Kayak - Cleopatra - The Crown of Isis (2014)

Weer een goede, bombastische rockopera. Reekers blijft erg sterk en Oudshoorn bevalt me ook wel. Vrij gevarieerd in sfeer en goed punt is dat de voor de hand liggende oosterse melodieën of gitaarsolo's uitblijven. Ik denk dat Alexandria mijn favoriet is; cd 1 hoor ik in ieder geval iets liever.

Het kost wat tijd (zoals wel vaker met Kayak) om ook deze cd weer helemaal op je te laten inwerken. Ben een lekker weekje bezig en hij gaat me steeds meer bevallen (score volgt wel later). In ieder geval heeft het nummer "The crown of Isis" me volledig gegrepen. Wat een schitterend nummer zeg. (Ton blijft mijn held.)

Bij het optreden gisteren in Amstelveen werd vrij veel van dit album gespeeld en dat heeft me wel positief verrast, klonk erg vertrouwd allemaal. Losse nummers van een concept-album klinken vaak wat moeizaam en dat was ook gisteren zo: sommige nummers waren eigenlijk te kort om ze als volwaardig te beschouwen en te vaak eindigde een nummer te abrupt.
Ik zag dat dit album op Progstreaming staat. Binnenkort maar eens in zijn geheel luisteren en kijken of het dan wat meer als een geheel voelt. Ik zie overigens wel weer een beetje op tegen de lengte, ik ken maar weinig concept-albums die bijna twee uur weten te boeien en Nostradamus deed dat in ieder geval niet.

De flow in dit album vind ik wel beter dan in Nostradamus. Je blijft goed in de sfeer zitten, het is ook beter uit te zitten tot het eind en qua beleving onderhoudender en wat minder musicalachtig dan ik eerst verwacht had. Al leent het zich daarvoor wel bij uitstek uiteraard. Maar als je niet wist dat het over Cleopatra ging dan zit je gewoon naar een ouderwets rockende Kayak met zn vele fraaie momenten te luisteren.

Met de stem van Vunderink vind ik nog weinig mis mee overigens.

Het ''Deep Purple'' momentje op de bluesrocker The Inimitable Livers is ook amusant te noemen in een Oosters thema als dit. Ton brengt bijna een onbewuste ode aan Jon Lord. Het geheel is uitstekend gevarieerd en een stuk minder glad, zoet en romantisch dan ik ooit had gedacht. Een album met ballen en de wat directe produktie spreekt me daarom des te meer aan. Muzikaal zeer veel te genieten. Halfje bij.

Mijn bedenkingen omtrent Joost v.s. Johan zijn inmiddels ook geheel weggevaagd. Wat een kei van een gitarist is het toch.

Joost Vergoossen vind ik inderdaad een erg goede gitarist. Komt in zijn eigen band (en live) nog wel wat beter naar voren dan op plaat.
Eerst beluistering is me niet tegengevallen - beter dan z'n voorganger in ieder geval - maar van mij had het allemaal toch wel wat korter gemogen.

Van mij krijgt ie nu de volle mep. Dit is het sterkste Kayakconceptalbum tot dato. Het verhaal loopt als een trein en progrockt als een tierelier. Geen storend, vermoeiend of langdradig moment te bekennen tot de laatste noot. Je blijft er gewoon in gevangen. Hulde aan onze symfotrots van eigen bodem met dit nieuwe schitterend uitgebalanceerde absolute meesterwerk.

De onderstaande recenties maken me nieuwschierig. Ig ga maar snel er naar luisteren.

Ik ben toch wel erg aangenaam verrast door dit album. Het is gewoon een erg goed conceptalbum, waarop zowel goed gemusiceerd als gezongen wordt en het verhaal en de afwisseling voldoende is om ruim 100 minuten de aandacht vast te houden. Het zakt af en toe wel wat in, maar net op het moment dat je dat denkt, komt er weer een stuk waardoor je aandacht weer goed gegrepen wordt. Ruime 4*.

Ze hebben het wéér voor elkaar... Tijdens de 'pre-release-luisterparty' in november kon ik er nog weinig chocola van maken. Ook tijdens het aansluitende concert kon het nieuwe materiaal me nog maar nauwelijks boeien. In de tijd daarna is dit album echter -zoals het met echt goede albums hoort- gegroeid en gegroeid. Gewoon verschrikkelijk goede composities, gespeeld en gezongen door klasbakken. Helaas hebben Reekers en Oudshoorn de band verlaten; zij voegden bij optredens nóg een extra brok emotie en dynamiek toe. Benieuwd hoe het over 2 weken op Texel zal gaan, als ze worden vervangen door zangers uit de musicalwereld...

Ik ben niet echt overtuigd. Het doet me allemaal een beetje aan de rockopera Jesus Christ Superstar denken, maar dan met iets minder goeie composities. Misschien valt het kwartje later nog...

kayak - kayakonline.info

De tranen springen me in de ogen. Echt, dit is heel goed nieuws!!
Ik voel me gewoon weer even ... 17.

Beste album van 2014. Zo worden ze haast niet meer gemaakt in Nederland. Prachtige muziek van topmuzikanten. Sommige oudere bands teren op oude roem omdat het beste werk uit de beginjaren afkomstig is. Kayak blijft kwaliteit leveren en mag van mij nog veel van dit soort albums afleveren.

De aankondiging dat Kayak weer met een concept album zou komen, verdeeld over 2 schijfjes, maakte mij niet enthousiast. De ervaring met "NOSTRADAMUS - THE FATE OF MAN" zorgde daarvoor. Dat album is na 12 jaar nog steeds niet ingedaald. De eerste proeve van bekwaamheid was een single van "CLEOPATRA - THE CROWN OF ISIS" en daar werd ik erg blij van. En dat is ook gebleven toen het album in mijn cd-speler lag. Minder songs en veel meer een geheel dan "NOSTRADAMUS", veel avontuurlijker en symfonischer. Geweldige songs die goed worden gespeeld en waar ruimte is voor een gitaar of keyboard solo. De zangpartijen worden weer door verschillende vocalisten gedaan, maar nu vind ik ze een prettige afwisseling. Ik ben fan van "CLEOPATRA - THE CROWN OF ISIS" en vind het een geweldig album. Ton Scherpenzeel heeft zich wat mij betreft overtroffen...maar muziek is nu eenmaal persoonlijk, dit pakt mij wel!

Enthousiaste bespreking en ik ben het met je eens dat dit echt wat anders is dan Nostradamus-The Fate of Man. Maar ook hier ontkomt het project niet aan topzwaar worden, volgens mij. Bovendien kan ik me niet identificeren met de thematiek. En in een goede song (die zijn er wel degelijk) wil ik me kunnen verplaatsen. Het meemaken, zogezegd. En dat lukt me niet zo best met de mythes uit het oude Egypte. Een afstand die de muziek niet weet te overbruggen. Maar dat is slechts mijn persoonlijke opvatting. Dat er goed gespeeld en gezongen wordt, staat buiten kijf.

Moeilijk geval nog steeds voor mij. En jammer dat de band al tijdens de concertreeks uit elkaar begon te vallen, te beginnen met de vocalisten, Reekers die er de brui aan gaf - een trouwer Kayak-adept was moeilijk te vinden - totdat alleen Ton Scherpenzeel nog overbleef en nu doodleuk een nieuw album gaat maken met een geheel nieuwe band alsof dat het zeventiende album van Kayak is.

Ik bedoel maar, vraagtekens mogen ook wel gesteld worden, naast alle lof die dit album zeker verdient!

Ik vind twee schijven over het algemeen jammer.

Laten we zeggen, het beste deel van Cleopatra in 45 minuten en je hebt waarschijnlijk een wereldalbum.
Twee uur zitten vind ik eigenlijk te lang, het komt nagenoeg niet voor dat één album twee uur lang kan boeien.

Zo'n lange tijd komt de kracht van een album niet ten goede, hier niet, bij Nostradamus ook niet. En bij geen enkele artiest.

Een dubbel LP, op twee vinyle schijven, duurde vroeger 80 minuten. Dat was al haast niet om uit te zitten. 120 minuten bekent feitelijk een driedubbel album. Voor mij nagenoeg de doodsteek van het geheel en dat geldt vrijwel voor elke band, dat ligt niet aan Kayak in het bijzonder.

Het verschil tussen Nostradamus en Cleopatra is dat eerstgenoemde veel meer de verhalende, musicalkant op wilde gaan met die praatstukjes, een scala aan gastartiesten, en natuurlijk die enorm dikke boekensteun van een eerste uitgave. Cleopatra maakt diezelfde fout m.i. niet omdat het van begin tot eind aanvoelt als een symfo-album en zelden wordt de flow onderbroken. Dat gezegd hebbende is Cindy Oudshoorn gewoon een veel betere zanger dan Bert Heerink, en ze kan de hoofdrol veel beter hebben. Maar goed, van Nostradamus hadden ze destijds ook een verkorte versie uitgebracht; van Cleopatra zou ik dat eeuwig zonde vinden.

Ik ben iemand die over het algemeen weinig tot niets met teksten heeft (uitzonderingen daargelaten), dus baseer ik mijn mening eigenlijk altijd op wat de muziek met mij doet. Teksten veranderen daar normaal gesproken nooit iets aan. Als je wel van de teksten bent, kan ik mij voorstellen dat het een deel van je waardering uitmaakt. Mooi dat we allemaal muziek op een eigen manier beleven en dat maakt het voor mij juist weer geweldig.