Sickoakes - Seawards (2006)

Bij iedere nieuwe postrock-band vreest iedereen voor onoriginaliteit. We kennen het onderhand wel, denkt men: lange, uitgesponnen instrumentale nummers die van placide opbouwen naar een climax. Elk mogelijk melodietje is reeds bedacht, alles is uitgeprobeerd.
Men vreest zo erg voor cliché's, dat de vrees zelf tot een cliché is verworden.

Zoals in elk cliché, zit ook hierin absoluut een zekere waarheid. Maar...u raadt het al: niets van dat alles bij de Zweedse Sickoakes

Het zal juni 2006 zijn geweest toen ik in de Volkskrant een paar regeltjes las over een jonge Zweedse band. Het waren zes jongemannen, die zeiden puur naar hun gevoel te luisteren en zo een album hadden opgenomen. Het commentaar dat erbij stond, klonk vrij lovend en dit artikel wekte mijn interesse.

De opbouw en structuur volgen strak de gegeven richtlijnen. Maar deze plaat is zó uitzonderlijk. De type-site spreekt zelfs van cinematic music, best categorized under the genre of postrock.
Implicerend, dat het veel méér is dan postrock

Driftwood doet dit nog niet vermoeden: kort nummer met een bepaald melodie die vaak herhaald wordt. Goede intro, dat wel. Maar dan barst Seawards los.
Taking the Stairs instead of the Elevator heeft als "behang" een soort ambient-achtig ruis, hetgeen subtiel een moeilijk te definiëren sfeer neerzet. De drums en gitaren zijn repeterend en hebben zo een hypnotisende werking.
Een ambivalent gevoel maakt zich kenbaar: extatisch, maar tegelijkertijd energiek.
De stemmen op het einde zijn onverstaanbaar; toch passen ze PERFECT. Ocean's on hold gaat verder waar het vorige nummer eindigde: weer die frisse, originele sound.
Op 4:20 weer die stemmen. Een meisje, een man, een kind. Waar hebben ze het over? Even een pauze. Intermezzo...
Maar dan vervolgen we! Energie alom.
Prachtige afbouw. Voetstappen op het grind, een metalen voorwerp meeslepend?

De twee daaropvolgende songs zijn ideale tussenstukjes en werken erg sfeerverhogend Nogmaals herpakken we de rust, om bij het summum aan te komen:
Wedding Rings & Bullets in the Same Golden Shrine (Part II).
Zoals zovaak bij de postrock, het langste nummer is van grote kwaliteit.
Geen woorden, luister ernaar.
Opnieuw de originele mix tussen postrock en ambient als afsluiting, die eigenlijk doorgaat in slottrack Leonine.

De combinatie van subtiliteit, frisheid en herkenbaarheid (niet te verwarren met onoriginaliteit) maken van Seawards een van de beste platen ooit.
Wordt nog heel vaak geluisterd.