Röyksopp - The Inevitable End (2014)

Ben benieuwd! Fijn, die samenwerking met The Irrepressibles (Jamie McDermott).

Absoluut! Jamie gaat een grote rol spelen op dit album en daar ben ik erg blij mee

Helaas wel hun laatste album aldus Jamie.

Eerst The Knife die stopt en nu dus ook het laatste album van onze andere Scandinavische vrienden.

Gelukkig hebben wij nog wat tegoed van ze. Ik kijk hier echt reikhalzend naar uit. Het schijnt dat dit album het meeste weg gaat hebben van hun album Junior.

Dat is wel goed nieuws. Junior is natuurlijk een meesterwerkje. Hopen dat ze dat sowieso kunnen evenaren.

Of ze echt helemaal stoppen valt te betwijfelen. Ze willen stoppen om albums uit te brengen in de vorm zoals ze dat tot nu toe deden. Daarmee wil dat dus niet zeggen dat ze ook echt als duo stoppen.

Spannund!!!!

Van de eerste zes nummers, die via de nieuwsbrief van Röyksopp al te beluisteren zijn geweest, kunnen enkel de tracks met Jamie McDermott mij niet erg bekoren.

Mij dus wel....... het zijn de smaakmakers op dit album, de net even wat andere richting toch weer. Wat donkerder en sfeervoller en I Had This Thing is gewoon een lekker knaller, want dat kan Jamie ook.
Hoe lekker ik de nummers met Robyn ook vind: juist die voelen als een herhaling van zetten, maar dan wel zeer fijne zetten (What the fuck is Rong with you).

Maar ik ben bevooroordeeld als McDermott fan en met zoveel nummers waar hij aan bijdraagt is dat smullen voor mij

Ook smullen is het dat Susanne Sundfør meedoet op dit laatste album.

Het duo heeft aangegeven geen albums meer uit te willen brengen waarmee ze niet zeggen ophouden te bestaan. Ze zien het blijkbaar niet meer zitten om om de zoveel tijd een album uit te brengen. Jammer voor mij als albumliefhebber uiteraard, dus ik hoop dat ze daar nog eens op terugkomen, want The Inevitable End is een mooie toevoeging aan hun discografie, of moet ik dan toch maar zeggen 'waardige afsluiting'?!

Lekkere plaat.

Eerste indruk niet al te best. Klinkt allemaal erg plat en Jamie McDermott als zanger vind ik een totale mislukking, Wat een karakterloze stem is dat.

Maar goed nog ff een paar keer goed beluisteren, wie weet....

Karakterloze stem....
Ik zou het album van The Irrepressibles eens luisteren, want aan karakter echt geen gebrek. Hij komt hier totaal niet goed uit de verf, ook ik vind het plat, maar met deze opmerking ben ik het grondig oneens.

Daar ben ik het ook niet mee eens maar ik kan het me wel voorstellen. Dit is zo enorm love or hate.
Mijn eerste optreden van The Irrepressibles was onderdeel van het Holland festival in Amsterdam. Gewone fans konden geen kaarten meer krijgen want die waren allemaal al opgekocht door abonnementhouders. Ik had geluk door het te kunnen overkopen van iemand die niet kon.
Bleek de zaal vol te zitten met bejaarden en er liepen er veel weg tijdens het optreden, ik bedoel maar

Zijn stem leent zich voor het theatrale van The Irrepressibles maar ik vind het hier juist wel een verademing. Alweer die fijne zangeresjes geloof ik nu wel (en nogmaals: Ik vind een Robyn uitstekend in combinatie met de heren hoor, maar dat is wel een herhaling van zetten).

Ik ben bekend met deze plaat, en in die context bevalt me dat ook zeker beter. Vooral in combinatie met de mooie video’s. Neemt alsnog niet weg dat ik Jamie –op deze plaat – niet zo geweldig uit de verf vind komen (terwijl ik dit schrijf luister ik naar “2 men in love” van The Irrepressibles, nu moet ik toch even mijn standpunt aanpassen. Die kerel heeft dus wel degelijk karakter) Dat neemt niet weg dat ik het op deze plaat niet zo vind werken. In combinatie met Röyksopp komt het wat vlak, ongeintresseerd, gay (not in a good way) en vooral laf over.

Maar dat heeft meer met Röyksopp te maken denk ik dan Jamie. Ze geven hem niet de ruimte om zijn talenten te showcasen (goed voorbeeld: Compulsion ->> Kom op zeg, gooit er wat meer energie in. Vind dit echt zonde van zijn talent.)



Ik ben het er helemaal mee eens dat het een verademing is om een man te horen ( en dan niet zon robot stem, wat ook best leuk is  ). Alleen zijn ze er in mijn ogen niet in geslaagd. Ze moeten nu inderdaad ook oppassen met de combinatie met Robyn. Ze krijgen op deze manier wel en erg uniforme sound. Stiekem mis ik Karin Draijer gewoon heel erg op deze plaat….

But hey, heb de plaat pas een paar keer geluisterd. En zou kunnen dat ik hier over enige tijd heel anders over denk…

Ik schreef er het volgende over:

Röyksopp stopt. Niet als band, maar met het releasen van muziek in de vorm van reguliere albums. Ze zullen vanaf nu op andere manieren muziek tot de massa brengen. Dat wekt nieuwsgierigheid op, maar is ook jammer. Samen met Trentemøller en The Knife (waarvan zangeres Karin Dreijer nog op de albums The Understanding en Junior te horen was), kan Röyksopp gezien worden als één van de pioniers op gebied van elektronische Scandinavische acts en ze hebben bovendien een zeer herkenbaar eigen geluid. Dit laatste reguliere album, met toepasselijke titel The Inevitable End, nodigt ook uit om terug te kijken op alles wat Röyksopp al heeft gecreëerd.

De carrière van het Noorse duo kan worden vergeleken met een reis waarop diverse paden werden bewandeld. Debuutplaat Melody A.M. werd met grote liefde ontvangen en bejubeld. De stijl van deze plaat kan worden omschreven als dromerig en melancholisch. Opvolger The Understanding deed het bij het publiek minder, maar op deze plaat veranderde de muziek pas echt in een droomlandschap. Daarna sloeg Röyksopp een andere weg in, hoewel ze zich altijd vast zijn blijven houden aan het dromerige aspect. Junior stond bol van de gastvocalen (Robyn, opnieuw Karin Dreijer, Lykke Lii e.a.) en was – geheel zoals de titel doet vermoeden – een jeugdige plaat; dansbaar, fris en opzwepend. Het bleek onderdeel uit te maken van een concept, want een jaar later kwam het volwassen broertje uit: Senior. Kaal gestript, langzaam en donker zijn typerende sleutelbegrippen die bij dit album horen. Dit album vormde zowel een prachtige tegenhanger van Junior als een prachtige wederhelft met zijn voorganger.

Dit jaar kwam ook nog de samenwerkings-EP met Robyn uit, Do It Again. Hoewel maar vijf nummers tellend, heeft deze EP een volwaardige albumspeelduur, die mede tot stand komt door de langgerekte nummers. Inmiddels aanbeland bij het laatste album is te horen dat de twee Noren hier hebben geprobeerd om een brug te slaan tussen enerzijds de aanpak die ze toepasten op Junior en voorgaande albums (snel, licht en fris), als op Senior en Do It Again anderzijds (uitgerekt, donker en zwaar). Beter gezegd hebben ze dus geprobeerd om alle typerende aspecten uit hun voorgaande albums te combineren op één album. Maar zijn ze daar in geslaagd?

Opener ‘Skulls’ is alles wat je mag verwachten van een typisch Röyksopp nummer, denk hierbij aan ‘Epple’ en ‘Happy Up Here’. Een opgewekt openingsnummer, dat de luisteraar meteen thuis doet voelen binnen de wereld van Röyksopp. Daarna volgt ‘Monument’, de T.I.E versie welteverstaan. Origineel 9 minuten op de EP, maar hier ruim 5 minuten ingekort en bewerkt met een scherper en hoekiger geluid. Robyn is verder maar op één ander nummer te horen, het op een bizarre manier mooie ‘Rong’, een uiterst vreemde track. ‘Sordid Affair’ is één van de hoogtepunten van het album. Een mooi uitgesponnen mengelmoes van zware ambient, pingels en zalvende zang (van Ryan James).

Promiment aanwezig is de zang van Jamie McDermott, de zanger van The Irrespressibles. Hij is op maar liefst 4 nummers te horen. Het zijn een aantal van deze nummers waar het één en ander op aan te merken is. ‘You Know I Have To Go’ is met zijn dikke zeven minuten de langste track van het album en meteen ook de minste. Het ontbreken van een spanningsveld en climax zorgen ervoor dat je deze track liever al na twee minuten skipt (en het is ook geen schande als je dat doet). ‘I Had This Thing’ had een aardige dansplaat kunnen zijn, maar stijgt door zijn eendimensionaliteit nergens echt boven uit. Het zij Röyksopp vergeven dat ze een paar missers begaan.

‘Compulsion’ is weer hele andere koek. Wederom met de vocalen van Jamie McDermott, is deze track from a whole other planet. Hikkend tegen de zeven minuten, wordt de luisteraar meegenomen op een donkere trip die prachtig wordt aangevuld met zachte vocalen. Het duo weet van dit nummer een echte beleving te maken. Ook de meer toegankelijkere tracks, zoals ‘Running to the Sea’ en ‘Save Me’ zijn mooie toevoegingen aan het album.

Afsluiter ‘Thank You’ sluit helemaal aan op de albumtitel. Het is wellicht Röykopps verkapte manier om iedereen te bedanken, zowel de luisteraar als alle mensen waarmee ze hebben samengewerkt. Naast deze symbolische waarde is het ook een prachtig nummer. Ergens geeft dit nummer je het gevoel dat dit wel écht het einde is. Op een paar mindere tracks na weten de twee Noren met verve alles wat ze in hun hele muzikale carrière hebben gemaakt samen te vatten op één plaat. Het voelt daarom echt aan als een sluitstuk. Hoe onvermijdelijk dit laatste album op voorhand ook was (en is), is het te hopen dat de reis van Röyksopp nog lang niet voorbij is.

Ik vind Compulsion juist één van de betere nummers op dit album.... hoe smaken kunnen verschillen.

Ook al kan Röyksopp sinds de start rekenen op mijn warme en welgemeende belangstelling, wil ik hier wel even op inhaken.

Dat mensen enthousiast over muziek schrijven is mooi, dat ze enthousiast zijn ook. Een beetje research hier en daar kan echter geen kwaad. Dan vermijd je platitudes als " pioniers op gebied van elektronische Scandinavische acts en ze hebben bovendien een zeer herkenbaar eigen geluid". Die zin is gewoon NIET waar; de muziekwereld is niet A.D 2000 van start gegaan.

Wel degelijk zijn er pioniers op electronic gebied in Scandinavië aan te wijzen:

Hier op de site o.m.
Eind jaren '70, begin jaren '80
Cosmic Overdose (voorloper van ..)
Twice a Man - aan te raden albums o.a Sound of a Goat in a Room en Music for Girls
Ståålfågel (voorloper van ..)
Dansdepartementet

Later:
Army of Lovers (met o.m. in haar gelederen filosoof, Alexander Bård - die later terugkeert in de in o.m Scandinavië uiterst populaire band BWO)
Bel Canto (met Anneli Drecker - hé, waar kennen we die nog meer van?
Biosphere (Geir Jenssen)

A propos geluid: zo rond de eeuwwisseling herleefde de belangstelling voor het geluid van analoge synths van de 1/2e generatie; o.m. Air maakte er gebruik van. Zo uniek is dat geluid van Röyksopp dus niet.

Ik ga dit album zeker beluisteren, maar ik voelde me gewoon genoopt een iets juistere historische inkadering aan te dragen. Verschillende van de door mij genoemde bands/acts liggen echt op heel hoog niveau - imo soms hoger dan Röyksopp - dat is te ervaren door zelf te luisteren

Nuttig.

Eigenlijk vind ik alleen het eerste album leuk, daarna ging het snel bergafwaarts met Royksopp.

Men is in Scandinavië nog lang niet uitgezongen hoor. Op de compilaties van het Belgische Eskimo-label bulkt het steeds van de Scandinavische producties. Recent hebben ze de 'kleuren'collectie uitgegeven ... Eskimo Records presents The Blue, Green & Pink Collection. Aanrader. De oude Röyksopp-albums op vinyl zijn momenteel trouwens erg goedkoop op Amazon.fr. Heb ze ineens allemaal besteld. Doen.

Wauw. Nou, ten eerste zeg ik toch 'één van de'. Bovendien heb ik nog nooit gehoord van al die artiesten die jij daar noemt. Maar goed, dat zegt misschien iets over mij. Ehm, en verder vraag ik me ook af of je echt niet vind dat Röyksopp dan geen herkenbaar eigen geluid heeft. Natuurlijk kan het prima dat ze van Jan en Alleman muzikale elementen 'lenen', maar spreekt dat dan tegen dat ze daar iets eigens van maken?

Hehe, Army of Lovers. Hele foute jaren '90 band met vrouwelijk ogende mannen.

Röyksopp heeft een herkenbaar geluid, maar zoals al eerder gezegd in de band zit/zat weinig progressie - Melody A.M. blijft imo hun beste - en de laatste e.p. met Robyn bevat max 2 goede nummers (w.o. Monument); dat gevoegd bij het feit dat Senior weinig toevoegde, tja ...dat moet te denken geven.

Afgezien van het feit dat Röyksopp wel eens wat mixte voor anderen gaat die vergelijking met Trentemöller behoorlijk mank - ATM is, ondanks een iets tegenvallend Lost, imo een multitalent dat vlot mixt, techno maakt, optreedt in een live (rock)band, meespeelt met een andere band en toch overal zijn signatuur op drukt.

Bel Canto, Biosphere (beide Noors) en Twice a Man (Zweeds) zijn de moeite van het verkennen waard; de geit staat integraal op de gluurbuis en bereikt met minimale middelen (1980) een emotionele diepgang waar Röksopp nimmer aan heeft kunnen ruiken (al zijn Blue on Blue en Epple uiterst verdienstelijk).


Maar wel heel camp, vrind. Alexander Bård was trouwens ook gelieerd met het 'even foute' Alcazar. Het zijn wel alle bands waar 'electronica' een grote rol speelde in de muziek. Ook BWO (Bodies without Organs) is succesvol, én knap camp - popsynth op een abba-eske manier, - zoek hen maar eens op op YouTube.

wat voelen we ons weer belangrijk...

Blijft voorlopig allemaal een beetje op de vlakte en er zijn nergens echt uitschieters te bekennen zoals je wel had op elke vorige album. Misschien moet ik het album nog een paar keer beluisteren maar voorlopig doet het me niet veel. Vind het ook een beetje spijtig dat er nergens een gast vocal van Karin Drijer te vinden is maar gelukkig is Robyn er wel. Dit album biedt niets nieuws en het is allemaal iets dat we al eerder hebben gehoord.

Ik heb eigenlijk nog nooit de moeite genomen iets van Royksopp aan te schaffen of gewoonweg te beluisteren.

Valt het binnen mijn smaak? Het is een beetje richting triphop toch? Ik meen me te herinneren dat ik ooit weleens een single heb gehoord.

Bn geneigd te denken van niet; ' t is zeker geen triphop - eerder downtempo met een snuifje 'lounge' en soms wat electro. Jij gebruikt van die vage labels - new wave dat plak je bij ook overal op. Er staat wel eea op YouTube - ik zou eerder gaan voor het debuut

Ik hoopte op thrash metal....

Nee, zonder dollen, ik dacht dat dit leek op Portishead en Massive Attack. Maar dan vergis ik me deerlijk.

Ik ben meerendeel op zoek naar electronica, die neigt naar Chvrches of Phantogram of Roni Size, Goldie, 4Hero. Maar ook wel bijv. Shpongle of Vibraspher. Of ColorStar, Zagar of Masfel.
Maar als het te loungy is, laat dan maar.

En ja, New Wave plak ik op een hoop. Maar ik lees veel muziekliteratuur, en daar baseer ik een hoop op. Ook wat discogs of allmusic een beetje aangeeft. Weet ik veel.

Nou ja, ik verhuis wel richting youtube.

Probeer Junior eens, dat album klinkt het meest als de synth/electropop van Chvrches & Kate Boy.

Bv. Röyksopp - Happy Up Here

Dacht het al - dan is dit gewoon te 'slick' voor je. Size en Goldie is gewoon D&B - tegenwoordig heb je een soort die ze Liquid noemen en da's heel fijn spacy - bijv Calibre - FabricLive 68.

Dit: gewoon YouTube of Spotify checken - maar ik heb je gewaarschuwd

Ik was 15 jaar geleden helemaal into drum&bass. Al jaren niet meer van mijn sokken geblazen door een goede d&b act. Maar die rauwe synthpop/electropop waar ik nu mee om de oren wordt geslagen is een prima vervanger om dik enthousiast van te raken.

Kate Boy hoorde ik ook al noemen. Te gek vind ik dat.

Ik zal eens op zoek naar die tip die me net werd gegeven.

Roni Size heeft iig een van de slechtste platen van dit jaar op zijn naam staan, ook een prestatie.

Deze van Royksopp is vooralsnog ook geen pretje. Heb nog geen enkele track kunnen ontdekken die beklijft. Klinkt op het eerste gehoor als een album vol inspiratiegebrek en een goede reden om te stoppen. Dat afscheid hadden ze wat mij betreft beter vorm kunnen geven door deze tracks in de prullenbak te knikkeren.