesten waarbij het noodlot behoorlijk heeft toegeslagen.
Maar als ik de Dylan liefhebbers mag geloven, en ik contstateer het ook bij Ferry, vergoedt de muziek en de songs veel.

Dylan heeft nooit echt uitgeblonken in mooizingerij en eerlijk gezegd stoort zijn stemverval me daarom ook minder op latere leeftijd. Ferry's stem daarentegen heb ik altijd bewonderd om zijn elegantie en nuances. Daarom valt de vocale vervlakking van het door mij zeer gerespecteerde stijlicoon extra rauw op mijn dak. Overigens vind ik de songs en het geluid ook te weinig verrassend om het schip te redden. Uitstekende muzikanten maar wel erg veel en dichtgestuct. Volgende plaat de blues. Met alleen Ferry en maat Spedding op gitaar. Heel intiem, dat lijkt me wel wat.

Dat volume verlies op de stem is toch al op Frantic te horen, dus echt nieuw is het niet. Maar het gaat nu misschien wat meer opvallen.

Ik vond het op Olympia storender dan op dit album overigens,

Mmmm... niet echt met je eens. Ten tijde van Frantic (2002) en ook in 2003 bij de Roxy Music live-reünie vond ik hem nog in vorm. Dat concert is overigens geheel on line te volgen. Olympia heb ik laten lopen.