Thom Yorke - Tomorrow's Modern Boxes (2014)

Een verassing, ja en nee. Na de teasers van de afgelopen weken werd het wel een keer tijd. Toch blijft deze release onwaarschijnlijk geheimer dan de nieuwe iPhone. Op het eerste gehoor een sterker geheel als The Eraser. Vooral zoals hierboven benoemd aangrijpende en warme vocals. Geluid ligt in de strekking van In Rainbows, King of Limbs en het Atoms for Peace project. Persoonlijk ben ik groot fan van dit geluid als wel de experimentele melodieuze harmonie die ook deze plaat weer weet te brengen.

Het is een album dat een aantal luisterbeurten nodig heeft, toch weer anders dan The Eraser. Zet 'em voor de tweede keer op en de plaat begint al echt te groeien (sfeervol). De wijze van aanbieden is origineel, al ga ik er liever voor naar de platenzaak bij mij om de hoek.

Paar keer beluisterd maar ik vind het redelijk. Beetje gezapig en doelloos. Maar aangezien dit 'Radiohead' is zullen de belachelijke hoge scores wel vanzelf komen. Ik zie het echt niet.

Ik vind hem alleszins een stukje beter dan Amok. Die was vrij steriel terwijl Tomorrow's Modern Boxes organischer aanvoelt. Het lijkt dus wat meer op The Eraser in stijl.

The Mother Lode en Nose Grows Some steken er voorlopig bovenuit.

Ik moet er nog een paar keer goed voor zitten, maar waar The Eraser en AMOK al vrij elektronisch en trippy waren (en The King of Limbs overigens óók) gaat Tomorrow's Modern Boxes daar nog een stapje overheen.
Van mij had dit niet gehoeven. Ik denk dan ook dat ik een plaat als deze niet heel vaak ga opzetten, simpelweg omdat ik een 'liedjes' liefhebber ben. Dit klinkt als een hobby-project van Yorke en het is eigenlijk niet het genre waar ik veel naar luister. Of beter gezegd: waar ik veel naar kán luisteren. Ik kan het wel hebben, maar in beperkte mate.
Wat Radiohead betreft hoop ik dan ook dat de nieuwe plaat weer iets nieuws gaat opleveren en dat het niet teveel in het verlengde van TKOL zal liggen, want dan zal het resultaat niet heel anders klinken dan TMB.

Ja zeker, fantastische artiest.

On topic. Vanavond ga ik deze lekker luisteren met koptelefoon onder het genot van een paar bok biertjes

Ja echt super dol op zijn muziek...2 jaar geleden gezien in de Melkweg.. was super..hij irriteerde zich alleen aan de lui die aan het praten waren tijdens het concert..daar heeft ie de schurft aan en hij zei ook iets passends tegen ze

Ik ga vanavond deze ook beluisteren..ben benieuwd..onder het genot van een Wieckse Witte

The Mother Lode is prachtig. de rest klinkt ook goed, Thruth ray valt me nu ineens ook op bij de tweede luisterbeurt terwijl ik dit schrijf. ik ben benieuwd of het na dat het groeit niet net zo hard weer terug krimpt.

Bijna uit het niets een nieuwe Thom Yorke, leuke verrassing! Wat is die man productief de laatste tijd zeg. Vorig jaar een plaat met Atoms for Peace, dit jaar een eigen plaat, volgend jaar weer een met Radiohead waarschijnlijk. Ik vind het niet erg in ieder geval.

Vandaag onderweg twee keer naar Tomorrow's Modern Boxes geluisterd. Dat eerste nummer..! Ik werd meteen gegrepen. Vooralsnog is dat wat mij betreft ook het hoogtepunt van het album, maar ik laat het nog even indalen de komende tijd. De afsluiter verdient ook een eervolle vermelding wat mij betreft. Voor nu 4*

En ik erger me vaak aan mensen die zich ergens aan irriteren.

Oh en over de plaat zelf.. 2x beluisterd, doet me nog niet zoveel. Komt op mij een beetje over als geneuzel in de ruimte. Muziek zonder echte boodschap. Maarja het is van Thom Yorke dus iedereen vind het vantevoren vaak al geniaal. Vind het niet heel slecht maar ik denk dat ik bij deze plaat hetzelfde heb als die van Atoms for Peace; het doet me gewoon niet zoveel. Het is niet spannend genoeg ofzo. Misschien dat nog een paar keer draaien het tegendeel bewijst maar op dit moment wacht ik liever op het nieuwe Radiohead album.

Nose Grows Some is ijzingwekkend goed; met headphone op wordt het bijna griezelig.

Deze plaat is voor mij in ieder geval geen liefde op het eerste gezicht.

Pakt me een stuk meer dan de Atoms plaat met Guess Again als uitschieter.

Het klinkt degelijk, maar net als Atoms niet echt een plaat welke ik met plezier op zet op een fijne zondag zoals deze.

3,5 vind ik dan wel hoog voor een gezapige en doelloze plaat

Het wordt inmiddels een gewoonte om albums op een ongebruikelijke manier uit te brengen. De onverwachtse release van het nieuwe album van Thom Yorke vond plaats via Bittorent. Het is het tweede album van de succesvolle frontman van Radiohead, na het solodebuut The Eraser uit 2006. Thom heeft een druk leven want zo verscheen vorig jaar het debuut van Atoms for Peace en kunnen we in 2015 de nieuwe Radiohead verwachten.

Thom heeft langzaam de move gemaakt naar de elektronische muziek en dat horen we gelijk terug in A Brain in A Bottle. De ritmische muziek wordt door een lichte beat ondersteund. De experimentele gevoelens vliegen overal om je heen. De zang van Thom is nog hoger dan we van hem gewend zijn. Je hersens moeten alles eerst maar eens zien te verwerken. De openingstonen van Guess Again geven een moment van herkenning. Op Radioheads album The King of Limbs vonden we namelijk een track genaamd Codex die veel weg heeft van de klanken op het tweede nummer. Tijdens de zang zwepen de melodieën op en lijken ze hun eigen weg te varen rond de klanken die we kennen van Codex. De piano speelt rustig op en weet zich met de beats te verweven om op het einde weer uit te doven.

Wild dogs are howling,
behind the curtain.
I hold it to my children,
the creature’s staring back.

Op Interfence wordt de wereld wat donkerder om ons heen en horen we pure schoonheid zowel in de muziek als de zang. De pianoklanken dragen je mee waarbij niemand gestoord mag geworden en je jezelf in de verre toekomst ziet. Een wereld die veranderd is en waar je alles naar je hand kunt zetten. Een klein juweeltje dat precies past bij Thom. We vervolgen onze weg met een klapperende beat door The Mother Lode. Experimenteel is het zeker, misschien wel iets te veel af en toe. De tonen klinken wat opgewekter en concentreren zich vanaf het midden op een uitgestrekt ritme dat blijft voortduren. Radiohead fans zullen het misschien wat zwaar krijgen hier, maar Thom is nou eenmaal een man die zich graag naar het ongewone verzet. De alarmen zwellen op tijdens het begin van Truth Ray en gaan op in een rustig ritme waar het nummer op voortborduurt. Zijn samenwerking met Nigel Godrich komt hier duidelijk naar voren in de opbloeiende tonen. Uiteraard kwabbelt de somberheid voort maar weet je nergens echt te vangen.

You know my sins,
know my sins.
What is it now that awakens me?
And all of this is in my head.

There Is No Ice (For My Drink) mag dan wel een beroerde titel hebben, het nummer is met zijn zeven minuten één van de langste uit het oeuvre van Thom. Vanaf een licht opzwepend ritme komen de ondersteunende beats opzetten. De druilige sferen blijven aanhouden tot er met de klapperende beat enkele klokjes rammelen. Dit is de opmaat tot een steeds feller wordend geluid die de laatste minuten weer langzaam weg zweept. Je aandacht erbij houden kan af en toe een moeilijkheid vormen. Op naar de Pink Section waar we de huilende wolven proberen achter te laten. De piano maakt een omslag en zorgt voor een brug naar de afsluiter Nose Grows Some. De opbouw van dit nummer is uiterst secuur en zal de Radiohead fans uit hun slaap laten ontwaken. We worden achtervolgd door voetstappen en laten ons meevoeren in de meeslepende zang van Thom. Het laatste bewaard Thom voor het laatst en geeft een impressie van wat we van de nieuwe Radiohead kunnen verwachten.

De muziek van Thom is altijd moeilijk te doorgronden. Zijn emoties probeert hij op Tomorrow’s Modern Boxes door te voeren in de beats, pianoklanken en de zachte zang. Afwisselend is de muziek meeslepend en emotioneel, maar soms is de aandacht er moeilijk bij te houden. Thom vervalt af en toe in oude patronen die we van zijn laatste albums kennen en weet hier en daar dan ook een belletje te doen rinkelen. Een nieuwe meesterwerk blijft uit, maar er ligt nog genoeg materiaal op ons te wachten van Thom.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Blij verrast door deze nieuwe soloplaat van Thom Yorke. Na Amok van Atoms for Peace had ik mijn verwachting vrij laag gelegd, maar dit is gewoon een mooie sfeervolle electronicplaat geworden. Veel gevoeliger waar Yorke ook een stuk meer geïnspireerd overheen springt. Gave hortende en stotende beats of rustgevende klanktapijten die mij bij vlagen inderdaad aan Boards of Canada doen denken. Met een beoordeling wacht ik even, maar ik denk dat vier sterren er wel in zit.

The Mother Lode

ja naar het schijnt.

Als we Jonny Greenwood mogen geloven - en ik ga ervan uit dat we dat wel mogen - is Radiohead pas deze maand begonnen met schrijven en opnemen. Dus binnenkort kan nog wel een jaartje duren. Hoe dan ook, mooi nieuws

Overigens weer een heel Yorkische actie, door het album plots te droppen met als enige vooraanduiding een foto van wit vinyl. Heel even dacht ik dat de nieuwe Radiohead er al aan zat te komen (zoals zich nu maar weer eens bewijst, weet je het nooit met deze mannen), maar Tommorow's Modern Boxes is ook een fijne verrassing. Later meer.

Knap hoe hij dat doet idd.

haha, waar een mens al overheen kan lezen. Moest natuurlijk het beste zijn.

Verschillende keren gehoord, kan me niet bekoren. Beetje gezapige muziek die voor mij niet echt spannend kan worden. Ben erg benieuwd als bijvoorbeeld Jim Kerr (Simple Minds) zo'n album zou maken, de cijfers zouden dan niet zeker niet zo hoog zijn.

weet iemand waar je dit kan beluisteren op internet? op youtube staan remixen, maar ik weet niet hoe dicht deze bij de originele versies zitten. (ik ben niet handig met bittorrent enzo)

Na eerste keer luisteren ben ik niet onder de indruk.

Niets ten nadele van Jim Kerr hoor. En ik respecteer ook je lage stem hier maar om nu te beweren dat Jim Kerr een album kan maken in deze stijl dan doe je Thom Yorke toch echt tekort en geef je Kerr te veel credits.

Verrassend degelijke plaat van Yorke na het flauwe The King of Limbs met Radiohead en het behoorlijk dramatische Amok onder Atoms for Peace. Als je dan toch een laptop album met veel bliepjes wil maken dan doe je het beter all the way op deze manier dan er nog halfslachtig een volledige band over te gooien (zeker als in die band dan ook nog eens Flea zit) en dat lijkt Yorke op dit album eindelijk begrepen te hebben. De nummers klinken dan ook wat losser en natuurlijker evoluerend dan op 2 boven vermelde albums en de focus lijkt meer op de nummers zelf te liggen dan de vorm.

Het uitbrengen van dit album deed me voor het eerst in jaren nog eens terugkeren naar Yorkes eerste solo-album The Eraser en wat me wel opviel is dat de vocale melodieën op The Eraser helaas een pak geïnspireerder waren, dezer dagen lijkt Yorke zich nogal snel tevreden te stellen met wat willekeurig, quasi geïmproviseerd hoogstemmig gehuil op elke track en dat is toch een behoorlijke domper op een muzikaal best interessant album.

Een nieuwe Thom Yorke, iemand die bij velen niks fout kan doen en bij het uitbrengen van een scheet met een beat eronder nog 5* zal krijgen (of zoiets als 'Pink Section'...). Maar goed ik zal proberen me er niet zo druk om te maken.

Radiohead ben ik langzaam verloren toen ze met Kid A kwamen (enkele uitzonderingen daargelaten, zoals In Rainbows) en ook hier rusten de basisnummers weer op eenzelfde beat. In nummers zoals opener 'A Brain in a Bottle', 'Interference' en afsluiter 'Nose Grows Some' kan ik daar nog wel iets mee, maar een nummer als 'There Is No Ice (For My Drink)' vind ik echt verschrikkelijk. Om over 'Pink Section' maar te zwijgen. Ook ben ik die beats en bliepjes snel moe.

Dus zoals Morinfen hierboven al zei een degelijk Thom Yorke album, maar veel zal ik 'm niet gaan draaien. Weer hetzelfde trucje. Overigens begrijp ik niet waarom Yorke zo graag een solo-album wil maken als het toch hetzelfde klikt als vele Radiohead albums.

Een nieuwe Radiohead of solowerk van een van de bandleden: ik word er iedere keer weer blij van. Dat Thom Yorke ook nog met een soloplaat is gekomen dit jaar vind ik verrassend. Had altijd gedacht dat hij na Atoms For Peace vorig jaar zijn ei wel had gelegd, maar dat blijkt dus niet zo te zijn.

The Eraser is nog altijd een behoorlijke plaat waar de nummers vooral live met de band Atoms For Peace geweldig werden uitgevoerd. Hetzelfde geldt voor Amok: de bas van Flea en de ritmes van Mauro Refesco tilden de nummers naar een hoger niveau. De verwachtingen waren hierdoor bij mij van te voren behoorlijk hoog.

Met Tomorrow's Boxes lijkt Yorke het echt in zijn eentje te moeten doen. Dat maakt dat het album het keurmerk '100% Yorke' krijgt, maar het wordt hierdoor wel minder spannend dan je van te voren van een dergelijke release verwacht. Twee uitzonderingen: A Brain In A Bottle en Nows Grows Some vind ik erg mooi! Maar verder kennen overige nummers weinig spanningsopbouw; There Is No Ice (In My Drink) en The Mother Lode zijn ook wel erg repetitief... Een nummer als Interference: tja, ik heb wel eens betere ballads van Thom gehoord.

Nee, dit soort muziek horen we van Thom nu al acht jaar. Dan luister ik liever het nieuwe album van Philip Selway die wel iets anders durfde te doen. Ook Radiohead, dus daar zullen ook een hoop mensen naar luisteren... O wacht, dat is niet de almachtige Thom Yorke...

Dat het niet een album is van het niveau Radiohead: tja, het geheel is meer dan de som der delen zal ik maar zeggen. Al gold dat dus gek genoeg niet voor eerder solowerk.

Weer een fijn album. Wegdromen bij een beetje electronica, een beetje ambient, fijne hypnotiserende drumritmes en natuurlijk de heerlijke Thom Yorke vocals, love it. Echt een koptelefoon-album.